Pielęgniarka i grupa zawodowa w szpitalu. SN odmówił przyjęcia skargi szpitala

Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z 24 lutego 2025, IV Pa 298/24

oddalił apelację pozwanego Szpitala w C. (pozwany) od wyroku Sądu Rejonowego

w Częstochowie 19 września 2024 r., VII P 366/23, którym zasądzono od

pozwanego na rzecz powódki M. S. 25.194,04 zł z ustawowymi odsetkami za

opóźnienie liczonymi od kwot wskazanych w pkt 1 wyroku, począwszy od 11

sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty.

I PSK 261/26

2

Sądy meriti przyjęły, że powódka ukończyła Liceum Medyczne w C. i 2

czerwca 1992 r. i uzyskała tytuł pielęgniarki. Od 1 lipca 1995 r. powódka została

zatrudniona w Szpitalu w C. w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku

pielęgniarki, z wynagrodzeniem zasadniczym wg XII kategorii zaszeregowania. Z

dniem 10 marca 2008 r. powódce powierzono obowiązki starszej pielęgniarki.

Powódka wykonywała pracę w pracowni hemodynamiki. W dniu 30 września

2016 r. powódka uzyskała specjalizację w zakresie pielęgniarstwa chirurgicznego.

Powódka otrzymała zakres obowiązków, który co do zasady był jednakowy dla

wszystkich pielęgniarek.

W dniu 21 sierpnia 2020 r. powódka ukończyła studia II stopnia i uzyskała

tytuł magistra pielęgniarstwa.

W dniu 12 lipca 2021 r. dyrektor pozwanego wydał zarządzenie nr [...] w

sprawie realizacji ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne

zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Zgodnie z § 1 pkt 5 zarządzenia, od 1

lipca 2021 r. podwyżka wynagrodzenia dla uprawnionych pracowników

(wykonujących zawód medyczny) zostanie zrealizowana przez wzrost ich

miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego do kwoty najniższego wynagrodzenia

zasadniczego w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 1 ustawy o najniższym

wynagrodzeniu, zgodnie z tabelą stanowiącą załącznik do zarządzenia.

Dla grupy zawodowej według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym

stanowisku: pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo

położna z tytułem zawodowym magister położnictwa, która uzyskała tytuł

specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w

ochronie zdrowia: kwota bazowa wynosiła 5.167,47 zł, współczynnik pracy 1,06, a

najniższe wynagrodzenie zasadnicze od 1 lipca 2021 r. 5.478,00 zł.

Na podstawie powyższego zarządzenia od 1 lipca 2021 r. wynagrodzenie

zasadnicze powódki wynosiło 5.478,00 zł.

W dniu 20 lipca 2022 r. dyrektor pozwanego wydał zarządzenie nr [...] w

sprawie podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracowników zgodnie z

ustawą z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w

I PSK 261/26

3

podmiotach leczniczych. Na podstawie powyższego zarządzenia od 1 lipca 2022 r.

pozwany wypłacał powódce wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 5.776,00 zł.

W dniu 29 listopada 2022 r. pozwany przygotował aneks do umowy o pracę

powódki, w którym wskazał, że od 1 lipca 2022 r. do łączącej strony umowy o pracę

dodaje się punkt wskazujący grupę zawodową, do której zaliczone jest zajmowane

przez pracownika stanowisko pracy i przypisał powódkę do 5 grupy zawodowej

według załącznika do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych. Powódka podmówiła podpisania aneksu.

W dniu 15 czerwca 2023 r. dyrektor pozwanego wydał zarządzenie nr [...] w

sprawie podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracowników zgodnie z

ustawą z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w

podmiotach leczniczych. Na podstawie powyższego zarządzenia od 1 lipca 2023 r.

pozwany wypłacał powódce wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 6.474,00 zł,

ustalone według 5 grupy zawodowej.

W ocenie Sądów orzekających pozwany nie stosował wobec powódki

przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w

podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1515, rozporządzenie z dnia 10 lipca

2023 r.) ani obowiązującego poprzednio rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 lipca

2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych

rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących

przedsiębiorcami (Dz. U. Nr 151, poz. 896, rozporządzenie z 20 lipca 2011 r.).

