Pielęgniarka zachowa wyższe wynagrodzenie. SN odmówił przyjęcia skargi pozwanego

Pozwem z 24 października 2023 r., złożonym przeciwko W. w C., powódka

J.P. wniosła o zasądzenie 9.171,96 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W

piśmie procesowym z 20.05.2024 r. rozszerzyła żądanie pozwu i wniosła o

zasądzenie kwoty 13.251,40 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od

wskazanych kwot.

Sąd Rejonowy w Częstochowie, wyrokiem z 29 listopada 2024 r., zasądził od

pozwanego na rzecz powódki kwoty: a) 1.528,66 zł z ustawowymi odsetkami za

opóźnienie od 11 sierpnia 2022r. do dnia zapłaty; b) 2.514,52 zł z ustawowymi

I PSK 356/26

2

odsetkami za opóźnienie od 11 września 2022 r. do dnia zapłaty; c) 3.152,44 zł z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 października 2022 r. do dnia zapłaty; d)

2.273,20 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 listopada 2022 r. do dnia

zapłaty; e) 3.128,52 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 grudnia 2022 r.

do dnia zapłaty; f) 2.043,24 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 stycznia

2023 r. do dnia zapłaty (pkt I); nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności

do kwoty 8.186,53 zł (pkt II), rozstrzygając o kosztach sądowych (pkt III) oraz

kosztach zastępstwa procesowego (pkt IV).

Sąd Okręgowy w Częstochowie, wyrokiem z 5 maja 2025 r., oddalił apelację

pozwanego (pkt I), rozstrzygając o kosztach zastępstwa procesowego w

postępowaniu apelacyjnym (pkt II).

Pozwany zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości.

Zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

1) art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3a ust. 1 w zw. z art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca

2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz. U. 2022 poz. 2139) -

dalej jako: „Ustawa" w zw. z Załącznikiem „Współczynniki pracy" do Ustawy (dalej:

„Załącznik do Ustawy"), przez błędną wykładnię i przyjęcie, że: a) od 1 lipca 2022 r.

powódka (zatrudniona na stanowisku pielęgniarki) powinna otrzymać wynagrodzenie

zasadnicze według kwalifikacji rzeczywiście posiadanych, według współczynnika

odpowiadającego 2 grupie zawodowej z Załącznika do Ustawy, podczas gdy

zaliczenie pracownika do określonej grupy zawodowej z Załącznika do Ustawy wiąże

się z kwalifikacjami wymaganymi przez pracodawcę na danym stanowisku, a nie

kwalifikacjami posiadanymi, co prowadzi do wniosku, że powódka powinna otrzymać

wynagrodzenie zasadnicze według współczynnika odpowiadającego 5 grupie

zawodowej, zgodnie z kwalifikacjami wymaganymi na zajmowanym przez nią

stanowisku pielęgniarki; b) dotychczasowa 7 grupa zawodowa odpowiada obecnie

grupie 2, podczas gdy brzmienie załącznika dotyczącego grup zawodowych uległo

zmianie i nie można przyjąć, by „dawna" 7 grupa zawodowa odpowiadała 2 grupie

zawodowej, gdyż opisy tych dwóch grup są jakościowo różne: w opisie dawnej grupy

7 pojawia się określenie uzyskania tytułu specjalisty, zaś w opisie 2 grupy zawodowej

mowa jest o wymaganym wykształceniu;

2) pkt I. „Pracownicy działalności podstawowej", Ip. 36 Załącznika do

Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji

I PSK 356/26

3

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w

podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz.U. z 2021 r. Nr 151, poz.

