Spór o grupę płacową pielęgniarki z magisterium. SN odmówił skargi szpitala

Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z 21 lutego 2025 r., IV Pa 164/24

oddalił apelację Szpitala w C. (pozwany) od wyroku Sądu Rejonowego w

Częstochowie z 3 lipca 2024 r., VII P 379/23, którym zasądzono od pozwanego na

rzecz powódki E. P. 25.194,04 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi

od kwot wskazanych w pkt 1 wyroku, począwszy od 11 sierpnia 2022 r. do dnia

zapłaty.

I PSK 260/26

2

Sądy meriti przyjęły, że powódka w 1990 r. ukończyła Liceum Medyczne w

C. i uzyskała tytuł zawodowy pielęgniarki i z dniem 18 czerwca 1990 r. została

zatrudniona w Szpitalu w C. w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku

pielęgniarki, z wynagrodzeniem zasadniczym wg XIV kategorii zaszeregowania, a

od 1 kwietnia 1999 r. przyznano jej wynagrodzenie według XIII kategorii

zaszeregowania. W dniu 25 września 2013 r. powódka uzyskała specjalizację w

zakresie pielęgniarstwa chirurgicznego, w konsekwencji czego od 1 lipca 2014 r.

powierzono jej obowiązki starszej pielęgniarki i przyznano uposażenie według XIV

kategorii zaszeregowania w wysokości 2.250,00 zł. W dniu 20 lipca 2020 r.

powódka ukończyła A. P. w C. i uzyskała tytuł magistra pielęgniarstwa.

W dniu 12 lipca 2021 r. dyrektor pozwanego wydał zarządzenie nr [...] w

sprawie realizacji ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne

zatrudnionych w podmiotach leczniczych (jednolity tekst: Dz.U. z 2022 r., poz.

2139). Zgodnie z § 1 pkt 5 zarządzenia, od 1 lipca 2021 r. podwyżka

wynagrodzenia dla uprawnionych pracowników (wykonujących zawód medyczny)

zostanie zrealizowana przez wzrost ich miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego

do kwoty najniższego wynagrodzenia zasadniczego w rozumieniu wskazanym w

art. 2 pkt 1 ustawy o najniższym wynagrodzeniu, zgodnie z tabelą stanowiącą

załącznik do zarządzenia. Dla grupy zawodowej według kwalifikacji wymaganych

na zajmowanym stanowisku: pielęgniarka z tytułem zawodowym magister

pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym magister położnictwa, która

uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej

zastosowanie w ochronie zdrowia: kwota bazowa wynosiła 5.167,47 zł,

współczynnik pracy 1,06, a najniższe wynagrodzenie zasadnicze od 1 lipca 2021 r.

5.478,00 zł. Na podstawie powyższego zarządzenia od 1 lipca 2021 r.

wynagrodzenie zasadnicze powódki wynosiło 5.478,00 zł.

W dniu 20 lipca 2022 r. dyrektor pozwanego wydał zarządzenie nr [...] w

sprawie podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracowników zgodnie z

ustawą z 8 czerwca 2017 r. Na podstawie powyższego zarządzenia od 1 lipca

2022 r. pozwany wypłacał powódce wynagrodzenie zasadnicze w kwocie

5.776,00 zł, ustalone według grupy 5, a nie według grupy 2. W dniu 29 listopada

I PSK 260/26

3

2022 r. pozwany przygotował aneks do umowy o pracę powódki, w którym wskazał,

że od 1 lipca 2022 r. do łączącej strony umowy o pracę dodaje się punkt

wskazujący grupę zawodową, do której zaliczone jest zajmowane przez pracownika

stanowisko pracy i przypisał powódkę do 5 grupy zawodowej według załącznika do

ustawy z 8 czerwca 2017 r. Powódka podmówiła podpisania aneksu. W dniu

15 czerwca 2023 r. dyrektor pozwanego wydał zarządzenie nr [...] w sprawie

podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracowników zgodnie z ustawą

z 8 czerwca 2017 r. Na podstawie powyższego zarządzenia od 1 lipca 2023 r.

pozwany wypłacał powódce wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 6.474,00 zł,

ustalone według 5 grupy zawodowej.

