Skarga spółki na przewlekłość sprawy o zapłatę odrzucona po jej prawomocnym zakończeniu

Pismem z 29 października 2025 r. (data prezentaty) T. Spółka z ograniczoną

odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej: Skarżąca) wniosła skargę

na przewlekłość postępowania, domagając się stwierdzenia nieuzasadnionej zwłoki,

jakiej, zdaniem Skarżącej, dopuściły się wszystkie sądy orzekające w sprawie

objętej skargą: Sąd Okręgowy w Poznaniu w sprawie IX GC 362/19, Sąd

I NSP 490/25

2

Apelacyjny w Poznaniu, orzekający w drugiej instancji w sprawie I AGa 112/20, i

Sąd Najwyższy, orzekający w przedmiocie skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawie I CNP 52/25, przy uwzględnieniu

łącznego czasu trwania tego postępowania, wynoszącego 10 lat, począwszy

od momentu jego wszczęcia pozwem z 21 grudnia 2015 r. Jednocześnie Skarżąca

wniosła o wydanie zalecenia Sądowi Najwyższemu rozpoznania w przeciągu 30 dni

jej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu

Apelacyjnego w Poznaniu oraz o przyznanie od Skarbu Państwa na jej rzecz kwoty

20 000 zł tytułem rekompensaty za naruszenie prawa do rozpoznania sprawy

w rozsądnym terminie.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że w sprawie objętej skargą w

dniu 21 grudnia 2015 r. wniosła do Sądu Rejonowego w Kościanie pozew o zapłatę.

Pozew został przekazany do Sądu Okręgowego w Poznaniu, który wydał w tej

sprawie wyrok 2 stycznia 2020 r., IX GC 362/19. Postępowanie przed tym sądem

trwało zatem 4 lata. W wyniku apelacji przeciwnika procesowego Skarżącej Sąd

Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z 27 maja 2021 r., I AGa 112/20, zmienił wyrok

Sądu Okręgowego i częściowo oddalił powództwo, rażąco naruszając w ten sposób,

zdaniem Skarżącej, jej prawo własności. Postępowanie przed Sądem drugiej

instancji trwało półtora roku. Skarżąca wyjaśniła jednocześnie, że w marcu 2023 r.

jej pełnomocnik wniósł do Sądu Najwyższego skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, która to

skarga już ponad dwa i pół roku zalega w Sądzie Najwyższym bez rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1075, dalej: ustawa o skardze na przewlekłość) strona może wnieść skargę o

stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej

prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w

I NSP 490/25

3

tej sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych i

prawnych, które są istotne dla jej rozstrzygnięcia, albo trwa dłużej, niż to konieczne

dla załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia

sądowego (przewlekłość postępowania).

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, wniesienie

skargi na przewlekłość postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w toku

postępowania, którego ta skarga dotyczy. Co prawda ustawa o skardze na

przewlekłość dopuszcza rozpoznanie skargi na przewlekłość postępowania, które

zostało prawomocnie zakończone, jednakże pod warunkiem, że skarżący wniósł ją

na etapie, gdy postępowanie, którego skarga dotyczyła, nadal było w toku.

Oznacza to, że wniesienie skargi poza tokiem postępowania głównego, którego

ona dotyczy, skutkuje koniecznością jej odrzucenia.

Z powyższą sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Należy bowiem zwrócić uwagę, że postępowanie toczące się odpowiednio

przed Sądem Okręgowym w Poznaniu w sprawie IX GC 362/19 i przed Sądem

Apelacyjnym w Poznaniu w sprawie I AGa 112/20, zostało prawomocnie

zakończone wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 27 maja 2021 r.,

a co przyznała Skarżąca w treści skargi. Z kolei postępowanie toczące się przed

Sądem Najwyższym pod sygn. I CNP 52/25 w sprawie ze skargi Skarżącej o

stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego wyroku Sądu

Apelacyjnego w Poznaniu z 27 maja 2021 r., I AGa 112/20, zostało prawomocnie

zakończone z chwilą wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia z 30 września

2025 r., I CNP 52/25, o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania, a zatem jeszcze

przed złożeniem przez Skarżącą analizowanej skargi na przewlekłość

postępowania (co miało miejsce pod koniec października 2025 r.).

Zważywszy na powyższe, wniesienie przez Skarżącą skargi na przewlekłość

poza tokiem postępowania, którego ona dotyczy, w tym po prawomocnym

zakończeniu postępowania o sygn. I CNP 52/25/22, uprawnia Sąd Najwyższy do jej

odrzucenia na podstawie art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy o skardze

na przewlekłość w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 3986 § 3 k.p.c.

I NSP 490/25

4

O zwrocie Skarżącej uiszczonej przez nią opłaty sądowej w kwocie 200 zł

Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy o skardze

na przewlekłość.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[k.b.]

[r.g.]