Pismo o korektę protokołu zamiast skargi na przewlekłość. SN odrzucił je

Pismem z 23 listopada 2024 r., oznaczonym jako „[k]olejna skarga

na Sąd Apelacyjny w sprawie sygn. akt I ACa 703/21”, przekazanym

do Sądu Najwyższego w ślad za pismem z 9 października 2025 r., W. G. i M. Ś.

wnieśli „o korektę i uzupełnienie protokołu z rozprawy w dniu 13.11.2024 r. o

sprostowania i wyjaśnienia opisane niżej w tej I Cz.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga W. G. i M. Ś. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

I NSP 439/25

2

Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym

lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725; dalej:

„ustawa o skardze na przewlekłość”) reguluje zasady i tryb wnoszenia

oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy

bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania

lub bezczynności sądu lub prokuratora prowadzącego lub nadzorującego

postępowanie przygotowawcze (art. 1).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość strona może

wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych

okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia

sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego

(przewlekłość postępowania).

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a nadto

powinna zgodnie z art. 6 ust. 2 tejże ustawy zawierać: żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy (1) oraz przytoczenie

okoliczności uzasadniających żądanie (2).

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość,

skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

W ocenie Sądu Najwyższego wniesiona w niniejszym postępowaniu skarga

na przewlekłość postępowania nie spełnia wymagań formalnych. Jak wskazano

powyżej, skarga winna zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania

w sprawie. Za spełnienie tego wymogu nie sposób uznać,

sformułowanego na wstępie wniosku skarżących „o korektę i uzupełnienie protokołu

z rozprawy w dniu 13.11.2024 r. o sprostowania i wyjaśnienia opisane niżej

w tej I Cz.”

I NSP 439/25

3

Dalej skarżący przedstawiają w sposób chaotyczny szereg uwag

dotyczących meritum sprawy rozpatrywanej przez Sąd Apelacyjny w Warszawie

pod sygn. I ACa 703/21, między innymi: powołując szereg sygnatur postępowań

sądowych i administracyjnych, formułując zarzuty względem pełnomocnika

uczestnika postępowania, żądając jego ukarania oraz wnosząc

o „uznanie za wyłączonych z orzekania” wskazanych z imienia i nazwiska sędziów

apelacyjnych, w konkluzji stwierdzając, że „Sąd Apelacyjny orzekający apelację,

jest z obligowany z urzędu do stwierdzenia nieważności postępowania”.

Pomimo użycia wspomnianej nazwy „skarga na Sąd Apelacyjny w sprawie

sygn. akt I ACa 703/21” Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że pismo

z 23 listopada 2024 r. stanowi w istocie pismo procesowe w sprawie głównej,

jaką jest sprawa w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, tocząca

się pod sygnaturą sygn. akt I ACa 703/21, nie spełnia zarówno wymagań z art. 6

ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 9 ust. 1

ustawy o skardze na przewlekłość, wobec niespełnienia wymogu określonego

w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania odrzucił

skargę.

[kf]

[a.ł]