Trzy pracownice przywrócone do pracy. SN odrzucił skargę kasacyjną zakładu

Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 6 lutego 2025 r. oddalił apelację

pozwanego Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki

Zdrowotnej od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie z 10

listopada 2023 r. przywracającego powódki: L. B., P. P. i A. R. do pracy u strony

pozwanej - w Zespole Opieki Zdrowotnej w S. na poprzednich warunkach pracy i

płacy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wobec dwóch powódek: A. R. i P.

P. wywiódł pozwany Zespół Opieki Zdrowotnej w S. Samodzielny Publiczny Zakład

Opieki Zdrowotnej, zaskarżając wyrok Sądu Okręgowego w całości.

W podstawach skargi podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, a

mianowicie: art. 45 § 1 k.p. w zw. z art. 30 § 4 k.p. oraz art. 42 § 1 k.p.; art. 1 oraz

I PSK 106/25

2

art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych, z załącznikiem do ustawy oraz art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia

2011 r. o działalności leczniczej w związku z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z

dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na

poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących

przedsiębiorcami wraz z załącznikiem do jego treści; art. 183c k.p. w zw. z art. 5 k.p.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania skutkującego

nieważnością postępowania, to jest: art. 386 § 2 k.p.c. w zw. z 379 pkt 5 k.p.c. w zw.

z art. 224 § 1 i § 3 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c. oraz art. 20512 § 1 k.p.c., także w zw. z

art. 391 § 1 k.p.c. - przez nieuwzględnienie zarzutu nieważności postępowania

przed Sądem pierwszej instancji, jak również art. 382 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c.

oraz art. 20512 § 1 k.p.c. - polegające na nieuwzględnieniu zarzutu apelacyjnego w

postaci pominięcia przez Sąd pierwszej instancji dowodów zgłoszonych przez

strony.

W związku z przedstawionymi zarzutami pozwany wniósł o uchylenie w

całości zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i

przekazanie spraw do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji,

ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa

każdej z powódek w całości. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na

podstawie powołanej w art. 3989 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. z uwagi na to, że w sprawie

mają zastosowanie przepisy wymagające dokonania wykładni, wywołujące

rozbieżności w orzecznictwie sądów to jest przepisów ustawy z dnia 8 czerwca

2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych art. 3 ust. 1 i 4 ustawy, a co

za tym idzie również art. 3a ust. 1 i 3 ustawy, w zakresie sposobu ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego. Ponadto według pozwanego

zaskarżony wyrok został wydany w warunkach nieważności postępowania - z

naruszeniem art. 379 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 224 § 1 i § 3 k.p.c., art. 227 k.p.c.,

art. 20512 § 1 k.p.c., w zw. z art. 391 §1 k.p.c., gdyż strona pozwana nie miała

I PSK 106/25

3

możliwości działania. W przedmiotowej sprawie nie odbyła się rozprawa, zaś Sąd

Rejonowy zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego, pomijając

wszystkie dowody zgłoszone przez strony.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik powódek A. R. i P. P.

wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej

oddalenie, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz każdej z powódek

kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozwanego podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 39813 § 1

k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w

granicach jej podstaw. Skarga kasacyjna pozwanego sporządzona i wniesiona

przez pełnomocnika procesowego została skonstruowana w sposób

uniemożliwiający nadanie jej biegu, także jej merytoryczne rozpoznanie.

Postępowanie kasacyjne jest w ramach postępowania cywilnego

postępowaniem nader sformalizowanym, co wymaga od jego uczestników

spełnienia określonych warunków, by doszło do rozpoznania tego środka

zaskarżenia. Jednym z nich są elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej, które

podlegają badaniu na każdym etapie, w tym również po przyjęciu jej do

rozpoznania.

Skarga kasacyjna zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. powinna zawierać

oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono

zaskarżone w całości, czy w części (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie (pkt 2) oraz wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z

oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany (pkt 3).

