Pielęgniarki bez magisterium i płace na poziomie koleżanek. SN nie przyjął skargi szpitala

Sąd Rejonowy w Rzeszowie Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych,

wyrokiem z 15 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV P 233/23, zasądził od pozwanego

Szpitala w R. na rzecz powódek: - B. L. kwotę 66 631,58 zł tytułem odszkodowania

I PSK 201/26

2

za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021

r. do 31 grudnia 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego

2024 r. do dnia zapłaty; - A. T. kwotę 66 919,61 zł tytułem odszkodowania za

naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r.

do 31 grudnia 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego

2024 r. do dnia zapłaty; - D. T. kwotę 60 992,39 zł tytułem odszkodowania za

naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r.

do 31 grudnia 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego

2024 r. do dnia zapłaty; - A. K. kwotę 56 910,53 zł tytułem odszkodowania za

naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r.

do 31 grudnia 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego

2024 r. do dnia zapłaty; - M. B. kwotę 65 997,16 zł tytułem odszkodowania za

naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r.

do 31 grudnia 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego

2024 r. do dnia zapłaty; - B. S. kwotę 63 837,14 zł tytułem odszkodowania za

naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r.

do 31 grudnia 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego

2024 r. do dnia zapłaty; - I. S. kwotę 60 656,98 zł tytułem odszkodowania za

naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r.

do 31 grudnia 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego

2024 r. do dnia zapłaty; - H. B. kwotę 65 297,28 zł tytułem odszkodowania za

naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r.

do 31 grudnia 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego

2024 r. do dnia zapłaty; - I. B. kwotę 66 577,12 zł tytułem odszkodowania za

naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r.

do 31 grudnia 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego

2024 r.; - M. F. kwotę 50 140,34 zł tytułem odszkodowania za naruszenie zasady

równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2023

r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego 2024 r. do dnia

zapłaty; - U. F. kwotę 67 681,42 zł tytułem odszkodowania za naruszenie zasady

równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2023

r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego 2024 r. do dnia

I PSK 201/26

3

zapłaty; - D. S. kwotę 73 217,38 zł tytułem odszkodowania za naruszenie zasady

równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2023

r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego 2024 r. do dnia

zapłaty; - B. L. kwotę 65 377,64 zł tytułem odszkodowania za naruszenie zasady

równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia

2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego 2024 r. do dnia

zapłaty; - J. S. kwotę 58 137,37 zł tytułem odszkodowania za naruszenie zasady

równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2023

r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego 2024 r. do dnia

zapłaty; - I. S. kwotę 65 791,18 zł tytułem odszkodowania za naruszenie zasady

równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2023

r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego 2024 r. do dnia

zapłaty; - B. Z. kwotę 68 520,75 zł tytułem odszkodowania za naruszenie zasady

równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2023

r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego 2024 r. do dnia

zapłaty; - E. M. kwotę 50 839,99 zł tytułem odszkodowania za naruszenie zasady

równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2023

r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego 2024 r. do dnia

zapłaty; - P. R. kwotę 42 649,41 zł tytułem odszkodowania za naruszenie zasady

równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r. do 31 października

2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego 2024 r. do dnia

zapłaty; - E. S. kwotę 63 047,14 zł tytułem odszkodowania za naruszenie zasady

równego traktowania w zatrudnieniu za okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia

2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 lutego 2024 r. do dnia

zapłaty.

Sąd Rejonowy w Rzeszowie ustalił dalej, że zasadnicze wynagrodzenie za

pracę powódki wynikające z łączącego ją ze stroną pozwaną stosunku pracy: - I. B.

na dzień 18 marca 2024 r. wynosi 8.186,53 zł brutto; - H. B. na dzień 18 marca

2024 r. wynosi 8.186,53 zł brutto; - M. B. na dzień 18 marca 2024 r. wynosi

8.186,53 zł brutto; - U. F. na dzień 18 marca 2024 r. wynosi 8.186,53 zł brutto; - M.

F. na dzień 18 marca 2024 r. wynosi 6.140,00 zł brutto; - A. K. na dzień 18 marca

2024 r. wynosi 8.186,53 zł brutto; - B. L. na dzień 18 marca 2024 r. wynosi 8.186,53

I PSK 201/26

4

zł brutto; - B. L. na dzień 18 marca 2024 r. wynosi 8.186,53 zł brutto; - E. M. na

dzień 18 marca 2024 r. wynosi 8.186,53 zł brutto; - J. S. na dzień 18 marca 2024 r.

wynosi 8.186,53 zł brutto; - I. S. na dzień 18 marca 2024 r. wynosi 8.186,53 zł

brutto; - E. S. na dzień 18 marca 2024 r. wynosi 8.186,53 zł brutto; - D. S. na dzień

18 marca 2024 r. wynosi 8.186,53 zł brutto; - I. S. na dzień 18 marca 2024 r. wynosi

8.186,53 zł brutto; - A. T. na dzień 18 marca 2024 r. wynosi 8.186,53 zł brutto; - D.

