Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie P.K. na swoje postanowienie z grudnia 2025 r.

P.K., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej: „Skarżący”),

pismem oznaczonym datą 15 stycznia 2026 r. wniósł skargę o wznowienie

postępowania wraz z zażaleniem na postanowienie z dnia 11 grudnia 2025 r. oraz

wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Aleksandra Stępkowskiego”.

W piśmie tym Skarżący:

1. zaskarżył postanowienie z dnia 11 grudnia 2025 roku (I NZ 70/25) w całości

na korzyść skarżącego. Postanowieniu temu zarzucił obrazę przepisów

postępowania, mającą wpływ na jego treść wskazanych poniżej;

2. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy

do

ponownego rozpoznania Sądowi Najwyższemu Izbie Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych;

3. wniósł o wznowienie postępowań zakończonych ww. postanowieniem

z 11 grudnia 2025 r. (I NZ 70/25);

I NZ 2/26

2

4. wniósł o wyłączenie SSN Aleksandra Stępkowskiego od udziału w niniejszej

sprawie;

5. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 11 grudnia 2025 roku

i ponowne rozpoznanie sprawy, w tym wyznaczenie rozprawy i ponowne

przeprowadzenie wszystkich czynności procesowych przez sędziego

powołanego na to stanowisko zgodnie z prawem;

6. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym

kosztów zastępstwa adwokackiego za wszystkie dotychczasowe instancje.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na postanowienie Sądu Najwyższego w przedmiocie odrzucenia skargi

o wznowienie postępowania toczącego się przed Sądem Najwyższym

nie przysługuje zażalenie. Zażalenie takie jako niedopuszczalne podlega

odrzuceniu, bez jego merytorycznego rozpoznania.

Orzeczenia Sądu Najwyższego co do zasady nie podlegają zaskarżeniu.

Odstępstwo od tej reguły stanowiłoby wyjątek, który musiałby mieć swą wyraźną

podstawę prawną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2017 r.,

II PO 1/17 i powołane w nim orzecznictwo oraz postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 21 maja 2019 r., I NO 32/18). Sąd Najwyższy nie jest bowiem sądem

powszechnym. Nie rozpoznaje sprawy w toku instancji, tak jak sąd powszechny.

Rozpoznaje sprawy wyraźnie przypisane w ustawie.

Mając na uwadze, że żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości

zaskarżenia rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego o odrzuceniu skargi o wznowienie

postępowania, należy uznać, że zażalenie nie ma prawnego oparcia

a w konsekwencji jest niedopuszczalne. Praktyka w tym zakresie

jest ustabilizowana od dziesięcioleci.

Jednocześnie skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu

jako niedopuszczalna. Artykuł 399 § 2 k.p.c. dopuszcza możliwość wznowienia

postępowania zakończonego postanowieniem jedynie wówczas, gdy orzeczenie

to zostało wydane w warunkach, o których mowa w art. 4011 k.p.c., czyli wówczas,

gdy oparto je na podstawie przepisu, którego niezgodność z Konstytucją,

I NZ 2/26

3

ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, stwierdzona została wyrokiem

Trybunału Konstytucyjnego. Skarżący sfomułował swój wniosek o wznowienie

postępowania podnosząc udział w rozpoznaniu sprawy o sygn. I NZ 70/25 sędziego

Sądu Najwyższego, który został powołany przy udziale Krajowej Rady

Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r.

o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw

(Dz.U. 2018, poz. 3), a konkretnie przez art. 9a u.KRS. Przepis ten wprawdzie

nie stanowił podstawy do wydania postanowienia, którego treść skarżący

kwestionuje, jednak był przedmiotem kontroli konstytucyjnej przeprowadzonej przez

Trybunał Konstytucyjny, w której wyniku przepis ten został uznany za zgodny

z art. 187 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 i art. 173

oraz z art. 186 ust. 1 Konstytucji RP wyrokiem z 25 marca 2019 r., K 12/18.

Tym samym, do skargi niniejszej nie znajduje zastosowania art. 399

§ 2 k.p.c. i z tego względu jest ona niedopuszczalna, nie istnieje bowiem podstawa

prawna na której mogłaby zostać ona skutecznie wniesiona.

Wniosek o wyłączenie SSN Aleksandra Stępkowskiego na podstawie art. 531

§ 2 k.p.c. został pozostawiony w aktach sprawy bez żadnych dalszych czynności

jako niedopuszczalny (art. 531 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z uwagi na powyższe, w oparciu o art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 397

§ 11 k.p.c. i art. 410 § 1 w zw. z art. 399 a contrario, w zw. z art. 4011 k.p.c.

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[a.ł]