896) - dalej jako: „Rozporządzenie", przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na

pominięciu, że wymagane kompetencje na stanowisku pielęgniarki to: (i) tytułu

magistra na kierunku pielęgniarstwo, (ii) licencjat pielęgniarstwa, (iv) średnie

wykształcenie medyczne w zawodzie pielęgniarka, a przez to uznanie, że posiadane

przez powódkę wyższe wykształcenie na poziomie magisterskim i specjalizacja są

wymaganym wykształceniem na stanowisku pielęgniarki, podczas gdy z treści

Rozporządzenia wynika, iż: a) posiadanie przez pracownika wykształcenia wyższego

(magisterskiego) i ukończonej specjalizacji stanowi kwalifikacje faktycznie posiadane,

lecz niewymagane na danym stanowisku, b) kwalifikacje faktycznie posiadane przez

powódkę nie mogą determinować przyporządkowania jej do grupy zawodowej w

Załączniku do Ustawy, skoro przepisy Rozporządzenia jednoznacznie przewidują

alternatywne, niższe kwalifikacje jako wystarczające do wykonywania obowiązków

pielęgniarki;

3) art. 42 § 1 k.p., jako skutek naruszeń z pkt. 1) - 2), przez niewłaściwe

zastosowanie i przyjęcie, że pozwany obowiązany był wypowiedzieć powódce jej

dotychczasowe warunki płacy, gdy przyporządkowywał jej stanowisko do 5 grupy

zawodowej z Załącznika do Ustawy, podczas gdy wynagrodzenie powódki zostało

od dnia 1 lipca 2022 r. nominalnie zwiększone, jej stanowisko i zakres obowiązków

nie uległy żadnej zmianie, a sama kwalifikacja do określonej grupy zawodowej w

rozumieniu Ustawy i Załącznika do Ustawy nie stanowiła przed 29 czerwca 2022 r.

istotnego elementu treści stosunku pracy łączącego strony. W konsekwencji,

zakwalifikowanie powódki do grupy zawodowej odpowiadającej kwalifikacjom

wymaganym na stanowisku nie wiązało się z koniecznością modyfikacji jej

dotychczasowych warunków zatrudnienia w drodze wypowiedzenia zmieniającego.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na

istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Wyjaśniając, że w orzecznictwie

sądów powszechnych wyraźnie dostrzegalna jest rozbieżność w przedmiocie

rozumienia i interpretacji pojęcia „kwalifikacje wymagane na zajmowanym

stanowisku" pojawiającego się w tytule Załącznika do Ustawy, a w związku z tym

także na kanwie przepisów odwołujących się do treści tegoż Załącznika, a zatem: art.

3 ust. 1, art. 3a oraz art. 5a Ustawy. Pojęcie to pojawia się także w aktach prawnych

I PSK 356/26

4

o charakterze wykonawczym, tj. w Załączniku do Rozporządzenia - już uchylonego,

niemniej mającego zastosowanie do spornego okresu - a także w nowej jego iteracji,

tj. w Załączniku do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w

sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach

stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz.U. z

2023 r., poz.1515).

Według skarżącego, jeśli chodzi o sposób wykładni wyrażenia "kwalifikacji

wymaganych na zajmowanym stanowisku" wydaje się dominować pogląd, aby

interpretować je ściśle, literalnie jako kwalifikacje faktycznie wymagane przez

pracodawcę, a niejako kwalifikacje posiadane przez pielęgniarki (tak M. Kwiatkowska

[w:] Sposób ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Komentarz, LEX/el. 2024, art.

9; (J. Suchanowska, Zmiany w wynagrodzeniach pracowników podmiotów

leczniczych od 1 lipca 2022 oraz 2023 r., LEX/el. 2021) oraz orzecznictwo: Sąd

Okręgowy w Łomży w wyrokach: z 22 maja 2024 r., III Pa 4/24; z 22 kwietnia 2022 r.

III Pa 5/22; z 22 marca 2023 r., III Pa 10/23; Sąd Okręgowy w Krakowie w wyrokach:

z 8 października 2024 r., VII Pa 98/24; z 6 listopada 2024 r., VII Pa 171/24; z 7

listopada 2024 r., VII Pa 90/24; z 2 sierpnia 2024 r., VII Pa 177/23; Sąd Okręgowy w