Pozwany nie różnicował obowiązków pielęgniarek według ich wykształcenia,

kwalifikacji i okresu zatrudnienia.

Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, że pozwany ukształtował warunki pracy i

płacy powódki w sposób korzystniejszy od regulacji ustawowych, do czego z punktu

widzenia przepisów Kodeksu pracy miał prawo. Wyjaśnił jednak, że odrębnymi

kwestiami są wysokość wynagrodzenia powódki przysługującego jej w określonym

czasie i zakwalifikowane jej do określonej grupy zawodowej według kwalifikacji

wymaganych na zajmowanym stanowisku. Wprawdzie niewątpliwie

I PSK 261/26

4

zakwalifikowanie do określonej grupy ma bezpośrednie przełożenie na wysokość

wynagrodzenia, niemniej nadal pozostają to kwestie odrębne. Stąd też fakt, że

wynagrodzenie powódki było ustalane na kolejne roczne okresy czasu (od 1 lipca

do 30 czerwca kolejnego roku kalendarzowego) nie jest równoznaczny z tym, że na

takie same roczne okresy czasu było ustalane przypisanie jej do określonej grupy

zawodowej. Przeciwnie, w ocenie Sądu Okręgowego przypisanie do określonej

grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych stanowi trwały element łączącego strony stosunku pracy,

którego zmiana nie może być swobodna i zależeć wyłącznie od uznania

pracodawcy. Powyższe wprost znalazło potwierdzenie w treści wprowadzonego od

29 czerwca 2022 r. do ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

art. 5a, zgodnie z którym od 1 lipca 2022 r. w umowie o pracę pracowników

wykonujących zawód medyczny lub pracowników działalności podstawowej, innych

niż pracownicy wykonujący zawód medyczny, wskazuje się, do której grupy

zawodowej określonej w załączniku do ustawy jest zaliczone zajmowane przez

pracownika stanowisko pracy. W ocenie Sądu Okręgowego sam przy tym fakt, że

powyższy przepis wszedł wżycie dopiero 29 czerwca 2022 r. nie oznacza a

contrario, że wcześniej grupa zawodowa nie stanowiła istotnego elementu

warunków zatrudnienia. Wyklucza to bowiem waga tego elementu stosunku pracy i

jego wpływ na sytuację pracownika, przez co również i przed wprowadzeniem

formalnej regulacji prawnej w tym zakresie, musiał on być traktowany jako istotny

element łączącego strony stosunku pracy, którego zmiana wymagała bądź to

porozumienia stron, bądź to wypowiedzenia zmieniającego.

Skoro zatem powódka przed 29 czerwca 2022 r. była przez pracodawcę

przypisana do 7 grupy zawodowej (przez czynności faktyczne, zwłaszcza niesporne

wypłacanie jej wynagrodzenia za pracę według współczynnika właściwego dla tej

grupy), to od tego dnia niejako automatycznie została przeniesiona do 2 grupy

zawodowej i jej wynagrodzenie za pracę od 1 lipca 2022 r. powinno być ustalane

przy zastosowaniu współczynnika pracy 1,29. Jeśli zaś pracodawca chciał w tym

zakresie dokonać zmiany, do czego biorąc po uwagę treść przywołanych powyżej,

I PSK 261/26

5

przepisów miał prawo, to musiał zawrzeć w tym zakresie z powódką porozumienie

zmieniające warunki pracy i płacy, ewentualnie dokonać jej wypowiedzenia

zmieniającego warunki pracy i płacy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego złożył pozwany

zaskarżając wyrok ten w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa

materialnego, a mianowicie: 1) art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3a ust. 1 w zw. z art. 5a w

zw. z Załącznikiem do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. przez niewłaściwe ich

zastosowanie i brak nadania im odpowiedniego znaczenia, pomimo prawidłowej ich

wykładni (tj. przyjęcia, że zaliczenie pracownika do określonej grupy zawodowej z

