Sąd Najwyższy nie przyjął skargi pozwanego o wynagrodzenie i zasądził 1350 zł kosztów

W wyroku z 9 września 2025 r., sygn. akt IV Pa 31/25, Sąd Okręgowy – Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie – w sprawie z powództwa S. G.

przeciwko W. w C. o wynagrodzenie za pracę – oddalił apelację pozwanego S. od

wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Częstochowie z 30 grudnia 2024 r., sygn. akt VII P 301/23.

I PSK 656/26

2

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego strona pozwana zaskarżyła skargą

kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazano na przyczyny przyjęcia skargi określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.,

argumentując, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne wymagające

wyjaśnienia, które można sprowadzić do poniższych pytań: 1) Czy zmiana ustawy z

dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

dokonana ustawą z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania

najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw, powiązała współczynniki

pracy poszczególnych grup zawodowych z wymaganym wykształceniem? 2) Czy

przed powyższą zmianą ustawa o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników

wykonujących zawód medyczny oraz pracowników działalności podstawowej, innych

niż pracownik wykonujący zawód medyczny, od kwalifikacji posiadanych na danym

stanowisku pracy, a po dokonanej od 1 lipca 2022 r. od kwalifikacji wymaganych (a

nie posiadanych) na danym stanowisku? 3) Czy przy kwalifikowaniu pracowników do

określonych grup zawodowych wskazanych w Załączniku do ustawy z dnia 8

czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, w związku z

zatytułowaniem kolumny drugiej ww. Załącznika „grupy zawodowe według

kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku", należało kierować się

kwalifikacjami określonymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011

r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach

stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz w

rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w

podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami? 4) Czy kwalifikacje

wymagane, o których mowa w ww. załączniku, to kwalifikacje zgodne z

rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji

wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w

podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz rozporządzeniem

Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od

I PSK 656/26

3

pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach

leczniczych niebędących przedsiębiorcami, odniesione do stanowiska, na którym

dany pracownik jest zatrudniony zgodnie z umową o pracę?

W motywach powyższej skargi wskazano na potrzebę wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

judykaturze. W ocenie skarżącego w orzecznictwie sądów powszechnych wyraźnie

dostrzegalna jest rozbieżność w przedmiocie rozumienia i interpretacji pojęcia

„kwalifikacje wymagane na zajmowanym stanowisku" pojawiającego się w tytule

Załącznika do ustawy, a w związku z tym także na kanwie przepisów odwołujących

się do treści tegoż Załącznika, a zatem: art. 3 ust. 1 ustawy, art. 3a ustawy oraz art.

5a ustawy. Pojęcie to pojawia się także w aktach prawnych o charakterze

wykonawczym tj. w Załączniku do uchylonego rozporządzenia, niemniej mającego

zastosowanie do spornego okresu oraz w Załączniku do rozporządzenia Ministra

Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników

na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych

niebędących przedsiębiorcami.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o: 1) wydanie

postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) w

przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania - o jej oddalenie; 3)

zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania kasacyjnego, w

tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpatrywana skarga kasacyjna strony pozwanej nie kwalifikuje się do

przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje

istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych

w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie ma zawierać argumenty świadczące o

tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje

potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

I PSK 656/26

4

Rozpatrywana w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz potrzeba wykładni przepisów prawa

budzących poważne wątpliwości, a także wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżący

wykazał istnienie przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 3989

§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c.

Stosownie do utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego

przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt

1 k.p.c. przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej

ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na

sformułowaniu samego zagadnienia wraz ze wskazaniem konkretnego przepisu

prawa, na którego tle to zagadnienie występuje oraz wskazaniu argumentów

prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym także na

sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego. Wywód ten powinien być

zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez

sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (M. Manowska (w:) Apelacja w

postępowaniu cywilnym. Komentarz. Orzecznictwo, Warszawa 2025, art. 390).