Katowicach w wyroku z 3 grudnia 2024 r., XI Pa 350/24; Sąd Okręgowy w

Częstochowie w wyroku z dnia 1 kwietnia 2025 r., IV Pa 265/24; Sąd Apelacyjny w

Krakowie w wyroku z dnia 11 marca 2025 r., III APa 20/23. Stanowisko to

wykazywane jest przede wszystkim argumentami o charakterze legislacyjnym, a w

szczególności: (i) literalnym brzmieniem ustawy, (ii) treścią Rozporządzenia, (iii)

treścią uzasadnienia projektu Ustawy, (iv) odwołaniami i posiłkowym stosowaniem

przepisów Kodeksu pracy. Przyjęcie takiej wykładni niezaprzeczalnie wiązałoby się

z koniecznością oddalenia powództwa strony powodowej, skoro pracodawca ma

obowiązek przyporządkować pielęgniarkę do danej grupy z Załącznika do Ustawy

wedle kwalifikacji wymaganych na danych stanowisku, a to należy rozpatrywać w

sposób indywidualny dla każdego przypadku. Zdaniem skarżącego w gestii

pracodawcy leży rozpatrzenie takiego przypadku i przyporządkowanie do

odpowiedniej grupy, oczywiście w granicach i ramach wyznaczonych przez przepisy

(ww. rozporządzeń ustalających kwalifikacje wymagane na danych stanowiskach,

które ustalają je w sposób alternatywny). Jednocześnie skarżący wskazał, że

zdarzają się sytuację, że sąd w tożsamych rodzajowo sprawach w niektórych

I PSK 356/26

5

rozstrzygnięciach przyznaje rację stronie powodowej i uwzględnia powództwo (np. w

niniejszym zaskarżonym wyroku), a w niektórych stronie pozwanej i powództwo

oddala (np. w wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z 6 czerwca 2025 r., IV Pa

258/24). Dalej skarżący wskazał, że sądy przyjmują także inną wykładnię pojęcia

„kwalifikacje wymagane na zajmowanym stanowisku" - a mianowicie wykładnię

rozszerzającą, funkcjonalną, uznając, że wyrażenie to należy bardziej poczytywać

jako kwalifikacje posiadane przez pielęgniarkę na zajmowanym stanowisku, stąd

najistotniejsze dla właściwego przyporządkowania pielęgniarki do danej grupy z

Załącznika do Ustawy wydają się kwalifikacje posiadane (tak m.in. wyrok Sąd

Okręgowy w Łodzi z 14 lutego 2025 r., VIII Pa 490/24). W ocenie skarżącego pogląd

ten wydaje się jednak nietrafny, a prymat powinna mieć wykładnia tekstualna.

Skarżący podkreślił, że w ramach tego samego Sądu Okręgowego w Częstochowie

prezentowane są rozbieżne stanowiska, co do stosowania Ustawy i sposobu

przyporządkowywania do danej grupy zawodowej, wskazując dla przykładu wyroki

Sądu Okręgowego w Częstochowie: z 1 kwietnia 2025 r., IV Pa 265/24; z 28 maja

2025 r., IV Pa 39/25 oraz z 6 czerwca 2025 r., IV Pa 258/24. Taka sytuacja tworzy

stan swoistej niepewności prawnej dla podsądnych, w którym rozstrzygnięcie może

być odmienne w zależności od tego, jaki skład sędziowski zostanie wyznaczony do

rozpatrywania konkretnej sprawy, pomimo tego, że, jak wskazano powyżej, sytuacja

prawna stron procesowych w tego typu sprawach jest identyczna. Skarżący

stwierdził, że sprawy tego typu dosyć rzadko trafiały na wokandę Sądu Najwyższego,

w związku z czym nie wykształciła się jeszcze w tym przedmiocie wiążąca linia

orzecznicza tego sądu.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił

również występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które

sprowadził do następujących pytań: 1) czy zmiana ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r.

o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, dokonana ustawą z dnia 26

maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

oraz niektórych innych ustaw, powiązała współczynniki pracy poszczególnych grup

zawodowych z wymaganym wykształceniem, 2) czy przed powyższą zmianą ustawa

z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych,

I PSK 356/26

6

uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników

wykonujących zawód medyczny oraz pracowników działalności podstawowej, innych

niż pracownik wykonujący zawód medyczny, od kwalifikacji posiadanych na danym

stanowisku pracy, a po dokonanej od 1 lipca 2022 r. od kwalifikacji wymaganych (a

