Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania skargę R. M. na przewlekłość postępowania

R. M. (dalej: „skarżący”) pismem datowanym na 15 lutego 2026 r. wniósł

skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Najwyższym w

sprawie o sygn. V Ko 51/25, wnosząc o zasądzenie zadośćuczynienia w wysokości

1 mln euro za każdy rok pozbawienia wolności, a także o uchylenie

kwestionowanego przez skarżącego rozstrzygnięcia. Pismem z 10 kwietnia 2026 r.

uzupełniono wywiedzioną skargę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę R. M. wniesiona w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o

skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratura i

I NSP 79/26

2

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.

1725 ze zm., dalej także jako: „u.s.p.p.”) pozostawiono bez rozpoznania.

Zwrócić należy uwagę, że skarga na przewlekłość nie przysługuje w każdym

postępowaniu, lecz dotyczy tylko postępowań wymienionych w art. 3 u.s.p.p.

Katalog ten ma charakter zamknięty (m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z:

1 czerwca 2022 r., I NSP 177/22; 11 maja 2022 r., I NSP 134/22; 11 maja 2022 r.;

I NSP 101/22; 20 kwietnia 2022 r., I NSP 98/22; 12 września 2019 r.; I NSP 97/19;

8 maja 2020 r., I NSP 47/20). Postępowanie w przedmiocie wniosku o wznowienie

postępowania nie znajduje się w tym katalogu. Dlatego przyjąć należy,

że wniesiona skarga jest niedopuszczalna.

Jak zasadnie podnosi się w orzecznictwie Sądu Najwyższego,

„w postępowaniu wznowieniowym, które w sprawach karnych może w pewnych

sytuacjach być wszczęte również z urzędu, nie bada się zasadniczego dla sprawy

przedmiotu. Postępowanie to zmierza do analizy przesłanek, które mogą

powodować albo nie powodować wzruszenia wydanego już prawomocnego

orzeczenia sądowego, które korzysta z domniemania prawidłowości, w drodze

nadzwyczajnego środka, jakim jest instytucja wznowienia postępowania”

(postanowienie Sądu Najwyższego z 15 października 2021 r., I NSP 162/21).

Ze względu na przywołane okoliczności, Sąd Najwyższy, na podstawie

430 § 1 w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 u.s.p.p.,

orzekł jak w sentencji.

MR

[a.ł]