Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej pracownika o przywrócenie do pracy

Dnia 14 października 2024 r., IV P 21/24 Sąd Rejonowy w Wieluniu oddalił

powództwo P.C. o przywrócenie do pracy oraz zasądził od powoda na rzecz

pozwanego W. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 180 zł z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty

tytułem kosztów postępowania.

Sąd Okręgowy w Sieradzu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2025 r., IV Pa

254/24 oddalił apelację powoda.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powód zarzucił rażące

naruszenia prawa materialnego, tj.: 1. art. 52 k. p. w związku z art. 17 ust. 3 ustawy

z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

I PSK 161/26

2

alkoholizmowi (Dz.U. z 2018 r. poz. 2137 ze zm.); 2. art. 52 k.p. w zw. z art. 6 k.c. w

zw. z art. 300 k.p.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił

oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu podstaw skargi

kasacyjnej skarżący wskazał, że oczywista zasadność skargi, wobec

przedstawionego rażącego naruszenia przez Sąd Okręgowy w Sieradzu przepisów

prawa, stanowi zarazem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, w myśl art. 3984 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy dokonał bowiem błędnego

zastosowania art. 52 k.p. poprzez jego błędną wykładnię.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu

sądowi w innym składzie, a w przypadku stwierdzenia podstaw - o uchylenie w

całości również zaskarżonego orzeczenia Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy

do rozpoznania temu sądowi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i

rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, stosownie do art. 39816 k.p.c.; zasądzenie od

pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa

procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wnioskodawczyni nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do

merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie (1) występuje istotne

zagadnienie prawne, (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3)

zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności

wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty

świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie

kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

I PSK 161/26

3

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.)

powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych

w art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie (sporządzone odrębnie od uzasadnienia

podstaw kasacyjnych) powinno zawierać argumenty świadczące o tym, że

rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba

rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem

(kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu

drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w

jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości

stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń

faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Powołanie się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na

jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wymaga od skarżącego

zawarcia w uzasadnieniu wniosku wywodu prawnego wskazującego, w czym

wyraża się ta „oczywistość” i przedstawienia argumentów na poparcie tego

twierdzenia. Zobowiązuje zatem skarżącego do przedstawienia wywodu prawnego

uzasadniającego jego pogląd, że skarga jest oczywiście uzasadniona, przy czym, o

ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest

usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego

polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16

września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wypada stwierdzić, że

skarżący nie wykazał spełnienia powołanej przez siebie przesłanki przedsądu.

Po pierwsze należy podnieść, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania został sporządzony w sposób bardzo lakoniczny. Odwołujący twierdzi,

że wniesiona przez niego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi

na błędne zastosowanie przez Sąd Okręgowy art. 52 k.p.

Tak sformułowany wniosek nie jest poparty żadną argumentacją wskazującą

na kwalifikowany charakter naruszenia prawa.

I PSK 161/26

4

Uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej kończy się stwierdzeniem skarżący

wskazał, że oczywista zasadność skargi, wobec przedstawionego rażącego

naruszenia przez Sąd Okręgowy w Sieradzu przepisów prawa, stanowi zarazem

uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W związku z tym należy podkreślić, że błędne jest założenie, że podstawa

kasacyjna (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) zastępuje lub uzupełnia podstawę przedsądu.

Podstawy kasacyjne i podstawy przedsądu to odrębne elementy skargi kasacyjnej

(art. 3983 § 1 k.p.c. w związku z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 3989 § 1 k.p.c. w

związku z art. 3984 § 2 k.p.c.). Podstawy kasacyjne podlegają rozpoznaniu dopiero

po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Oznacza to, że skarżący we

wniosku powinien samodzielnie, czyli odrębnie od podstawy kasacyjnej, wskazać i

wykazać podstawę przedsądu, nawet gdyby dotyczyło to szczególnej podstawy

przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna ma na uwadze

indywidulany interes skarżącego w przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania ze

względu na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. O tym, że skarga jest

oczywiście uzasadniona nie może decydować argumentacja zawarta w

uzasadnieniu jej podstaw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia

2008 r., II PK 347/07, LEX nr 465860). Nie jest zatem dopuszczalne przenoszenie

argumentacji służącej wykazaniu przyczyny kasacyjnej do uzasadnienia podstaw

kasacyjnych ani odwoływanie się do tego uzasadnienia (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2018 r., III CSK 337/17, LEX nr 2483656 czy z dnia

11 kwietnia 2018 r., II UK 277/17, LEX nr 2490632).

Pełnomocnik powinien wskazać, na czym polega oczywista zasadność

skargi i należycie to uzasadnić. Takiego uzasadnienia w skardze kasacyjnej brak.

Skarżący nie wskazał, na czym jego zdaniem polega oczywista zasadność skargi,

ograniczył się jedynie do wyartykułowania ogólnych twierdzeń. Sąd Najwyższy nie

widzi sprzeczności z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami,

ani oczywiście błędnej, widocznej na pierwszy rzut oka wykładni lub widocznego w

taki sposób niewłaściwego zastosowania prawa. A tylko w takiej sytuacji wskazana

przesłanka uzasadnia przyjęcie skargi. Innych przesłanek skarżący nie podaje.

I PSK 161/26

5

Należy także zauważyć, że zarzuty podniesione w ramach uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sformułowane zostały w taki

sposób, aby podważyć przyjęte przez Sąd odwoławczy ustalenia faktyczne i

przyjętą ocenę dowodów, co nie może odnieść skutku w postępowaniu kasacyjnym

ze względu na treść art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie 3989 § 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

[it]

[a.ł]