Partia wniosła skargę na uchwałę PKW bez adwokata i radcy. SN ją odrzucił

Uchwałą nr 20/2026 z dnia 12 stycznia 2026 r. (dalej: „uchwała”) Państwowa

Komisja Wyborcza na podstawie art. 38a ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 1 pkt 2 lit. a i ust.

2 pkt 7 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz.U. 2023, poz.

1215, dalej: „ustawa o partiach politycznych”), postanowiła odrzucić sprawozdanie

partii politycznej Polski Interes Narodowy o źródłach pozyskania środków

finansowych, w tym o kredytach bankowych i warunkach ich uzyskania oraz o

wydatkach poniesionych ze środków Funduszu Wyborczego w 2024 r., z powodu

naruszenia art. 25 ust. 4a w zw. z art. 25 ust. 1, art. 24 ust. 1 i ust. 7 ustawy o

partiach politycznych.

Partia polityczna Polski Interes Narodowy (dalej także: „Partia”), działająca

przez Zarząd Krajowy Partii w osobach R. Ś. i M. T. (uprawnionych do jej

reprezentacji na zewnątrz zgodnie z § 7 ust. 3 lit. f Statutu Partii), pismem z 20

stycznia 2026 r. (data nadania przesyłki poleconej), wniosła skargę na uchwałę

Państwowej Komisji Wyborczej. W skardze tej wskazała, że „nie zgadza się z

interpretacją przepisów dotyczących odrzucenia sprawozdania finansowego na

podstawie art. 25 ust. 4a w zw. z art. 25 ust. 1, art. 24 ust. 1 i ust. 7 ustawy o

partiach politycznych”. Podniosła też, że Państwowa Komisja Wyborcza wydała

uchwałę po upływie terminu 6 miesięcy, zaznaczając zarazem, że sprawozdanie

zostało złożone 28 marca 2025 r., przez co uchwała powinna być wydana do 30

września 2025 r.

Partia wniosła o odrzucenie uchwały i przyjęcie jej sprawozdania o źródłach

pozyskania środków finansowych w 2024 r.

Państwowa Komisja Wyborcza w pisemnym stanowisku w sprawie z 9 lutego

2026 r. podtrzymała stanowisko zawarte w sentencji i w uzasadnieniu zaskarżonej

uchwały, wskazując na zasadność odrzucenia skargi ze względu na jej wniesienie z

naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., tj. przez nieuprawniony do tego podmiot lub z

ostrożności procesowej o oddalenie skargi z uwagi na bezzasadność

podniesionych w niej zarzutów.

I NSW 3/26

3

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 38b ustawy o partiach politycznych, w przypadku odrzucenia

sprawozdania przez Państwową Komisję Wyborczą partia polityczna ma prawo, w

terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu sprawozdania,

wnieść do Sądu Najwyższego skargę na postanowienie Państwowej Komisji

Wyborczej w przedmiocie odrzucenia sprawozdania. Przepisy art. 34b ust. 2-4

stosuje się odpowiednio.

Z kolei stosownie do art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych,

a w sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych.

Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem

przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

Mając na uwadze treść przywołanych regulacji, Sąd Najwyższy stwierdza,

że partia polityczna Polski Interes Narodowy nie dochowała wymogów dotyczących

złożenia skargi na uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej nr 20/2026 z dnia 12

stycznia 2026 r. Uchybienie polegało na tym, że skarga sporządzona została z

naruszeniem przymusu adwokacko-radcowskiego, tj. nie sporządził jej adwokat lub

radca prawny, lecz uczyniły to osobiście osoby uprawnione do reprezentowania

partii politycznej. Z tego też powodu skarga podlega odrzuceniu.

Uzasadniając powyższą ocenę, zauważyć należy, że przyznanie partii

politycznej na podstawie art. 38b ustawy o partiach politycznych ogólnej legitymacji

(wynikającej z prawa materialnego) do zaskarżenia uchwały Państwowej Komisji

Wyborczej w przedmiocie odrzucenia sprawozdania finansowego

do Sądu Najwyższego nie oznacza, iż partia ta (a ściślej jej organ przez który działa,

tj. organ uprawniony według postanowień jej Statutu do reprezentowania partii na

zewnątrz) może działać samodzielnie przed Sądem Najwyższym w postępowaniu

ze skargi na tego rodzaju uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej.

