Oskarżony zawiadamiający o sędziach chciał ich wyłączenia. Wniosek bez rozpoznania

Postanowieniem z 18 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy Poznań Nowe Miasto i Wilda

w Poznaniu przekazał do rozpoznania Sądowi Najwyższemu wniosek oskarżonego

R.G. z 30 października 2025 r. o wyłączenie sędziów Wydziału VI Karnego Sądu

Rejonowego Poznań Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu: X. Y. oraz X.1 Y.1, X.2 Y.2,

X.3 Y.3, X.4 Y.4, X.5 Y.5 i X.6 Y.6 od orzekania w sprawie VI K 886/25. Wniosek

został przekazany Sądowi Najwyższemu, jako sformułowany w oparciu o art. 26 § 2

ustawy z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (dalej: u.SN) i dodatkowo

uzupełniony został wnioskiem o wyznaczenie sądu równorzędnego w trybie art. 37

k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył co następuje

I NWW 180/25

2

Na mocy art. 26 § 2 u.SN do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw

Publicznych w Sądzie Najwyższym należy rozpoznawanie wniosków lub

oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o oznaczenie sądu, przed

którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut braku niezależności sądu

lub braku niezawisłości sędziego. Ustawodawca powierzył Sądowi Najwyższemu

rozpoznawanie określonej kategorii wniosków lub oświadczeń formułowanych

w toku spraw rozpatrywanych przez sądy, a jednocześnie ograniczył zakres kognicji

Sądu Najwyższego do takich, które zawierają konkretny rodzaj zarzutów, tj. zarzut

braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Stąd ocena wniosku o

wyłączenie sędziego, musi wiązać się z ustaleniem „czy wniosek ten zawiera

konkretny zarzut braku niezawisłości sędziowskiej. Chodzi tu o wykazanie istnienia

takiej przeszkody odnoszącej się do sprawowanego urzędu, która wyłączałaby

możliwość zachowania przez sędziego standardu orzekania w sposób niezawisły”

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2020 r., I NWW 2/20).

Wnioskodawca nie przywołuje takich okoliczności. Opiera swój wniosek na fakcie

złożenia przez sędziów, od wyłączenia których dąży, oświadczeń w trybie art. 41

§ 1 w zw. z art. 42 § 1 k.p.k. w innej sprawie (III Kp 308/21) w czerwcu 2021 r.

Oświadczenia te złożone zostały w sprawie, która toczyła się w wyniku

zawiadomienia wnioskodawcy o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez

sędziów sądu, w którym sędziowie składający oświadczenie orzekają. W sytuacji

takiej, mogła u postronnych obserwatorów zaistnieć uzasadniona wątpliwość co do

bezstronności (ale już nie co do niezawisłości) sędziów składających oświadczenia.

W sprawie niniejszej brak jest jednak analogicznego kontekstu. Fakt, że w sprawie,

w której obecnie oskarżony wnioskodawca, występował jako osoba zawiadamiająca

o możliwości popełnienia przestępstwa przez sędziów, których koledzy złożyli

oświadczenia z wnioskami o wyłączenie od rozpoznawania tej sprawy, nie jest

wystarczającą przesłanką formułowania względem tych sędziów zarzutów braku

niezawisłości w sprawie niniejszej i w ogóle nie sposób tu doszukiwać się związków

z niezawisłością sędziów. Dlatego wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

Jednocześnie oskarżony nie jest umocowany do wnioskowania o wyznaczenie

sądu równorzędnego na mocy art. 37 k.p.k. W związku z powyższym, orzeczono

jak w sentencji.

I NWW 180/25

3

Aleksander Stępkowski

[K.O.]

[r.g.]