W ocenie Sądów orzekających pozwany nie stosował wobec powódki

przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w

podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1515, rozporządzenie z 10 lipca

2023 r.) ani obowiązującego poprzednio rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 lipca

2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych

rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących

przedsiębiorcami (Dz. U. Nr 151, poz. 896, rozporządzenie z 20 lipca 2011 r.).

Pozwany nie różnicował obowiązków pielęgniarek według ich wykształcenia,

kwalifikacji i okresu zatrudnienia. Sądy uznały, że skoro do 30 czerwca 2022 r.

pozwany kwalifikował powódkę według grupy zawodowej pielęgniarek z

wykształceniem magisterskim i specjalizacją, to zmiana wymagań pracodawcy w

tym zakresie wymagała wypowiedzenia zmieniającego, ponieważ pozwany zdawał

sobie sprawę, że zmiana grupy zawodowej jest istotną zmianą warunków

wynagradzania. Nie doszło do takiej zmiany w drodze porozumienia stron,

ponieważ powódka nie wyraziła na nie zgody.

Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, że pozwany ukształtował warunki pracy i

płacy powódki w sposób korzystniejszy od regulacji ustawowych, do czego z punktu

widzenia przepisów Kodeksu pracy miał prawo. Przypisanie do określonej grupy

zawodowej określonej w załączniku do ustawy o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych stanowi trwały element łączącego strony stosunku pracy, którego

I PSK 260/26

4

zmiana nie może być swobodna i zależeć wyłącznie od uznania pracodawcy.

Powyższe wprost znalazło potwierdzenie w treści wprowadzonego od 29 czerwca

2022 r. do ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych art. 5a, zgodnie z

którym od 1 lipca 2022 r. w umowie o pracę pracowników wykonujących zawód

medyczny lub pracowników działalności podstawowej, innych niż pracownicy

wykonujący zawód medyczny, wskazuje się, do której grupy zawodowej określonej

w załączniku do ustawy jest zaliczone zajmowane przez pracownika stanowisko

pracy. To, że przepis wszedł w życie dopiero 29 czerwca 2022 r. nie oznacza a

contrario, że wcześniej grupa zawodowa nie stanowiła istotnego elementu

warunków zatrudnienia. Resumując Sąd Okręgowy przyjął, że przed 29 czerwca

2022 r. przypisanie powódki do 7 grupy zawodowej i ustalenie w ten osób dla niej

określonego współczynnika pracy stanowiło istotny element stosunku pracy

łączącego ją z pozwanym, którego zmiana musiała zostać dokonana w trybie

określonym przepisami prawa pracy.

Zdaniem Sądu Okręgowego z uwagi na zmianę uszeregowania grup

zawodowych w znowelizowanym załączniku nie można przyjąć, aby możliwe było

proste przeniesienie pracowników, w tym pielęgniarek, do nowych grup

zawodowych jedynie kierując się dotychczasowymi numerami grup, ale należało się

kierować określonymi w poszczególnych grupach kwalifikacjami zawodowymi.

W tym nie ulegało wątpliwości, że w odniesieniu do pielęgniarek dotychczasowa 7

grupa zawodowa odpowiada obecnie 2 grupie zawodowej. Skoro zatem powódka

przed 29 czerwca 2022 r. była przez pracodawcę przypisana do 7 grupy zawodowej

(przez czynności faktyczne, zwłaszcza niesporne wypłacanie jej wynagrodzenia za

pracę według współczynnika właściwego dla tej grupy), to od tego dnia niejako

automatycznie została przeniesiona do 2 grupy zawodowej i jej wynagrodzenie za

pracę od 1 lipca 2022 r. powinno być ustalane przy zastosowaniu współczynnika

pracy 1,29. Jeśli zaś pracodawca chciał w tym zakresie dokonać zmiany, do czego

biorąc po uwagę treść przywołanych powyżej przepisów miał prawo, to musiał

zawrzeć w tym zakresie z powódką porozumienie zmieniające warunki pracy i

płacy, ewentualnie dokonać jej wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy.

