Skarga na przewlekłość w sprawie II AKo 133/25 odrzucona bez wskazania zwłoki

W dniu 23 września 2025 r. K. D. (dalej: „skarżący”) wniósł do Sądu

Apelacyjnego w Krakowie skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie

II AKo 133/25, toczącej się przed tym Sądem.

Pismem z 12 listopada 2025 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie przekazał

ww. skargę do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

W przedmiotowej skardze skarżący poinformował, że wnosi skargę

„w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem SO w Krakowie

w dniu 28.02.25 r. w którym Sąd oparł się na dowodach uzyskanych za pomocą

przestępstw”. Podał przy tym swoją ocenę dowodów oraz wyraził dezaprobatę

co do wezwania go na terapię.

I NSP 504/25

2

Pismem z 27 października 2025 stanowiącym odpowiedź na skargę Prezes

Sądu Apelacyjnego w Krakowie wniósł o jej odrzucenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie

jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie

trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych

i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej

lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Według art. 6 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość skarga powinna

zawierać: 1) żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie,

której skarga dotyczy oraz 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość, skargę

niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy

do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

Wobec przywołanych regulacji Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że skarga

spełnia tylko wówczas wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2

ustawy o skardze na przewlekłość, jeśli skarżący wniesie żądanie o stwierdzenie

przewlekłości postępowania w sprawie, którego skarga dotyczy, a ponadto

w uzasadnieniu skargi szczegółowo określi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej

zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne

działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji

doprowadziły do zwłoki (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 7 czerwca

2005 r., III SPP 103/05; 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07). Bez podania powyższych

okoliczności nie jest możliwa merytoryczna ocena skargi.

I NSP 504/25

3

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, Sąd Najwyższy zauważa,

że skarżący w treści skargi nie wysunął ani żądania stwierdzenia przewlekłości

postępowania, ani nie przytoczył okoliczności, które by je uzasadniały, tj. nie podał,

w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy.

W takiej sytuacji wywód skarżącego zawarty w skardze, odnoszący

się do oceny dowodów, jak i wyrażenia dezaprobaty co do wezwania skarżącego

na terapię, z uwagi na fakt, iż Sąd Najwyższy nie ocenia sprawy merytorycznie,

jest irrelewantny z punktu widzenia niniejszego postępowania.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy uznaje, że wniesiona skarga, dotknięta

tego rodzaju brakami, nie może być uznana za skargę spełniającą wymogi ujęte

w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z: 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07; 16 kwietnia 2024 r.,

I NSP 211/23) i podlega odrzuceniu.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 9 ust. 1

w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak

w sentencji postanowienia.

[D.Z.]

[a.ł]