Skarga na przewlekłość apelacji odrzucona, bo nie wskazano konkretnych zaniedbań sądu

W dniu 20 października 2025 r. B. K. (dalej: „skarżąca”), zastępowana przez

profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Sądu Najwyższego za pośrednictwem

Sądu Apelacyjnego w Katowicach skargę na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w

sprawie I ACa 2498/23, toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach.

Pismem z 24 października 2025 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach przekazał

ww. skargę do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

W przedmiotowej skardze skarżąca wniosła o:

I NSP 476/25

2

1. stwierdzenie, że w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym

w Katowicach w sprawie prowadzonej pod sygnaturą V ACa 2498/23 rozpatrującym

apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 24 lipca

2023 r. w sprawie o sygn. akt I Cgg 59/21, którego odpis wraz z uzasadnieniem

doręczono pełnomocnikowi powódki w dniu 11 sierpnia 2023 r., nastąpiła

przewlekłość postępowania;

2. wydanie Sądowi rozpoznającemu wyżej wymienioną sprawę zlecenia

podjęcia czynności w sprawie zmierzających do rozpoznania wniesionej

przez powoda apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 24 lipca

2023 r. w sprawie o sygn. akt I Cgg 59/21 poprzez wyznaczenie terminu rozprawy;

3. przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz powoda (skarżącej) kwoty

10 000 zł.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała: „[a]pelacja powoda od wyroku

Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 24.07.2023 r. w sprawie

o sygn. akt I Cgg 59/21 którego odpis wraz z uzasadnieniem doręczono

pełnomocnikowi powódki w dniu 11 sierpnia 2023 r. wpłynęła

do Sądu Apelacyjnego w Katowicach w dniu 1.09.2023 r. Pozwany złożył

odpowiedz na apelację pismem z dnia 27.11.2024 r. Od momentu wpływu akt

Sądu Okręgowego w Katowicach wraz z apelacją do dnia dzisiejszego nie został

wyznaczony przez Sąd Apelacyjny termin rozprawy. W apelacji na podstawie

374 kpc wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Od momentu otrzymania

przez Sąd odpowiedzi na apelacje upłynął okres blisko 11 miesięcy”.

W dalszej części skarżąca przytoczyła treść przepisów, kończąc swój wywód

stwierdzeniem, że „[w] świetle przytoczonych okoliczności, jak i mając na uwadze,

że sprawa nie należy do precedensowych, co ewentualnie mogłoby

usprawiedliwiać długotrwałość postępowania, jak też nie sposób dopatrzyć się

zaniedbań strony skarżącej, skargę niniejszą uznać należy za zasadną”.

Pismem z 16 grudnia 2025 stanowiącym odpowiedź na skargę

Prezes Sądu Apelacyjnego w Katowicach zgłosił swój udział w sprawie i wniósł

o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I NSP 476/25

3

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie

trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych (przewlekłość postępowania). W świetle art. 2 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość ocenie w szczególności podlega terminowość i prawidłowość

czynności podjętych przez sąd w celu wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie. Dokonując tej oceny należy: uwzględnić łączny

dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi;

charakter sprawy; stopień faktycznej i prawnej zawiłości sprawy; znaczenie

rozstrzygnięcia dla skarżącego; zachowanie się stron, w szczególności strony,

która zarzuciła przewlekłość postępowania.

Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

zawierać:

1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz

2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

Wobec przywołanych regulacji Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że skarga

spełnia tylko wówczas wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 1

i 2 ustawy o skardze na przewlekłość, jeśli skarżący wniesie żądanie

o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy,

a ponadto w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się

nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny

I NSP 476/25

4

przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę,

które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r.,

III SPP 5/07; 2 października 2019 r., I NSP 109/19; 10 czerwca 2020 r.,

I NSP 69/20). Bez podania powyższych okoliczności nie jest możliwa

merytoryczna ocena skargi.

W literaturze przedmiotu podnosi się, że sąd musi wiedzieć, na jakim etapie

postępowania doszło według strony do przewlekłości, na czym ona polegała

(jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd wadliwie

lub nie zostały podjęte w ogóle) i czym została spowodowana.

Bez wskazania powyższych okoliczności sąd rozpoznający skargę nie jest w stanie

dokonać oceny czynności sądu na podstawie kryteriów wskazanych w art. 2 ust. 2

ustawy o skardze na przewlekłość (J. Świeczkowski, komentarz do art. 6

[w:] Skarga na przewlekłość w postępowaniu cywilnym, karnym, sądowo-

administracyjnym i egzekucyjnym, Komentarz, J. Świeczkowski, M. Świeczkowska-

Wójcikowska, J. Szachta (red), Warszawa 2023, s. 285).

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, Sąd Najwyższy zauważa,

że skarżąca w treści skargi co prawda wysunęła żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania, ale nie przytoczyła okoliczności, które

by je uzasadniały, tj. nie podała, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki

w rozpoznaniu jej sprawy. Za takowe nie można uznać szczątkowych informacji

zawartych w pierwszym i ostatnim akapicie uzasadnienia skargi. Uzasadnienia

nie stanowi również – co oczywiste – przywołanie treści przepisów obowiązującego

prawa i wskazanie tezy orzeczniczej.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy stwierdza, że wniesiona skarga,

dotknięta tego rodzaju brakiem, nie spełnia wymogu ujętego w art. 6 ust. 2 pkt 2

ustawy o skardze na przewlekłość (por. postanowienia Sądu Najwyższego z:

15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; 16 kwietnia 2024 r., I NSP 211/23) i podlega

odrzuceniu.

W konsekwencji, Sąd Najwyższy na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6

ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzeka jak w sentencji

postanowienia.

I NSP 476/25

5

Podstawę orzeczenia z pkt. 2 postanowienia dotyczącego uiszczonej przez

skarżącą opłaty od skargi w kwocie 200 zł, stanowi art. 17 ust. 3 ustawy o skardze

na przewlekłość, zgodnie z którym uwzględniając lub odrzucając skargę, sąd

z urzędu zwraca uiszczoną od niej opłatę.

Grzegorz Pastuszko

[D.Z.]

[a.ł]