Celem regulacji komentowanego przepisu jest umożliwienie Sądowi

Najwyższemu - z inicjatywy sądów odwoławczych - pełnienia jego konstytucyjnej

funkcji nadzoru nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania nie

tylko poprzez rozstrzyganie w indywidualnych sprawach w ramach środków

zaskarżenia znajdujących się w jego kognicji, lecz również przez wydawanie aktów

o charakterze bardziej abstrakcyjnym (P. Jadłowski (w:) P. Rylski, A. Olaś (red.),

Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Warszawa 2026, art. 390 k.p.c.).

Zapewnienie jednolitości orzecznictwa tworzy podstawę stabilizacji obowiązującego

systemu prawnego oraz stosunków społeczno-gospodarczych, a tym samym

praworządności, a także bezpieczeństwa prawnego (K. Piasecki, Organizacja

wymiaru sprawiedliwości w Polsce, Kraków 2005, s. 76). W konsekwencji wymaga

się dokonania oceny prawnej, tzn. wykładni przepisów prawa procesowego i

materialnego, subsumpcji zbieżnych stanów faktycznych pod relewantną prawnie

normę i określenia skutków zastosowania jej w badanym stanie faktycznym (B.

Janiszewska, O jednolitości orzecznictwa jako wartości systemowej, Przegląd

Sądowy 2018, nr 11-12, s. 149; s. 41; K. Osajda, Przesłanki odmowy podjęcia

I PSK 656/26

5

uchwały przez Sąd Najwyższy w postępowaniu cywilnym, (w:) J. Gudowski, K. Weitz

(red.), Aurea praxis aurea theoria. Księga pamiątkowa ku czci profesora Tadeusza

Erecińskiego, t. 1, Warszawa 2011, s. 427 i n.; A. Góra-Błaszczykowska (w:) A. Góra-

Błaszczykowska (red.) Kodeks postępowania cywilnego. Tom I A. Komentarz. Art. 1-

42412, Warszawa 2020, art. 385 k.p.c.; T. Wiśniewski, Przebieg procesu cywilnego,

Warszawa 2013, s. 383).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, zgodnie z

którym oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance

z art. 3989 § 1 pkt 2 wymaga wykazania, że niejednolita wykładnia określonego

przepisu prawa, będącego źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych,

wywołuje rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów

faktycznych, które należy przytoczyć wraz z podaniem doktrynalnego lub

orzeczniczego źródła tych wątpliwości (M. Dziurda, T. Ereciński, B. Wołodkiewicz (w:)

M. Dziurda, T. Ereciński, B. Wołodkiewicz, Apelacja i kasacja w postępowaniu

cywilnym. Komentarz do art. 367-3911 i 3981-39821k.p.c., Warszawa 2023, art. 3989

wraz z powołanym orzecznictwem). Zagadnienia faktyczne podlegają wyłącznej

kompetencji sądu orzekającego co do istoty sprawy (T. Wiśniewski (w:) D. Dończyk,

J. Iwulski, G. Jędrejek, I. Koper, G. Misiurek, M. Orecki, P. Pogonowski, S. Sołtysik,

D. Zawistowski, T. Zembrzuski, T. Wiśniewski, Kodeks postępowania cywilnego.

Komentarz. Tom. II. Artykuły 367–50539, Warszawa 2021, art. 390). Orzeczenie

sądowe jest aktem formalnym i jako taki powinien być dokonany w ściśle określonej

formie. Formalizm, a także w niektórych przejawach rygoryzm prawa procesowego,

jest - w granicach wyznaczanych jego celami i funkcją - zjawiskiem koniecznym i

pożytecznym, jednak należy rozróżniać formalizm prawa procesowego od

formalizmu jego stosowania (uchwała Sądu Najwyższego z 15 maja 2025 r., III CZP

40/24, Legalis nr 3213928).