T. na dzień 18 marca 2024 r. wynosi 8.186,53 zł brutto; - B. Z. na dzień 18 marca

2024 r. wynosi 8.186,53 zł brutto.

Dodatkowo, Sąd umorzył postępowanie z powództwa P. R. i B. S. w zakresie

żądania ustalenia wysokości wynagrodzenia.

Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany.

Wyrokiem z 30 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Pa 79/24, Sąd Okręgowy w

Rzeszowie w wyniku apelacji pozwanego Szpitala w R. zmienił zaskarżony wyrok

Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 15 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV P 233/23 w

zakresie pkt XXIII i XXXIV, w ten sposób, że: ustalił, iż zasadnicze wynagrodzenie

za pracę powódki I. S. wynikające z łączącego ją ze stroną pozwaną stosunku

pracy wynosi 8.186,53 zł brutto w okresie od 18 marca 2024 r. do 31 marca 2024 r.;

ustalił, iż zasadnicze wynagrodzenie za pracę powódki D. T. wynikające z

łączącego ją ze stroną pozwaną stosunku pracy wynosi 8.186,53 zł brutto w okresie

od 18 marca 2024 r. do 31 marca 2024 r.; w pozostałym zakresie powództwo I. S. i

D. T. oddalił; nie obciążył powódek I. S. i D. T. kosztami procesu pozwanego

powstałymi w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w zakresie oddalonej części

powództwa; w pozostałym zakresie apelację oddalił i orzekł o kosztach

postępowania.

Sąd odwoławczy podniósł, że zróżnicowanie wynagrodzenia pracowników o

różnym wykształceniu/kwalifikacjach na takich samych stanowiskach pracy nie

narusza zasady równego traktowania tylko wtedy, gdy owe przymioty korzystniej

wynagradzanych pracowników przekładają się na większą wydajność oraz lepszą

jakość wykonywanej przez nich pracy (art. 112 k.p. - wyrok SN z dnia 14 marca

2019 r., II PK 310/17). Zatem np. wyższe wykształcenie może uzasadniać

różnicowanie wynagrodzenia zasadniczego pracowników, o ile wpływa na jakość

bądź ilość pracy (art. 78 k.p.). Jeśli przy wykonywaniu takich samych czynności i

I PSK 201/26

5

obowiązków, doświadczenie zawodowe pracowników nie będzie miało większego

wpływu na efekt pracy, znaczenie tego kryterium jest neutralne. Powódkom nie

zarzucono jakichkolwiek uchybień zawodowych, nie wnoszono zastrzeżeń

merytorycznych ani w zakresie kwalifikacji, ani doświadczenia, wiedzy, umiejętności

zawodowych, stażu zatrudnienia czy zaangażowania w pracy, potencjalnie

różnicujących wynagrodzenia pracowników. Sposób wykonywania przez nie pracy

był analogiczny co do staranności, nakładu pracy i terminowości, jak innych

pracowników Kliniki Anestezjologii i Intensywnej Terapii, w tym zakwalifikowanych

do grupy 2, nieustannie doceniany przez przełożonych różnego stopnia.

Oznacza to, że wyższe wykształcenie pracowników z grupy 2 nie przekładało

się na ilość czy jakość ich pracy, a z pewnością taka okoliczność nie została

dowiedziona w toku postępowania dowodowego. Sąd drugiej instancji powołał się

na zeznania świadków w sprawie, z których wynika, że wydawanie poleceń czy też

zlecanie zadań pielęgniarkom nie opierało się na rodzaju wykształcenia.

Wykształcenie posiadane przez poszczególnych pracowników może i z

reguły powinno być przesłanką różnicowania wynagrodzenia, na co wielokrotnie

naprowadzał pozwany, niemniej jednak musi ono stanowić cechę istotną z punktu

widzenia wykonywanych obowiązków pracowniczych. Sam fakt posiadania tytułu

magistra nie uprawnia do wyższego wynagrodzenia, jeżeli pracownicy o różnym

poziomie wykształcenia wykonują pracę jednakową (pod względem ilości i jakości)

lub pracę o jednakowej wartości.