Załącznika do tej ustawy wiąże się z kwalifikacjami wymaganymi przez pracodawcę

na danym stanowisku, a nie kwalifikacjami posiadanymi przez pracownika), a przez

to uznanie, że powódka powinna zostać przyporządkowana do grupy 2 (zip. 2

Załącznika), podczas gdy niebyło przeszkód, aby przyporządkowaną została do

grupy 5 (z Ip. 5 Załącznika do ustawy), a w konsekwencji uznanie, że pozwany w

niewłaściwy sposób wypłacił powódce wynagrodzenie w spornym okresie, w

sytuacji, gdy wynagrodzenie to zostało wypłacone w należytej wysokości; 2) pkt I:

Ip. 34 załącznika do rozporządzenia z dnia 20 lipca 2011 r. przez niewłaściwe jego

zastosowanie i brak nadania niewłaściwego znaczenia, pomimo prawidłowej

wykładni (tj. przyjęcia, że załącznik do rozporządzenia uchylonego ustanawia

alternatywę co do kompetencji posiadanych przez pracownika zatrudnionego na

stanowisku starsza pielęgniarka w postaci (i) tytułu magistra na kierunku

pielęgniarstwo; (ii) tytułu magistra w zawodzie, w którym może być uzyskiwany tytuł

specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, i licencjat

pielęgniarstwa lub średnie wykształcenie medyczne w zawodzie pielęgniarka, (iii)

tytułu licencjata pielęgniarstwa, (iv) średniego wykształcenia medycznego w

zawodzie pielęgniarka, a zatem nie jest konieczne posiadanie zarówno tytułu

magistra, jak i specjalizacji), a przez to uznanie, że powódka powinna zostać

przyporządkowana do grupy 2 (z Ip. 2 Załącznika do Ustawy), podczas gdy nie było

przeszkód, aby przyporządkowana została do grupy 5 (z Ip. 5 załącznika do

ustawy), a w konsekwencji uznanie, że pozwany w niewłaściwy i sposób wypłacił

powódce wynagrodzenie w spornym okresie, w sytuacji, gdy wynagrodzenie to

zostało wypłacone w należytej wysokości; 3) pkt I Ip. 45 załącznika do

I PSK 261/26

6

rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. przez niewłaściwe jego

zastosowanie i brak nadania mu właściwego znaczenia mimo prawidłowej wykładni

(tj. przyjęcia, że załącznik do rozporządzenia obowiązującego ustanawia

alternatywę co do kompetencji posiadanych przez pracownika zatrudnionego na

stanowisku starsza pielęgniarka w postaci (i) tytułu magistra pielęgniarstwa, (ii)

tytułu licencjata pielęgniarstwa, (iii) średniego wykształcenia medycznego w

zawodzie pielęgniarka, a zatem nie jest konieczne posiadanie zarówno tytułu

magistra, jak i specjalizacji), a przez to uznanie, że Powódka powinna zostać

przyporządkowana do grupy 2 (z Ip. 2 załącznika do ustawy), podczas gdy nie było

przeszkód, aby przyporządkowana została do grupy 5 (z Ip. 5 załącznika do

ustawy), a w konsekwencji - uznanie, że pozwany w niewłaściwy sposób wypłacił

powódce wynagrodzenie w spornym okresie, w sytuacji, gdy wynagrodzenie to

zostało wypłacone w należytej wysokości; 4) art. 42 § 1 k.p., jako skutek naruszeń z

pkt 1) - 3) przez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że pozwany obowiązany

był wypowiedzieć powódce jej dotychczasowe warunki płacy, gdy modyfikował jej

przynależność do określonej grupy z załącznika do ustawy, w sytuacji, gdy dla

właściwego przyporządkowania pielęgniarki do odpowiedniej grupy istotne jest

ustalenie, czy na stanowisku zajmowanym przez konkretną pielęgniarkę wymagany

jest jednocześnie tytuł magistra oraz nabycie specjalizacji, a przy stanowisku

starszej pielęgniarki nie ma takiego obowiązku, w związku z powyższym

wypowiedzenie zmieniające nie było konieczne.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał

dwie przesłanki, tj. potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), gdyż w

orzecznictwie sądów powszechnych wyraźnie dostrzegalna jest rozbieżność w

przedmiocie rozumienia i interpretacji pojęcia „kwalifikacje wymagane na

zajmowanym stanowisku” pojawiającego się w tytule załącznika do ustawy, a w

związku z tym także na kanwie przepisów odwołujących się do treści tego

załącznika, tj. art. 3 ust. 1, art. 3a oraz art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. oraz

na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.),

sprowadzające się do czterech pytań, a mianowicie:

