Skarga na przewlekłość sądu w Radomiu i Lublinie trafi do Sądu Apelacyjnego

Pismem z 20 września 2025 r. pełnomocnik M.K. (dalej: „skarżący”) złożył

skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej

zwłoki w postępowaniu toczącym się przed Sądem Okręgowym w Radomiu – w

sprawie o sygn. akt I C 1416/19 oraz w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w

Lublinie, jako sądem II instancji – w sprawie o sygn. akt I ACa 819/25.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I NSP 482/25

2

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz. U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość postępowania”), strona może

wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,

jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego

postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych

okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia

sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego

(przewlekłość postępowania).

Ustawodawca szczegółowo uregulował warunki formalne, jakie musi spełnić

skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej

zwłoki, jak również określił właściwość rzeczową sądu, który posiada kognicję

do jej rozpoznania. Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy o skardze na przewlekłość

postępowania, jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem

okręgowym i sądem apelacyjnym - właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd

apelacyjny. Biorąc pod uwagę, że skarżący wskazał wprost, że jego skarga dotyczy

postępowań toczących się przed Sądem Okręgowym w Radomiu oraz przed

Sądem Apelacyjnym w Lublinie, sądem właściwym do jej rozpoznania pozostaje

Sąd Apelacyjny w Lublinie.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4 ust. 1b ustawy

o skardze na przewlekłość postępowania oraz art. 200 § 11 i art. 200 § 14 k.p.c.

w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, orzekł

jak w sentencji.

Z.G.

[a.ł]

I NSP 482/25

3