Dowody zgromadzone w sprawie potwierdziły, że wszystkie osoby

zatrudnione u pozwanego na stanowiskach pielęgniarek i/lub pielęgniarzy w Klinice

Anestezjologii i Intensywnej Terapii miały ten sam zakres obowiązków, uprawnień i

odpowiedzialności. Pracowały w tym samym wymiarze czasu pracy i często

zastępowały się. Pracodawca, układając grafiki, czy też powierzając pielęgniarkom

wykonanie określonych czynności, nie brał pod uwagę ich wykształcenia.

Analizując szereg zarzutów pozwanego, związanych z możliwością

wykonywania przez pracownice z wyższym wykształceniem dodatkowych

obowiązków związanych z działalnością pracodawcy, skonstatował, że odbywanie

praktyk w związku z działalnością szpitala jako jednostki naukowo-badawczej nie

mieści się w sferze obowiązków pielęgniarki Kliniki Anestezjologii i Intensywnej

I PSK 201/26

6

Terapii i nie może być podstawą różnicowania płac. Sąd odwoławczy zwrócił uwagę

na to, że powódki - mimo braku wyższego wykształcenia i specjalizacji, co

akcentowała strona pozwana, posiadały w praktyce szerszy zakres uprawnień,

aniżeli ich niektóre koleżanki i koledzy z wyższym wykształceniem oraz

specjalizacją. Mianowicie, z racji rozległego doświadczenia zawodowego, mogły

wdrażać do pracy nowo zatrudnione osoby, także te z wyższym wykształceniem i

czynności te faktycznie wykonywały. Powódki w sposób sumienny, na bardzo

wysokim poziomie merytorycznym i kultury osobistej, wykonywały i wykonują swoje

obowiązki pracownicze; posiadane wieloletnie doświadczenie pozwala im na

sprawne i kompetentne udzielanie świadczeń i kontakt z pacjentem. Na przestrzeni

lat wielokrotnie wspomagały w Klinice pracowników pozwanego, którzy jako nowo

zatrudnieni, nie posiadający doświadczenia i przeszkolenia, nie byliby w stanie bez

pomocy doświadczonego pracownika rozpocząć pracy i udzielać świadczeń

pacjentom. Nie sposób zatem stwierdzić, że ich kompetencje pozostają w

jakikolwiek sposób „ułomne” czy niewystarczające, z racji braku wyższego

wykształcenia, zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 7 ustawy z 15 lipca 2011 r.

o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz.U. z 2024 r., poz. 814).

Analiza materiału dowodowego oraz twierdzeń pozwanego wskazuje, że

jedynym powodem zróżnicowania wynagrodzenia powódek i pielęgniarek z

wykształceniem wyższym i specjalizacją, była interpretacja ustawy z 8 czerwca

2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Pozwany uznał, że ustawa

uzależnia wysokość najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników

medycznych od posiadanego przez nich wykształcenia, nie zaś od wykształcenia

wymaganego na stanowisku, na którym zatrudniony jest dany pracownik.

Jednocześnie zastosował powyższą ustawę samodzielnie, w oderwaniu od

konstytucyjnej zasady równości praw (art. 32 Konstytucji RP) oraz ww. przepisów

Kodeksu pracy. W konsekwencji, zdaniem Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy

prawidłowo przyjął, że pozwany w niniejszej sprawie nie wykazał, aby dodatkowe

kwalifikacje formalne pielęgniarek (wyższe wykształcenie magisterskie i

specjalizacja) przełożyły się na różny sposób wykonywania pracy w porównaniu z

pracą powódek. Tym samym nie udowodnił, aby istniały podstawy znacznego

I PSK 201/26

7

różnicowania wynagrodzenia tych pracowników i naruszył zasadę równego

traktowania w zatrudnieniu. Na żadnym etapie postępowania nie wykazał, czym

różni się praca powódek od pracy pielęgniarek z tytułem magistra i specjalizacją.

Pozwany nie wdrożył i nie stosuje żadnej metody badania przydatności

wykształcenia magisterskiego i specjalizacji w Klinice Anestezjologii i Intensywnej

Terapii, w której powódki wykonują swoją pracę i przełożenia tego wykształcenia na

zakres obowiązków, jakość i ilość świadczonej pracy. Zdaniem Sądu drugiej

instancji, dodatkowe kwalifikacje formalne (wyższe wykształcenie i szkolenie

podyplomowe niewymagane dla pracy na danym stanowisku) mogą wpływać na

wysokość wynagrodzenia konkretnych pracowników jedynie wówczas, gdy ich

uzyskanie przekłada się na różny sposób wykonywania przez nich pracy. Jeżeli

efekt wykonywania takiej samej pracy przez porównywalnych pracowników,

pomimo posiadania przez część z nich dodatkowych kwalifikacji, jest taki sam, to

występujące pomiędzy nimi różnice w wynagrodzeniu naruszają zasadę równych

praw w zatrudnieniu.