I PSK 261/26

7

„Czy zmiana ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych, dokonana ustawą z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy

o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych

ustaw, powiązała współczynniki pracy poszczególnych grup zawodowych z

wymaganym wykształceniem?

Czy przed powyższą zmianą ustawa o sposobie ustalania najniższego

wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach

leczniczych uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia zasadniczego

pracowników wykonujących zawód medyczny oraz pracowników działalności

podstawowej, innych niż pracownik wykonujący zawód medyczny, od kwalifikacji

posiadanych na danym stanowisku pracy, a po dokonanej od 1 lipca 2022 r. od

kwalifikacji wymaganych (a nie posiadanych) na danym stanowisku?

Czy przy kwalifikowaniu pracowników do określonych grup zawodowych

wskazanych w Załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych, w związku z zatytułowaniem kolumny długiej ww.

Załącznika „grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym

stanowisku”, należało kierować się kwalifikacjami określonymi w rozporządzeniu

Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od

pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach

leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz w rozporządzeniu Ministra Zdrowia

z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na

poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących

przedsiębiorcami?

Czy kwalifikacje wymagane, o których mowa w ww. załączniku, to

kwalifikacje zgodne z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w

sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach

stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz

rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w

I PSK 261/26

8

podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, odniesione do stanowiska,

na którym dany pracownik jest zatrudniony zgodnie z umową o pracę?”

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania z uwagi na - a contrario do art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. -

oczywistą bezzasadność skargi, jak również brak istotnego zagadnienia prawnego

oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je

zasądzono, do dnia zapłaty.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem

nowy, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu

Najwyższego i dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest

niewystarczające (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 2021 r., III USK

172/21, LEX nr 3395962). W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się,

że istotne zagadnienie prawne jako przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania ujęta w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno bezpośrednio wynikać z

ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia

(postanowienia Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2019 r., II UK 236/18, LEX nr

2685498; z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam

orzecznictwo), powinno dotyczyć przepisów ujętych w podstawach skargi

kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 października 2012 r., III PK

28/12, LEX nr 1619794), a jego rozstrzygnięcie powinno mieć wpływ na wynik

sprawy (postanowienia Sądu Najwyższego: z 9 marca 2011 r., II PK 10/11, LEX nr

1646567; z 27 marca 2008 r., III UK 123/07, LEX nr 461719 oraz z 18 stycznia

2008 r., II PK 276/07, LEX nr 442723). Jednocześnie, problem przedstawiony jako

istotne zagadnienie prawne nie może sprowadzać się do zwykłej wykładni i

stosowania prawa (postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 marca 2009 r., III UK

I PSK 261/26

9

90/08, LEX nr 707909 i z 16 marca 2009 r., III UK 91/08, LEX nr 707910) ani

sprowadzać się do wątpliwości skarżącego odnośnie do prawidłowości

rozstrzygnięcia jego indywidualnej sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego

z 12 czerwca 2019 r., II UK 236/18, LEX nr 2685498). O istnieniu istotnego

zagadnienia prawnego można mówić wtedy, gdy objęty jego zakresem problem

prawny ma znaczenie uniwersalne dla rozstrzygania innych spraw. Dlatego, jeżeli

skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien

zagadnienie to przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów

prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do

rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego

rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz

także dla praktyki sądowej (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 2021 r.,