W rozpoznawanej sprawie skład orzekający podziela aktualne stanowisko

judykatury, zgodnie z którym w postępowaniu przed Sądem Najwyższym toczącym

się ze skargi na uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej o odrzuceniu

sprawozdania finansowego partii politycznej obowiązuje przymus

I NSW 3/26

4

adwokacko-radcowski w rozumieniu art. 871 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 21 lutego 2023 r., I NSW 1/23, a tam wskazane postanowienia

Sądu Najwyższego z: 27 października 2022 r., I NSW 7/22; 3 listopada 2022 r., I

NSW 11/22). Istota przymusu adwokacko-radcowskiego polega na wyłączeniu w

postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolności strony (uczestnika) do

podejmowania przez nią osobiście czynności procesowych (tzw. zdolności

postulacyjnej). To powoduje, że czynności podejmowane przez stronę (uczestnika)

osobiście są bezskuteczne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 6 lutego 2013

r., V CZ 88/12; 7 stycznia 2014 r., II PZ 30/13). Przymus ten ma przy tym charakter

bezwzględny, co oznacza, że partia polityczna (a ściślej organ partii reprezentujący

ją na zewnątrz), legitymowana na zasadach ogólnych do zaskarżenia do Sądu

Najwyższego uchwały Państwowej Komisji Wyborczej o odrzuceniu sprawozdania

finansowego, musi być w postępowaniu sądowym zainicjowanym taką skargą

reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego. Samodzielne działanie w

imieniu partii przez osoby upoważnione do jej reprezentowania (co ma miejsce w

rozpoznawanej sprawie) jest zatem wyłączone w niniejszym postępowaniu.

Należy podkreślić, że przymus adwokacko-radcowski ustanowiony w art. 871

k.p.c. obejmuje co do zasady wszystkie postępowania należące do właściwości

Sądu Najwyższego i wszystkich jego uczestników, w tym również osoby fizyczne.

W takim stanie rzeczy nie da się więc uznać, że obligatoryjne zastępstwo partii

politycznej wyróżnia postępowanie ze skargi na uchwałę Państwowej Komisji

Wyborczej na tle ogólnie przyjętych wymogów. Z pewnością nie mamy tutaj do

czynienia z przejawem szczególnego rygoryzmu.

Reprezentacja partii politycznej przez zawodowego pełnomocnika w

postępowaniu przed Sądem Najwyższym ze skargi na uchwałę Państwowej Komisji

Wyborczej leży w interesie samej partii. Wynika to stąd, że celem przymusu

adwokacko-radcowskiego jest zapewnienie, aby środki zaskarżenia kierowane do

Sądu Najwyższego spełniały odpowiednio wysoki poziom merytoryczny, taki,

jakiego można oczekiwać od osoby uprawnionej do świadczenia profesjonalnej

pomocy prawnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 lutego 2022 r.,

I NSP 37/22).

I NSW 3/26

5

W rezultacie należy stwierdzić, że skoro analizowana w niniejszej sprawie

skarga partii politycznej Polski Interes Narodowy na uchwałę nr 20/2026

Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 12 stycznia 2026 r. w przedmiocie

odrzucenia jej sprawozdania finansowego została wniesiona do Sądu Najwyższego

osobiście przez osoby uprawnione do reprezentacji Partii – R. Ś. (Prezesa) i M. T.

(Wiceprezesa), to została ona złożona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. i jest z tej

przyczyny niedopuszczalna.

Rodzi to konieczność odrzucenia tej skargi bez wzywania podmiotu

ją wnoszącego do usunięcia tego uchybienia. Wadliwość w postaci niedochowania

przymusu adwokacko-radcowskiego nie podlega bowiem konwalidacji

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 października 2021 r., IV CO 170/21).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił o odrzuceniu skargi

na podstawie art. 34b ust. 1 i 2 ustawy o partiach politycznych

w zw. z art. 871 § 1 k.p.c. w zw. z art. 373 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Krzysztof Wiak

Marek Dobrowolski

Joanna Lemańska

Oktawian Nawrot

Janusz Niczyporuk

Grzegorz Pastuszko

Adam Redzik

I NSW 3/26

6

[D.Z.]

[r.g.]