Skarżący powinien zatem jasno i jednoznacznie wskazać, czy zaskarża

orzeczenie w całości, czy w części, a jeżeli w części, to jaką część tego orzeczenia

obejmuje skargą kasacyjną. Określenie to powinno być precyzyjne i nie może

budzić wątpliwości, ponieważ Sąd Najwyższy nie może uchylić ani zmienić

niezaskarżonej części orzeczenia sądu drugiej instancji, nawet jeżeli zapadło ono z

I PSK 106/25

4

pogwałceniem istotnych przepisów prawa, gdyż jest związany granicami

zaskarżenia, a więc zakresem zaskarżenia i jego wnioskami (art. 39813 § 1 k.p.c.).

W zgodzie z zakresem zaskarżenia winien być sformułowany wniosek kasacyjny, o

uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia w całości, lub w części. Ponadto, z

podanym zakresem zaskarżenia, w sprawach o prawa majątkowe, pozostawać

musi wskazana przez skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3984 § 3

k.p.c.; postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 października 2007 r., V CSK 309/07,

OSNC-ZD 2008 Nr 3, poz. 81; 23 sierpnia 2012 r., III CSK 161/12, LEX nr 1222166;

10 kwietnia 2013 r., III CSK 64/13, LEX nr 1331309; 24 sierpnia 2016 r., V CSK

112/16, LEX nr 2095811; 9 marca 2021 r., II CSK 406/20, LEX nr 3219998;

15 stycznia 2025 r., III USKP 70/24, LEX nr 3822410). Nie ulega wątpliwości, że w

logicznym związku z zakresem zaskarżenia muszą pozostawać podstawy

kasacyjne wraz ze sformułowanymi w nich zarzutami naruszenia prawa oraz ich

uzasadnieniem (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Skarga kasacyjna pełnomocnika pozwanego nie spełnia powyższych

wymagań.

Pozwany wniósł skargę kasacyjną wobec dwóch powódek P. P. i A. R.,

określając w skardze kasacyjnej zakres zaskarżenia, wskazał, że zaskarża wyrok

Sądu Okręgowego w całości, wniósł również o uchylenie w całości zaskarżonego

wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie spraw do

ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji ewentualnie o uchylenie w

całości zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa każdej z powódek w całości.

Rozstrzygając o zasadności roszczeń powódek, Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia z

10 listopada 2023 r. przywrócił powódki: L. B., P. P. i A. R. do pracy u strony

pozwanej - w Zespole Opieki Zdrowotnej w S. na poprzednich warunkach pracy i

płacy. Od powyższego orzeczenia pozwany wywiódł apelację, zaskarżając wyrok

Sądu pierwszej instancji w całości. Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 6

lutego 2025 r. oddalił apelację pozwanego.

W skardze brak zatem podstawowej korelacji między przedmiotem

zaskarżenia a zakresem wniosku kasacyjnego, co musi skutkować odrzuceniem

skargi a limine. Bezwzględnym wymogiem formalnym skargi kasacyjnej jest, aby

zakres zaskarżenia i wniosek o uchylenie lub o uchylenie i zmianę orzeczenia były

I PSK 106/25

5

ze sobą ściśle skorelowane, przy czym brak tej korelacji skutkuje odrzuceniem

skargi (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 12 października 2007 r.,

V CSK 309/07, OSNC-ZD 2008, nr 3, poz. 81; 23 sierpnia 2012 r., III CSK 161/12,

III CSK 161/12, LEX nr 1222166; 10 kwietnia 2013 r., III CSK 64/13, LEX nr

1331309; 24 sierpnia 2016 r., V CSK 112/16, LEX nr 2095811; 22 września 2022 r.,

I CSK 3819/22, LEX nr 3411845; 10 stycznia 2024 r., III USK 46/23, LEX nr

3652231, 3 czerwca 2025 r., I USK 403/24, LEX nr 3873742). Zwiększony stopień

formalizmu procesowego koresponduje z przewidzianym w postępowaniu

kasacyjnym obowiązkowym zastępstwem stron przez adwokatów lub radców

prawnych (art. 871 k.p.c.) oraz charakterem prawnym skargi kasacyjnej jako

nadzwyczajnego środka zaskarżenia o publicznoprawnych funkcjach.