Analogicznie należy traktować wymogi konstrukcyjne samego zagadnienia

prawnego, formułowanego w ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz jego

związek ze sprawą i skargą kasacyjną, która miałaby zostać rozpoznana przez Sąd

Najwyższy. Zagadnienie prawne powinno: 1) być sformułowane w oparciu o

okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych

przez sąd ustaleń; 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby

umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi,

niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu;

I PSK 656/26

6

3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia

budzącego rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia

prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie

prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej. Wymóg ten jest

uzasadniony publicznymi celami rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi

kasacyjnej. Ograniczenie się przez skarżącego do pytania nie jest wystarczającym

określeniem zagadnienia prawnego, jeżeli nie zostało one oderwane od kontrowersji

dotyczących ustaleń faktycznych oraz przedstawione bez odniesienia się do

ogólnych problemów interpretacyjnych celem służenia wyjaśnieniu prawa

(postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 lutego 2017 r., I CSK 555/16, LEX nr

2255332; 12 marca 2025 r., I USK 345/23, Lex nr 3845591; 24 września 2025 r., I

CSK 2125/25, LEX nr 3916284; 20 stycznia 2026 r., I USK 49/26, LEX nr 4014736;

8 czerwca 2026 r., I USK 924/26, Legalis nr 3998184).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy

stwierdzić, że strona skarżąca nie przedstawia istotnego zagadnienia sprawy w

rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przede wszystkim stawiane w

uzasadnieniu wniosku kwestie, sprowadzone do postawienia czterech ogólnikowych

pytań, nie zostały sprecyzowane we wskazaniu przepisu (przepisów) prawa

określającym sygnalizowane zagadnienie. W uzasadnieniu wniosku, poza tylko

ogólnikową sygnalizacją jakichś problemów, brakuje przekonującej argumentacji

polemicznej, którą strona skarżąca wykazałaby, że w sprawie rzeczywiście

występuje istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Strona skarżąca – opierając wniosek o przyjęcie jej skargi do rozpoznania na

przyczynie przyjęcia skargi określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. – powinna nie tylko

określić, które przepisy wymagają wykładni, ale także wskazać, na czym polegają

poważne wątpliwości związane ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem

doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości. Konieczne jest opisanie

tych wątpliwości, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen

prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej. Jeżeli zaś

skarżący powołuje się na rozbieżności w orzecznictwie sądowym, to zobowiązany

jest przytoczyć te odmienne orzeczenia Sądów, przy czym musi wykazać, że

występująca w nich rozbieżność ma swoje źródło w różnej wykładni przepisu albo

wyprowadzić stosowną argumentację, że wykładnia dokonana przez Sąd drugiej

instancji sprzeczna jest z jednolitym stanowiskiem doktryny lub orzecznictwa Sądu

I PSK 656/26

7

Najwyższego. Chodzi przy tym o rozbieżności w wykładni przepisu prawa, a nie o

dysonans w jego zastosowaniu. Ponadto, ze względu na publiczne cele, jakie ma do

spełnienia rozpoznanie przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej, skarżący powinien

także wykazać celowość dokonania wykładni przepisu przez Sąd Najwyższy ze

względu na potrzeby praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego z: 19

października 2012 r., III SK 15/12, LEX nr 1228636; 27 sierpnia 2021 r., III CSK 19/21,

LEX nr 3400487; 16 grudnia 2025 r., I USK 31/25, LEX nr 3980930), argumenty

wskazujące na konieczność wypracowania reguł dotychczas nieomówionych w

orzecznictwie i doktrynie oraz by wyjaśnienie tej kwestii mogło mieć bezpośrednie

znaczenie dla rozwoju prawa - a w następstwie, aby doszło do spełnienia

wskazanego publicznego celu skargi kasacyjnej. Nie jest zasadne założenie, że

rozbieżne orzeczenia sądów w podobnych sprawach składają się na rozbieżności w

orzecznictwie jako przesłankę podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Takie

zapatrywanie nie jest uprawnione w powyższych ramach, nie ocenia się

prawidłowości orzeczeń sądów powszechnych w podobnych sprawach. Sądy

powszechne samodzielnie ustalają stan faktyczny i suwerennie stosują prawo

materialne. Sąd Najwyższy kontroluje te orzeczenia jedynie w granicach określonych

w ustawie, czyli w ramach zarzutów podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2

k.p.c., postanowienia Sądu Najwyższego z: 11 kwietnia 2024 r., II USK 125/23, LEX

nr 3703676; 15 kwietnia 2025 r., III USK 198/24, LEX nr 3862003).