nie posiadanych) na danym stanowisku, 3) czy przy kwalifikowaniu pracowników do

określonych grup zawodowych wskazanych w Załączniku do ustawy z dnia 8

czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, w związku z

zatytułowaniem kolumny drugiej ww. Załącznika do Ustawy „grupy zawodowe

według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku", należało kierować się

kwalifikacjami określonymi w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011

r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach

stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz w

Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w

podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami, 4) czy kwalifikacje

wymagane, o których mowa w Załączniku do Ustawy, to kwalifikacje zgodne z

Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w

podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz Rozporządzeniem

Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od

pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach

leczniczych niebędących przedsiębiorcami, odniesione do stanowiska, na którym

dany pracownik jest zatrudniony zgodnie z umową o pracę?

Powódka, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniosła o odmowę przyjęcia jej

do rozpoznania oraz o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów postępowania

kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, (2) istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

I PSK 356/26

7

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3) zachodzi nieważność

postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnił

potrzebą wykładni przepisu prawnego, który budzi poważne wątpliwości i wywołuje

rozbieżności w orzecznictwie sądowym oraz występowaniem w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego.

Jeżeli chodzi o przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., to zgodnie z

utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, oparcie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania na tej przesłance wymaga wykazania, że określony

przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie

doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w

odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych. Należy zatem

podkreślić, że o rzeczywistych rozbieżnościach w judykaturze można mówić tylko

wówczas, gdy brak zgodności rozstrzygnięć dotyczy takich samych lub bardzo

zbliżonych stanów faktycznych, co skarżący powinien wykazać (postanowienie Sądu

Najwyższego z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 577/17, LEX nr 2497710). Przedstawiane

wątpliwości i rozbieżności należy przytoczyć, przedstawiając ich doktrynalne lub

orzecznicze źródła (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2008

r., III CSK 104/08, LEX nr 424365; z 18 lutego 2015 r., II CSK 428/14, LEX nr

1652383). Konieczne jest też wskazanie argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji

interpretacyjnej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2007 r., I

PK 233/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 43). Powołanie się na omawianą przesłankę

wymaga również wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i

znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub

że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają

wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji

świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do

zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa. W przypadku

gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w orzecznictwie sądów

określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że

dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, LEX nr 315351; z 11 stycznia

I PSK 356/26

8

2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr

523522; z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, LEX nr 2054493).

Z kolei jeżeli chodzi o przesłankę przedsądu określoną w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., istotnym zagadnieniem prawnym jest zagadnienie, które wiąże się z

określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego lub uregulowaniem

prawnym, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia

przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia podobnych spraw. Przekonanie

Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga

wskazania za pomocą wywodu prawnego, na kanwie jakich norm (przepisów)

zagadnienie powstało, jakie są możliwe interpretacje problemu i jakie jego

rozstrzygnięcie proponuje skarżący (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19

maja 2009 r., II PK 66/09, LEX nr 553691; z 27 października 2015 r., II PK 61/15,

LEX nr 1968444). Innymi słowy, ograniczenie się do pytania nie jest wystarczającym

określeniem zagadnienia prawnego, jeżeli zostało przedstawione bez odniesienia się

do problemów interpretacyjnych przepisów, na tle których wynika (postanowienie z

25 lutego 2008 r., I UK 332/07, LEX nr 452451).

Należy podkreślić, że nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych (art.

3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), analogicznie jak nie występuje w sprawie istotne zagadnienie

prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii

tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we

wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające

zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 16 stycznia 2003 r.,

I PK 230/02, OSNP - wkładka z 2003 r. Nr 13, poz. 5 z 12 marca 2010 r., II UK 400/09,

LEX nr 577468; z 19 stycznia 2012 r. I UK 328/11, LEX nr 1215423; z 19 marca 2012

r., II PK 294/11, LEX nr 1214578; z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 733/17, LEX nr

2495968; z 10 kwietnia 2018 r., II PK 143/17, LEX nr 2525398; z 19 kwietnia 2018 r.,

I CSK 709/17, LEX nr 2486162; z 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114; z

3 marca 2020 r., II PK 36/19, LEX nr 3034647; z 12 maja 2020 r., I UK 128/19, LEX

nr 3026475).

