SN oddalił wniosek o wyłączenie sędziego od skargi kasacyjnej powódki

Wnioskiem z dnia 24 listopada 2025 r. E.T. reprezentowana przez

profesjonalnego pełnomocnika wniosła o wyłączenie Sędziego Sądu Najwyższego

Marcina Łochowskiego od orzekania w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej

powódki E.T. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca

2025 r., sygn. akt VII Aga 189/24, dotyczącego odszkodowania dochodzonego od

Spółki P. Spółka Akcyjna za szkodę związaną z ograniczeniem sposobu

korzystania z nieruchomości, wynikającym z utworzenia obszaru ograniczonego

użytkowania dla P. w W., o sygnaturze akt I CSK 3182/25.

W uzasadnieniu wniosku E.T. podała, iż podstawę wyłączenia stanowi art.

49 k.p.c. albowiem istnieją okoliczności, które mogą wywołać uzasadnioną

I NWW 174/25

2

wątpliwość co do bezstronności tego Sędziego w przedmiotowej sprawie, a należą

do nich: okoliczności towarzyszące powołaniu tego sędziego, okoliczności

dotyczące postępowania sędziego po powołaniu oraz związane z wpływem

bezstronności i niezawiłości tego sędziego na wynik sprawy z uwzględnieniem

okoliczności dotyczących strony oraz charakteru sprawy. Wnioskująca wskazała, że

sędzia Sądu Najwyższego Marcin Łochowski — wcześniej, jako sędzia Sąd

Apelacyjnego w Warszawie — orzekał w sprawach tego samego rodzaju, co

sprawa wnioskującej. Z uzasadnienia uchwały KRS nr 331/2018 z dnia 28 sierpnia

2018 r. wynika, że od 2015 r. orzekał w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie,

początkowo jako sędzia delegowany w ramach stałej delegacji, a od 11 lutego

2016 r. jako sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Orzekał w VI Wydziale

Cywilnym, a od października 2017 r. orzekał w VII Wydziale Gospodarczym, w tym

w sprawach z zakresu prawa regulacyjnego. Co najmniej jeden z wyroków Sądu

Apelacyjnego w Warszawie, w sprawie, w której Sędzia Marcin Łochowski był

sprawozdawcą, następnie stanowił przedmiot kontroli kasacyjnej dokonywanej

przez Sąd Najwyższy. Chodzi o sprawę zakończoną wyrokiem Sądu Najwyższego

z dnia 22 października 2022 r., o sygn. akt I CSK 114/19.

W ocenie wnioskującej pozostawienie sędziemu Sądu Najwyższego

Marcinowi Łochowskiemu orzekania w przedmiocie przyjęcia jej skargi kasacyjnej

przez Sąd Najwyższy do rozpoznania oznaczałoby w istocie wypowiedzenie się

przez tego sędziego co do tego, czy aprobuje pogląd prawny prezentowany od

początku 2025 r. przez niemal wszystkie składy Sądu Apelacyjnego w Warszawie

VII Wydziału Gospodarczego i Własności Intelektualnej, a zatem przez składy

złożone z sędziów z Wydziału Sądu Apelacyjnego w Warszawie, w którym sam

wcześniej Sędzia Sądu Najwyższego Marcin Łochowski orzekał.

Zdaniem wnioskującej fakt, że sędzia Sądu Najwyższego Marcin Łochowski

będzie rozstrzygać o przyjęciu do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Warszawie, VII Wydziału Gospodarczego i Własności

Intelektualnej, a zatem wyroku wydanego w Sądzie i Wydziale, w którym sam

wcześniej sędzia Marcin Łochowski orzekał oraz dodatkowo fakt, że rozstrzygając o

przyjęciu tej skargi będzie musiał w istocie ocenić, czy zaaprobowany w tym wyroku

przez Sąd Apelacyjny w Warszawie pogląd prawny, który jest biegunowo odmienny

I NWW 174/25

3

z poglądem, który uprzednio wyrażany był przez ten Sąd Apelacyjny w Warszawie,

a który to pogląd wyraził wcześniej Sąd Najwyższy w składzie, w którym sam brał

udział zasługuje na ponowne rozważanie wywołują uzasadnioną wątpliwość co do

zachowania bezstronności przez sędziego Sądu Najwyższego Marcina Łochowski

w tej sprawie i to zwłaszcza na etapie przedsądu.