Sąd Apelacyjny wskazał, że powódki wykonywały jednakową pracę jak

pielęgniarki/pielęgniarz z tytułem magistra i specjalizacją. Chcąc przywrócić zasadę

równego traktowania, ich wynagrodzenie należało ustalić na tym samym poziomie,

jak pracowników wynagradzanych najwyżej, a wykonujących jednakową pracę.

W przypadku dwóch ww. powódek, ustalenie to obejmuje okres do daty wejścia w

życie porozumienia indywidualnego.

Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżyła skargą kasacyjną strona pozwana w

części obejmującej pkt I ppkt 1) i ppkt 2, pkt II, pkt III, pkt IV i pkt V jego sentencji.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto

na podstawie przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

(oczywista zasadność skargi kasacyjnej).

Strona skarżąca podniosła, że Sąd drugiej instancji rażąco naruszył przepisy

prawa materialnego i procesowego. Sąd zignorował stanowisko i zarzuty strony

pozwanej albo uznając je za niezasadne albo milcząc na ich temat, co wskazuje, że

nie zostały one szczegółowo i w pełni przeanalizowane i zweryfikowane przez Sąd

w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tym samym w ocenie strony

pozwanej Sąd drugiej instancji nie rozpoznał merytorycznie apelacji i nie odniósł się

I PSK 201/26

8

szczegółowo do stanowiska pozwanego zawartego w skardze apelacyjnej przez, co

nie została wypełniona w sposób prawidłowy kontrola instancyjna wydanego przez

Sąd pierwszej instancji orzeczenia. Naruszenie to miało istotny wpływ na wydanie

zaskarżonego orzeczenia (choć formalnie nastąpiło już po ogłoszeniu wyroku).

Równocześnie Sąd naruszył przepisy prawa materialnego, bowiem Sąd oparł swoje

rozstrzygnięcie na błędnie zastosowanych lub niewłaściwe zinterpretowanych

przepisach prawa pracy. Ponadto Sąd naruszył także szereg przepisów Kodeksu

pracy, czego konsekwencją było przyjęcie nieuzasadnionego poglądu, iż

„przedmiotowa sprawa zasądza na niestosowaniu przez pracodawcę przepisów

Kodeksu pracy”.

Powódki w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosły o odmowę przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym; zasądzenie od

pozwanego na rzecz każdej z nich kosztów postępowania kasacyjnego, w tym

zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozwanego nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do

merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie (1) występuje istotne

zagadnienie prawne, (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3)

zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien

wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w

powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym,

że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje

potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżący

I PSK 201/26

9

wykazał istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 3989 §

1 pkt 4 k.p.c.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że przesłanka oczywistej

zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) spełniona jest wówczas,

gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności

głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi

różnej wykładni (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 marca 2002 r.,

I PKN 341/01, OSNP 2004, Nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02,

OSNC 2004, Nr 3, poz. 49). Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce

kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości

zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego z 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z

23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Powołanie się na przesłankę zawartą

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje skarżącego do przedstawienia wywodu

prawnego, uzasadniającego jego pogląd, że skarga jest oczywiście uzasadniona,

przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest

usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego

polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16

września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).

W skardze kasacyjnej nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji, która

mogłaby świadczyć o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera się jedynie na

polemice z oceną materiału dowodowego i ustaleniami faktycznymi Sądu drugiej

instancji, co w świetle treści art. 3983 § 3 k.p.c. jest niedopuszczalne, a ponadto na

podważaniu oceny prawnej dokonanej przez ten Sąd. W uzasadnieniu wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawiono jakichkolwiek

argumentów jurydycznych, które wskazywałyby na rażące naruszenie prawa

procesowego, czy też materialnego. Wskazać należy, że Sąd drugiej instancji nie

ma obowiązku odnosić się do każdego zarzutu apelacji z osobna, zaś z

I PSK 201/26

10

uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Apelacyjny rozważył wszystkie

zarzuty apelacji.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w

art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 108 § 1, art. 98 § 1, 11

k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 w związku z § 9

ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U.

z 2023 r., poz. 1964).

[KK]

[r.g.]