I PSK 260/26

5

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego złożył pozwany

zaskarżając wyrok ten w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa

materialnego, a mianowicie: 1) art. 3 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 3a ust. 1 i ust. 3 ustawy

z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

oraz załącznika do ustawy przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i

przyjęcie, że zmiana ustawy od 1 lipca 2022 r. nie powiązała współczynników pracy

poszczególnych grup zawodowych z wymaganym wykształceniem, podczas gdy

dopiero od dnia 1 lipca 2022 r. ustawodawca zmienił zasady naliczania

wynagrodzenia pielęgniarek i doprecyzował, że zakwalifikowanie do

poszczególnych grup zawodowych jest zależne od wykształcenia pracownika

„wymaganego” na stanowisku, na którym pracownik jest zatrudniony, tj. podział na

grupy opiera się na kryterium, którym są kwalifikacje wymagane od pracownika na

zajmowanym stanowisku, co wbrew stanowisku Sądu drugiej instancji, wynika

wprost z wykładni literalnej przedmiotowego załącznika, w konsekwencji

powyższego naruszenia Sąd drugiej instancji błędnie przyjął, że powódce powinno

zostać przyznane wynagrodzenia według współczynnika pracy dla grupy 2

załącznika do ustawy o najniższym wynagrodzeniu; od dnia 1 lipca 2022 r.

powódka powinna otrzymać wynagrodzenie zasadnicze według kwalifikacji

rzeczywiście posiadanych, które zostało obliczone według współczynnika

odpowiadającego 2 grupie zawodowej załącznika do ustawy o najniższym

wynagrodzeniu, podczas gdy powódka powinna otrzymać wynagrodzenie

zasadnicze według współczynnika odpowiadającego grupie 5, zgodnie z

kwalifikacjami wymaganymi na zajmowanym przez nią stanowisku pracy;

dotychczasowa 7 grupa zawodowa odpowiada obecnie grupie 2, podczas gdy

brzmienie załącznika dotyczącego grup zawodowych uległo zmianie i nie można

przyjąć, by „dawna” 7 grupa zawodowa odpowiadała 2 grupie zawodowej, gdyż

przeczy temu wykładnia literalna i celowościowa, a fakt zakwalifikowania powódek

do 5 grupy zawodowej był konsekwencją stosowania przez pracodawcę wprost i

ściśle przesłanek ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych; 2) pkt I ppkt 34 załącznika do rozporządzenia z dnia 20 lipca 2011 r.

I PSK 260/26

6

oraz pkt I ppkt 45 załącznika do rozporządzenia z dnia 10 lipca 2023 r., przez ich

błędną wykładnię i pominięcie, że ww. rozporządzeniach określone zostały

minimalne kwalifikacje niezbędne do zajmowania stanowiska starszej pielęgniarki,

a zatem bezwzględnie na stanowisku starszej pielęgniarki stosownie do tej regulacji

nie jest wymagane wyższe wykształcenie magisterskie i specjalizacja w dziedzinie

pielęgniarstwa; 3) art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że

powódka w okresie do 30 czerwca 2022 r. była przyporządkowana do określonej

grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o

sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych wraz z odpowiadającymi

tym grupom współczynnikami, podczas gdy obowiązek kwalifikacji pracowników do

poszczególnych grup zawodowych wprowadziła dopiero od 1 lipca 2022 r. ustawa z

dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022r., poz. 1352, ustawa

nowelizująca); 4) art. 42 § 1 i 2 k.p. przez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że

pozwany niezgodnie z przepisami prawa wprowadził zmiany sposobu ustalania

wynagrodzenia u powódki, gdyż nie zastosował wypowiedzenia zmieniającego

warunki pracy i płacy, a w odniesieniu do powódki konieczne było dokonanie przez

pozwanego wypowiedzenia zmieniającego wynikających z umowy o pracę

warunków pracy i płacy, podczas gdy zajmowane przez powódkę stanowisko pracy

oraz nie uległo zmianie, a wysokość wynagrodzenia zasadniczego nie uległa

obniżeniu.

Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania podnosząc, że

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, które w sposób szczegółowy

przedstawione zostanie w dalszej części w uzasadnieniu skargi kasacyjnej,

sprowadzające się do pytań:

„Czy zmiana ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych, dokonana ustawą z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy

I PSK 260/26

7

o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych

ustaw, powiązała współczynniki pracy poszczególnych grup zawodowych z

wymaganym wykształceniem?