III USK 172/21, LEX nr 3395962 i powołane tam orzecznictwo). Wskazanie

zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej

powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało

sformułowane i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu

(normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie - wątpliwości

co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Sformułowane

zagadnienie winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści

przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez

Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego

(postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr

3983150 i powołane tam orzecznictwo). Skarżący ma obowiązek nie tylko

sformułować samo zagadnienie, ale także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić

odpowiednią jurydyczną argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość

rozwiązania problemu prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a

odmienny od sposobu rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu

zapatrywań wyrażonych przez Sąd drugiej instancji (postanowienie Sądu

Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK 73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam

orzecznictwo). Nie wystarczy zatem samo sformułowanie pytania do Sądu

I PSK 261/26

10

Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2025 r., III PSK

73/25, LEX nr 3983150 i powołane tam orzecznictwo).

Sąd Najwyższy zauważa, że pozwany formułuje „zagadnienia prawne”

podobnie jak w innych skargach kasacyjnych złożonych w anagogicznych

sprawach, w tym między innymi w sprawie I PSK 145/25, w której Sąd Najwyższy

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania postanowieniem z 16 grudnia

2025 r. Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie również dostrzega, że pozwany w

swoich (czterech) pytaniach nie powołał żadnego przepisu prawa, na tle którego

mogłoby powstać zagadnienie prawne powstaje, przez co dokonanie oceny, o

której mowa powyżej, nie jest możliwe. Pozwany postuluje wprawdzie

rozstrzygnięcie problemu dotyczącego zasad kształtowania wynagrodzeń

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych po

dniu 1 lipca 2022 r., jednak ostatecznie chciałby uzyskać stanowisko Sądu

Najwyższego co do tego, do jakiej grupy zawodowej w okolicznościach faktycznych

niniejszej sprawy należało zakwalifikować powódkę, podkreślając, że S. dopuszczał

zatrudnienie pielęgniarek nie posiadających wyższego wykształcenia, czy

specjalizacji na stanowisku pielęgniarki, a zatem wynagrodzenie powódki mogło

być ukształtowane na poziomie 5 grupy z załącznika do ustawy bez naruszenia

zasad wypłacania minimalnego wynagradzania wynikających z przepisów prawa

pracy. Tylko pozornie problem ten ma charakter ogólny i abstrakcyjny, ponieważ w

istocie odnosi się do konkretnego przypadku, co powoduje, że Sąd Najwyższy nie

jest w stanie rozstrzygnąć go przez udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, a przecież

tylko taka może zostać udzielona w następstwie rozstrzygnięcia istotnego

zagadnienia prawnego.

Odnosząc się z kolei do przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.,

potrzeba wykładni przepisów prawnych występuje, jeżeli co do konkretnego

przepisu prawa: 1) brak jednolitej lub utrwalonej judykatury Sądu Najwyższego

(rozbieżność w wykładni przepisu w orzecznictwie samego Sądu Najwyższego);

2) przyjęta i dominująca wykładnia w orzecznictwie Sądu Najwyższego wywołuje

poważne i należycie uzasadnione wątpliwości co do jej prawidłowości; 3) sądy

powszechne tego samego lub różnego szczebla zajmują sprzeczne ze sobą

stanowiska co do treści normy wynikającej ze stosowanego przepisu prawa; 4)

I PSK 261/26

11

doktryna przedstawia rozbieżne poglądy na rozumienie danego przepisu (zamiast

wielu zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 grudnia 2024 r., I USK 110/24 i

powołane tam orzecznictwo). Podkreślić przy tym należy, że w przesłance tej

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) chodzi o rozbieżności w rozumieniu przepisu (jego

interpretacji), a nie o rozbieżności w zastosowaniu prawidłowo zinterpretowanego

przez sąd(y) przepisu prawa. Wadliwe zastosowanie prawidłowo zinterpretowanego

przepisu prawa podpada pod przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Inaczej rzecz ujmując,

potrzeba wykładni przepisu budzącego poważne wątpliwości lub wywołującego

rozbieżności w orzecznictwie sądów zachodzi wtedy, kiedy jego niejednolita

wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w

orzecznictwie samego Sądu Najwyższego lub sądów powszechnych, bądź kiedy

przepis ten nie doczekał się wypowiedzi Sądu Najwyższego co do możliwości

przyjęcia wykładni w kierunku wskazywanym przez skarżącego (postanowienia

Sądu Najwyższego: z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 42436;

z 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231). Konieczne jest również

wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także

przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (zob. np. postanowienia Sądu

Najwyższego z 23 października 2025 r., I USK 149/24 oraz z 17 listopada 2025 r.,

I USK 262/24).