Sposób sporządzenia analizowanej skargi kasacyjnej nie realizuje wymogów

zawartych w art. 3984 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c., czyli wymagań konstrukcyjnych, bez

których spełnienia środek taki nie jest skargą i z tego względu braki te nie podlegają

uzupełnieniu (wyrok Sądu Najwyższego z: 24 stycznia 2024 r., I USKP 42/23,

Legalis nr 3040527; postanowienia Sądu Najwyższego z: 18 stycznia 2006 r.,

II CSK 161/05, Legalis nr 173915; 23 sierpnia 2012 r., III CSK 161/12, Legalis nr

544671; 13 stycznia 2012 r., I CSK 210/11, Legalis nr 480463; 25 października

2023 r., III PSK 100/22, LEX nr 3619176; 3 czerwca 2025 r., I USKP 36/25, LEX nr

3880309). Prawidłowo skonstruowana skarga kasacyjna powinna obejmować

całkowicie jasne, jednoznaczne i zrozumiałe określenie elementów wskazanych w

art. 3984 § 1 i 3 k.p.c., tak, by nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

Wskazane wyżej elementy skargi mają dla tego środka istotny, konstrukcyjny sens.

Stabilność orzeczeń sądowych stanowi istotną dla systemu prawa wartość, a zatem

konieczne jest, by organ dokonujący ingerencji, miał jasno i precyzyjnie

wyznaczone pole działania. Uznanie skargi kasacyjnej niespełniającej

wspomnianych wymagań za dopuszczalną prowadziłoby do konieczności

autonomicznego ustalania przez Sąd Najwyższy granic, w jakich może ona

ingerować w prawomocne orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

26 września 2022 r., I CSK 1563/22, Legalis nr 2728182). Zakres zaskarżenia nie

może być uzupełniany założeniem sądu, że odpowiada on wskazanemu przez

stronę we wniosku zakresowi uchylenia orzeczenia. Określenie zakresu

I PSK 106/25

6

zaskarżenia oraz wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia stanowi

bowiem przedmiot odrębnych wymogów formalnych skargi kasacyjnej, co oznacza,

że strona powinna w obu tych kwestiach odrębnie sformułować własne stanowisko

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2021 r., II CSK 405/21,

Legalis nr 2671682). Wyegzekwowanie od strony skarżącej precyzyjnego,

jednoznacznego wskazania granic zaskarżenia orzeczenia drugoinstancyjnego

należy do czynności mieszczących się w tzw. wstępnym postępowaniu kasacyjnym.

Kierując się powyższymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że skarga

kasacyjna strony pozwanej nie spełnia zatem podstawowego wymogu korelacji

między zakresem zaskarżenia a zakresem wniosku kasacyjnego. Z tych względów

Sąd Najwyższy uznał, że skarga kasacyjna nie spełnia konstrukcyjnych wymagań

przewidzianych w art. 3984 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c., co prowadziło do jej odrzucenia na

podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy oddalił wniosek powódek o

zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ w odpowiedzi na skargę

kasacyjną ich pełnomocnik wniósł o wydanie orzeczenia o odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie i konsekwentnie

wniosek o zasądzenie kosztów postępowania związał z oczekiwanym przez siebie

rozstrzygnięciem. Wobec tego koszty odpowiedzi na skargę kasacyjną, w której nie

zawarto argumentów wskazujących na wady konstrukcyjne skargi, uzasadniających

jej odrzucenie, nie mogą być - w razie odrzucenia skargi przez Sąd Najwyższy -

uznane za koszty celowej obrony (art. 98 § 1 w związku z art. 39821 i art. 391 § 1

k.p.c.; postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01,

LEX nr 1405370; 29 marca 2011 r., IV CSK 593/10, LEX nr 785541; 17 września

2014 r., II CNP 17/14, LEX nr 1537289; 12 kwietnia 2022 r., I PSK 212/21, LEX nr

3420435; 19 listopada 2014 r., III CSK 280/14, LEX nr 1554584; 3 grudnia 2024 r.,

III USK 204/24, LEX nr 3813749; 8 maja 2025 r., II USK 239/24, LEX nr 3866043).

(J.K.)

[a.ł]

I PSK 106/25

7