Czy przed powyższą zmianą ustawa o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia zasadniczego

pracowników wykonujących zawód medyczny oraz pracowników działalności

podstawowej, innych niż pracownik wykonujący zawód medyczny, od kwalifikacji

posiadanych na danym stanowisku pracy, a po dokonanej od 1 lipca 2022 r. od

kwalifikacji wymaganych (a nie posiadanych) na danym stanowisku?

Czy przy kwalifikowaniu pracowników do określonych grup zawodowych

wskazanych w Załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych, w związku z zatytułowaniem kolumny długiej ww.

Załącznika „grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym

stanowisku”, należało kierować się kwalifikacjami określonymi w rozporządzeniu

Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od

pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach

leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz w rozporządzeniu Ministra Zdrowia

z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na

poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących

przedsiębiorcami?

Czy kwalifikacje wymagane, o których mowa w ww. załączniku, to

kwalifikacje zgodne z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w

sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach

stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz

rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w

podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, odniesione do stanowiska,

na którym dany pracownik jest zatrudniony zgodnie z umową o pracę?”

I PSK 260/26

8

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania z uwagi na - a contrario do art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. -

oczywistą bezzasadność skargi, jak również brak istotnego zagadnienia prawnego

oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je

zasądzono, do dnia zapłaty.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem

nowy, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu

Najwyższego i dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest

niewystarczające (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 2021 r., III USK

172/21, LEX nr 3395962). W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się,

że istotne zagadnienie prawne jako przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania ujęta w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno bezpośrednio wynikać z

ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia

(postanowienia Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2019 r., II UK 236/18, LEX nr

2685498; z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam

orzecznictwo), powinno dotyczyć przepisów ujętych w podstawach skargi

kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 października 2012 r., III PK

28/12, LEX nr 1619794), a jego rozstrzygnięcie powinno mieć wpływ na wynik

sprawy (postanowienia Sądu Najwyższego: z 9 marca 2011 r., II PK 10/11, LEX nr

1646567; z 27 marca 2008 r., III UK 123/07, LEX nr 461719 oraz z 18 stycznia

2008 r., II PK 276/07, LEX nr 442723). Jednocześnie, problem przedstawiony jako

istotne zagadnienie prawne nie może sprowadzać się do zwykłej wykładni i

stosowania prawa (postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 marca 2009 r., III UK

90/08, LEX nr 707909 i z 16 marca 2009 r., III UK 91/08, LEX nr 707910) ani

sprowadzać się do wątpliwości skarżącego odnośnie do prawidłowości

I PSK 260/26

9

rozstrzygnięcia jego indywidualnej sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z

12 czerwca 2019 r., II UK 236/18, LEX nr 2685498). O istnieniu istotnego

zagadnienia prawnego można mówić wtedy, gdy objęty jego zakresem problem

prawny ma znaczenie uniwersalne dla rozstrzygania innych spraw. Dlatego, jeżeli

skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien

zagadnienie to przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów

prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do

rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego

rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz

także dla praktyki sądowej (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 2021 r.,

III USK 172/21, LEX nr 3395962 i powołane tam orzecznictwo). Wskazanie

zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej

powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało

sformułowane i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu

(normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie - wątpliwości

co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Sformułowane

zagadnienie winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści

przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez

Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego

(postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr

3983150 i powołane tam orzecznictwo). Skarżący ma obowiązek nie tylko

sformułować samo zagadnienie, ale także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić

odpowiednią jurydyczną argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość

rozwiązania problemu prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a

odmienny od sposobu rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu

zapatrywań wyrażonych przez Sąd drugiej instancji (postanowienie Sądu

Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam

orzecznictwo). Nie wystarczy zatem samo sformułowanie pytania do Sądu

Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK

73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam orzecznictwo).