Ponadto, nie można mówić o ziszczeniu się przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2

k.p.c., jeżeli ten sam przepis został zastosowany odmiennie w różnych sprawach o

zróżnicowanym stanie faktycznym. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga

wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości

interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje

rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych

(zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 października 2025 r., I USK

149/24 oraz z 17 listopada 2025 r., I USK 262/24). Wreszcie, nie istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), jak analogicznie nie

występuje w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), jeżeli

Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub

I PSK 261/26

12

wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie

zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (postanowienia

Sądu Najwyższego z 23 października 2025 r., I USK 149/24 oraz z 17 listopada

2025 r., I USK 262/24 i powołane tam orzecznictwo).

Pozwany we wniosku wskazuje na potrzebę wykładni pojęcia „kwalifikacje

wymagane na zajmowanym stanowisku” pojawiającego się w tytule załącznika do

ustawy, a w związku z tym także na kanwie przepisów odwołujących się do treści

tego załącznika, a zatem - art. 3 ust. 1, art. 3a oraz art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca

2017 r. Sąd Najwyższy wyraził już swoje stanowisko co do problemów

formułowanych przez skarżącego między innymi w wyroku z 23 kwietnia 2025 r.,

I PSKP 3/25 (OSNP 2025 nr 10, poz. 98), przyjmując, że: „1) od dnia 1 lipca 2022 r.

cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której mowa w załączniku do

ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o najniższym wynagrodzeniu było legitymowanie

się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo legitymowanie

się położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie

pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a także

wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane były takie kwalifikacje

zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było adekwatne wykształcenie

i specjalizacja; 2) powołanie się przez pracodawcę w uzasadnieniu wypowiedzenia

warunków płacy tylko na konieczność wykonania art. 5a cytowanej wyżej ustawy z

dnia 8 czerwca 2017 r. w związku z art. 4 ust. 3 ustawy nowelizacyjnej z dnia

26 maja 2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1352) było niewystarczające i z przyczyn

formalnych mogło implikować uwzględnienie odwołań pracowników (art. 30 § 4 w

związku z art. 42 § 1 w związku z art. 45 § 1 k.p.); 3) ustalenie przez pracodawcę

na podstawie art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. wskaźnika pracy pielęgniarki

poniżej wskaźnika 1,29 mogło podlegać weryfikacji w postępowaniu odwoławczym

od wypowiedzenia zmieniającego warunki płacowe; 4) wykładnia prokonstytucyjna,

funkcjonalna, celowościowa oraz historyczna, mimo braku pełnej jasności wykładni

językowej, uzasadniają ustalenie dla pielęgniarki lub położnej wskaźnika pracy w

wysokości 1,29, jeżeli pracodawca nie dostosował struktury zatrudnienia ani

zakładowego regulaminu wynagradzania od dnia 1 lipca 2022 r. do grup

zawodowych według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku -

I PSK 261/26

13

stosownie do załącznika do ustawy, a pracownik faktycznie wykonuje zadania

służbowe, mając wykształcenie i kwalifikacje określone w punkcie 2 tego

załącznika”.

Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest zbieżne z

wykładnią przepisów powołanych w skardze a dokonaną już przez Sąd Najwyższy

w cytowanym powyżej wyroku z 23 kwietnia 2025 r., potwierdzoną w

postanowieniach m. in. z 12 sierpnia 2025 r., I PSK 39/25 (LEX nr 3928152) i

I PSK 145/25. Pozwany nie przedstawił zaś argumentów, które uzasadniałyby

powzięcie wątpliwości co do prawidłowości tej wykładni. Mając powyższe na

uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego na

postawie art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.

[r.g.]