Skarżący nie sprostał powyższym wymaganiom.

We wniosku wskazuje na potrzebę wykładni pojęcia „kwalifikacje wymagane

na zajmowanym stanowisku” pojawiającego się w tytule Załącznika do Ustawy, a w

związku z tym także na kanwie przepisów odwołujących się do treści tego Załącznika

I PSK 356/26

9

- art. 3 ust. 1, art. 3a oraz art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy

wyraził już swoje stanowisko co do problemów formułowanych przez skarżącego

między innymi w wyroku z 23 kwietnia 2025 r., I PSKP 3/25 (OSNP 2025 nr 10, poz.

98), przyjmując, że: „1) od dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy

zawodowej nr 2, o której mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o

najniższym wynagrodzeniu było legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym:

magister pielęgniarstwa albo legitymowanie się położnej tytułem: magister

położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie

mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na

stanowiskach, gdzie wymagane były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym

determinantem podstawowym było adekwatne wykształcenie i specjalizacja; 2)

powołanie się przez pracodawcę w uzasadnieniu wypowiedzenia warunków płacy

tylko na konieczność wykonania art. 5a cytowanej wyżej ustawy z dnia 8 czerwca

2017 r. w związku z art. 4 ust. 3 ustawy nowelizacyjnej z dnia 26 maja 2022 r. (Dz.U.

z 2022 r., poz. 1352) było niewystarczające i z przyczyn formalnych mogło

implikować uwzględnienie odwołań pracowników (art. 30 § 4 w związku z art. 42 § 1

w związku z art. 45 § 1 k.p.); 3) ustalenie przez pracodawcę na podstawie art. 5a

ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r., wskaźnika pracy pielęgniarki poniżej wskaźnika

1,29 mogło podlegać weryfikacji w postępowaniu odwoławczym od wypowiedzenia

zmieniającego warunki płacowe; 4) wykładnia prokonstytucyjna, funkcjonalna,

celowościowa oraz historyczna, mimo braku pełnej jasności wykładni językowej,

uzasadniają ustalenie dla pielęgniarki lub położnej wskaźnika pracy w wysokości

1,29, jeżeli pracodawca nie dostosował struktury zatrudnienia ani zakładowego

regulaminu wynagradzania od dnia 1 lipca 2022 r. do grup zawodowych według

kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku - stosownie do załącznika do

ustawy, a pracownik faktycznie wykonuje zadania służbowe, mając wykształcenie i

kwalifikacje określone w punkcie 2 tego załącznika”.

Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest zbieżne z

wykładnią przepisów powołanych w skardze a dokonaną już przez Sąd Najwyższy w

cytowanym powyżej wyroku z 23 kwietnia 2025 r. Wykładnia ta została potwierdzona

w późniejszych postanowieniach Sądu Najwyższego m. in. z 12 sierpnia 2025 r., I

PSK 39/25, LEX nr 3928152; z 16 grudnia 2025 r., I PSK 145/25 LEX nr 3987237

czy z 5 lutego 2026 r., I PSK 260/21 oraz I PSK 261/26, niepubl.). Skarżący nie

przedstawił argumentów, które uzasadniałyby powzięcie wątpliwości co do

I PSK 356/26

10

prawidłowości tej wykładni, w konsekwencji uzasadniających odstąpienie od tej

wykładni.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego o występowaniu w sprawie istotnego

zagadnienie prawnego, treść wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

jego uzasadnienie, nie potwierdziły tego twierdzenia. Podobnie jak w innych

skargach kasacyjnych złożonych przez pozwanego w anagogicznych sprawach –

m.in. w sprawach I PSK 145/25, I PSK 260/26, I PSK 261/26, w których Sąd

Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, tak również w tej

sprawie skarżący w swoich (czterech) pytaniach nie powołał żadnego przepisu prawa,

na tle którego mogłoby powstać zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt

1 k.p.c. Pytania sformułowane przez skarżącego nie wskazują zatem zagadnienia

prawnego, które mógłby podlegać ocenie z perspektywy jego istotności i związku z

tą sprawą.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w

sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie reguły z art.

98 § 1, 11 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c

[az]

[a.ł]