I PSK 260/26

10

Sąd Najwyższy zauważa, że pozwany formułuje „zagadnienia prawne”

bardzo podobnie jak w skardze kasacyjnej złożonej w sprawie I PSK 145/25, w

której Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

postanowieniem z 16 grudnia 2025 r. Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie również

dostrzega, że skarżący nie odwołuje się w swoich (czterech) pytaniach do

konkretnych przepisów prawa, na których owe zagadnienie prawne powstaje, to

dokonanie oceny, o której mowa powyżej nie pozostaje możliwe. Pozwany

postuluje wprawdzie rozstrzygnięcie problemu dotyczącego zasad kształtowania

wynagrodzeń zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych po dniu 1 lipca 2022 r., jednak ostatecznie chciałby uzyskać stanowisko

Sądu Najwyższego co do tego, do jakiej grupy zawodowej w okolicznościach

faktycznych niniejszej sprawy należało zakwalifikować powódkę, podkreślając, że

pozwany dopuszczał zatrudnienie pielęgniarek nie posiadających wyższego

wykształcenia, czy specjalizacji na stanowisku pielęgniarki, a zatem wynagrodzenie

powódki mogło być ukształtowane na poziomie 5 grupy z załącznika do ustawy bez

naruszenia zasad wypłacania minimalnego wynagradzania wynikających z

przepisów prawa pracy. Tylko pozornie problem ten ma charakter ogólny i

abstrakcyjny, ponieważ w istocie odnosi się do konkretnego przypadku, co

powoduje, że Sąd Najwyższy nie jest w stanie rozstrzygnąć go przez udzielenie

uniwersalnej odpowiedzi, a przecież tylko taka może zostać udzielona w

następstwie rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego.

Na marginesie należy przypomnieć, że Sąd Najwyższy wyraził już swoje

stanowisko co do problemów formułowanych przez skarżącego między innymi w

wyroku z 23 kwietnia 2025 r., I PSKP 3/25 (OSNP 2025 nr 10, poz. 98), przyjmując,

że: „1) od dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której

mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o najniższym

wynagrodzeniu było legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister

pielęgniarstwa albo legitymowanie się położnej tytułem: magister położnictwa, z

wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej

zastosowanie w ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach,

gdzie wymagane były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem

podstawowym było adekwatne wykształcenie i specjalizacja; 2) powołanie się przez

I PSK 260/26

11

pracodawcę w uzasadnieniu wypowiedzenia warunków płacy tylko na konieczność

wykonania art. 5a cytowanej wyżej ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. w związku z

art. 4 ust. 3 ustawy nowelizacyjnej z dnia 26 maja 2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz.

1352) było niewystarczające i z przyczyn formalnych mogło implikować

uwzględnienie odwołań pracowników (art. 30 § 4 w związku z art. 42 § 1 w związku

z art. 45 § 1 k.p.); 3) ustalenie przez pracodawcę na podstawie art. 5a ustawy z

dnia 8 czerwca 2017 r. wskaźnika pracy pielęgniarki poniżej wskaźnika 1,29 mogło

podlegać weryfikacji w postępowaniu odwoławczym od wypowiedzenia

zmieniającego warunki płacowe; 4) wykładnia prokonstytucyjna, funkcjonalna,

celowościowa oraz historyczna, mimo braku pełnej jasności wykładni językowej,

uzasadniają ustalenie dla pielęgniarki lub położnej wskaźnika pracy w wysokości

1,29, jeżeli pracodawca nie dostosował struktury zatrudnienia ani zakładowego

regulaminu wynagradzania od dnia 1 lipca 2022 r. do grup zawodowych według

kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku - stosownie do załącznika do

ustawy, a pracownik faktycznie wykonuje zadania służbowe, mając wykształcenie i

kwalifikacje określone w punkcie 2 tego załącznika”. W sprawie niniejszej

stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w zaskarżonym wyroku jest zbieżne z

wykładnią dokonaną przez Sąd Najwyższy w cytowanym powyżej orzeczeniu oraz

w postanowieniach m. in. z 12 sierpnia 2025 r., I PSK 39/25 (LEX nr 3928152), i

powołanym I PSK 145/25, a pozwany nie przedstawił argumentów prawnych, które

w sposób przekonujący uzasadniałyby wątpliwości co do kierunku tej wykładni.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach

postępowania kasacyjnego na postawie art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.

[r.g.]