Skarżący nie przedstawił przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania

określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Brakuje jurydycznego wywodu wykazującego,

że w sprawie rzeczywiście istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądowym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. O powyższym w orzecznictwie

sądowym nie przekonuje powołanie się w uzasadnieniu wniosku na szereg wyroków

sądów powszechnych. Brakuje w takim ujęciu wywodu wykazującego rozbieżności

w wykładni przepisów prawa z uwzględnieniem odrębności stanów faktycznych

spraw, na których tle zapadały powołane w uzasadnieniu wniosku orzeczenia.

Wskazać trzeba, że Sąd Najwyższy zajmował się analizą interpretacyjną

przepisów prawa określających, sygnalizowane pośrednio w uzasadnieniu wniosku

kwestie. W wyroku z 23 kwietnia 2025 r. (I PSKP 3/25, OSNP 2025, nr 10, poz. 98)

Sąd Najwyższy stwierdził, że od dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy

zawodowej nr 2, o której mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o

I PSK 656/26

8

sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych

pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1473

ze zm.) było legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister

pielęgniarstwa albo tytułem położnej: magister położnictwa, z wymaganą

specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w

ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane

były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było

adekwatne wykształcenie i specjalizacja. Zauważył, że powołanie się przez

pracodawcę w uzasadnieniu wypowiedzenia warunków płacy tylko na konieczność

wykonania art. 5a cytowanej wyżej ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. w związku z art.

4 ust. 3 ustawy nowelizacyjnej z dnia 26 maja 2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1352)

było niewystarczające i z przyczyn formalnych mogło implikować uwzględnienie

odwołań pracowników (art. 30 § 4 k.p. w zw. z art. 42 § 1 k.p. w zw. z art. 45 § 1 k.p.).

Ponadto Sąd Najwyższy podniósł, że ustalenie przez pracodawcę na podstawie art.

5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia

zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

wskaźnika pracy pielęgniarki poniżej wskaźnika 1,29 mogło podlegać weryfikacji w

postępowaniu odwoławczym od wypowiedzenia zmieniającego warunki płacowe;

wykładnia prokonstytucyjna, funkcjonalna, celowościowa oraz historyczna, mimo

braku pełnej jasności wykładni językowej, uzasadniają ustalenie dla pielęgniarki lub

położnej wskaźnika pracy w wysokości 1,29, jeżeli pracodawca nie dostosował

struktury zatrudnienia ani zakładowego regulaminu wynagradzania od dnia 1 lipca

2022 r. do grup zawodowych według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym

stanowisku – stosownie do załącznika do ustawy, a pracownik faktycznie wykonuje

zadania służbowe, mając wykształcenie i kwalifikacje określone w punkcie 2 tego

załącznika.

Uwzględniając powyższe stanowisko, należy wskazać, że wątpliwości

zawarte w pytaniach skarżącego, przedstawionych w uzasadnieniu wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zostały wyjaśnione przez judykaturę. Nie

istnieją również w tym zakresie rozbieżności w orzecznictwie, których rozstrzygnięcie

wymagałoby ingerencji Sądu Najwyższego. Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd

Najwyższy postanowił, zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. (punkt pierwszy) Rozstrzygnięcie

I PSK 656/26

9

w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego oparto na podstawie art. 98 § 1,

§ 11 i § 3 k.p.c. (punkt drugi).

[r.g.]