SSN Marcinowi Łochowskiemu nie złożył wyjaśnień w terminie określonym

w art. 52 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o wyłączenie Sędziego Sądu Najwyższego Marcina Łochowskiego

nie zasługiwał na uwzględnienie.

Powszechnie i trafnie przyjmuje się, że przyczyną wyłączenia sędziego nie

może być – zarzucane mu przez stroną – niewłaściwe prowadzenie postępowania,

wyrażanie błędnych poglądów prawnych, wady postępowania dowodowego lub

inne uchybienia procesowe lub materialnoprawne (zob. J. Gudowski [w:] Kodeks

postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Postępowanie rozpoznawcze. Artykuły

1-124, wyd. VI, red. T. Ereciński, Warszawa 2023, art. 49 k.p.c.). Zarzuty te

podlegają rozpoznaniu w ramach kontroli instancyjnej i nie można przypisywać im,

nawet gdyby były uzasadnione i szczególnie dla strony niekorzystne lub

krzywdzące, wpływu na ocenę bezstronności (por. np. orzeczenie Sądu

Najwyższego z 26 marca 1936 r., C.II. 146/36, PS 1936, poz. 532; orzeczenie Sądu

Najwyższego z 24 marca1966 r., II PZ 15/66, RPEiS 1966/4, s. 261; postanowienia

Sądu Najwyższego z: 21 sierpnia 1970 r., I PZ 41/70, LEX nr 6779; 29 sierpnia

1970 r., I PZ 40/70, LEX nr 6784; 18 września 1970 r., II CZ 128/70, LEX nr 6790; 8

marca 1972 r., I PZ 9/72, LEX nr 7068; 2 maja 1974 r., I CZ 48/74, LEX nr 7479; 29

stycznia 1975 r., I CZ 170/74, LEX nr 7651; 20 lutego 1976 r., II CZ 8/76, LEX nr

7802; 23 listopada 1984 r., II CZ 127/84; 28 sierpnia 1996 r., I PO 8/96, OSNAPiUS

1997/4, poz. 59, z omówieniem J. Gudowskiego, Przegląd orzecznictwa, PS 2001/4,

s. 83 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z: 26 marca 1997 r., III AO 5/97,

OSNAPiUS 1997/24, poz. 502; 13 listopada 2003 r., I CK 249/02, LEX nr 602352; 6

I NWW 174/25

4

kwietnia 2006 r., II PK 310/05, LEX nr 2509548 oraz z 7 grudnia 2016 r., II UO 6/16,

LEX nr 2237414).

Jak wynika z judykatury również okoliczność, że sędzia reprezentuje pogląd

prawny niekorzystny dla strony, nie stanowi podstawy wyłączenia go w świetle art.

49 (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 lutego 1976 r., II CZ 8/76, LEX nr

7802 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 14 grudnia 2022 r., I NWW 6/22,

LEX nr 3456228).

Jeżeli zaś chodzi o podniesiony zarzut, który odnosi się do okoliczności

dotyczących powołania sędziego przez tzw. neo-KRS, to należy stwierdzić, że jest

niedopuszczalne kreowanie jakiejkolwiek normy prawnej pozwalającej na

rozstrzyganie merytoryczne o statusie sędziego na zasadzie przepisów o jego

wyłączeniu. Jakiekolwiek czynności zarówno stron (uczestników) postępowań, jak i

składów orzekających, odnoszące się do wywodzenia z procedury nominacyjnej

sędziego skutków w sferze ustrojowej lub procesowej na gruncie przepisów k.p.c. o

wyłączeniu nie mają żadnej podstawy prawnej. (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 17 maja 2023 r., III CZP 114/22, LEX nr 3574059).

Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

(J.C.)

[r.g.]