Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie dłużniczki w sprawie skargi nadzwyczajnej

Postanowieniem z 27 lipca 2026 r., sygn. I WSNc 1/26, Sąd Rejonowy

w Łomży odrzucił skargę nadzwyczajną wniesioną przez B.L., wskazując, że

skarżącej nie przysługuje samodzielne uprawnienie do wniesienia tego środka

zaskarżenia.

Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, domagając się

jego uchylenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.

I NZ 28/26

2

Katalog orzeczeń podlegających zaskarżeniu zażaleniem

do Sądu Najwyższego jest ściśle limitowany (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2017 r., sygn. I PZ 2/17).

Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną

oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Stosownie do art. 394¹ § 1¹ k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji

i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Z kolei art. 3941 § 3 k.p.c. stanowi, że do postępowania

przed Sądem Najwyższym toczącego się na skutek zażalenia stosuje się

odpowiednio art. 394 § 2 i 3, art. 395, art. 397 § 1 i 11, art. 3986 § 3, art. 39814,

art. 39815 § 1 zd. pierwsze, art. 39816, art. 39817 i art. 39821 k.p.c.

Zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w Łomży, odrzucające skargę

nadzwyczajną, nie należy do żadnej z kategorii orzeczeń wymienionych w art. 3941

§ 1 i 11 k.p.c. Nie przysługuje zatem na nie zażalenie do Sądu Najwyższego.

W konsekwencji wniesiony przez skarżącą środek zaskarżenia podlegał odrzuceniu

jako niedopuszczalny.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3941 § 3

w zw. z art. 397 § 11 k.p.c., postanowił jak w sentencji.

[P.Sz.]

[a.ł]