Sąd Najwyższy nie przyjął skargi ubezpieczonego S.B. w sprawie renty z wypadku przy pracy

I USK 282/26

2

Decyzją z 4 lipca 2018 r. (znak: […]), wydaną na podstawie przepisów

ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu

wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. 2017 r., poz. 1773) oraz art. 18

ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i

chorób zawodowych (Dz.U. z 1983, Nr 30, poz. 144 ze zm.), Zakład Ubezpieczeń

Społecznych Oddział w Nowym Sączu odmówił S.B. prawa do renty z tytułu

wypadku przy pracy. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że prawo do

renty uzależnione jest od istnienia niezdolności do pracy, a komisja lekarska

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzeczeniem z 12 czerwca 2018 r. uznała, że

S.B. nie jest niezdolny do pracy.

Sąd Okręgowy w Nowym Sączu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych, wyrokiem z 18 sierpnia 2020 r. (sygn. akt IV U 675/18), wydanym w

sprawie S.B., z odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w

Nowym Sączu, o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy

pracy, oddalił odwołanie.

Na skutek apelacji odwołującego, Sąd Apelacyjny w Krakowie III Wydział

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 8 sierpnia 2024 r. (sygn. akt III AUa

2736/20), oddalił apelację i zasądził od odwołującego na rzecz organu rentowego

kwotę 240 zł, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od daty

uprawomocnienia się niniejszego postanowienia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu

kosztów postępowania apelacyjnego.

Skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego wywiódł odwołujący, zaskarżając w

całości wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów

postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 325 k.p.c., poprzez błędne określenie przedmiotu sprawy w sentencji

wyroku;

2. art. 233 § 1 k.p.c., poprzez dokonywanie ustaleń sprzecznych z zasadami

prawidłowego wnioskowania.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości, jak również poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w Nowym

Sączu (w przypadku stwierdzenia podstaw) i przekazanie sprawy do ponownego

I USK 282/26

3

rozpoznanie temu Sądowi i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego,

zasądzenie od organu rentowego na rzecz odwołującego kosztów postępowania, w

tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, zasądzenie (w

przypadku stwierdzenia podstaw) od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika

odwołującego, ustanowionego z urzędu, kosztów zastępstwa, albowiem nie zostały

one uiszczone ani w całości ani w części oraz rozpoznanie sprawy również pod

nieobecność pełnomocnika odwołującego.

Skarżący wniósł także o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, co

uzasadnione jest występowaniem istotnych zagadnień prawnych, a mianowicie:

1. czy niewłaściwe lub niedokładne określenie przedmiotu sprawy w sentencji

orzeczenia może stanowić podstawę zarzutów apelacyjnych lub

kasacyjnych;

2. czy pod pojęciem „sprawa o rentę” należy rozumieć postępowanie dotyczące

wyłącznie ustalenia, czy konkretna osoba spełnia warunki do przyznana jej

renty, której wcześniej nie miała, czy również postępowanie dotyczące

zmiany wysokości wcześniej przyznanego świadczenia.

W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o

wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a z

ostrożności procesowej, w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

jej oddalenie w całości. W każdym zaś wypadku zasądzenie od odwołującego na

rzecz organu rentowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

kasacyjnym wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia

pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

I USK 282/26

4

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że strona

skarżąca wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej

w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

W świetle utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego, dotyczącego

przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt

1 k.p.c., przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi

kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne

polega na sformułowaniu samego zagadnienia, wraz ze wskazaniem konkretnego

przepisu prawa, na tle którego to zagadnienie występuje oraz wskazaniu

argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym

także na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego. Wywód ten

powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia

prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienia Sądu

Najwyższego z: 9 stycznia 2026 r., I CSK 1777/25, LEX nr 3996598; T. Wiśniewski

(w:) D. Dończyk, J. Iwulski, G. Jędrejek, I. Koper, G. Misiurek, M. Orecki,

P. Pogonowski, S. Sołtysik, D. Zawistowski, T. Zembrzuski, T. Wiśniewski, Kodeks

postępowania cywilnego. Komentarz. Tom. II. Artykuły 367–50539, Warszawa 2021,

art. 390; M. Manowska (w:) Apelacja w postępowaniu cywilnym. Komentarz.

Orzecznictwo, Warszawa 2025, art. 390). Analogicznie należy traktować wymogi

konstrukcyjne samego zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach przesłanki

z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., oraz jego związek ze sprawą i skargą kasacyjną, która

miałaby zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie prawne powinno: 1)

być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym

I USK 282/26

5

sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń; 2) być przedstawione w

sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie

uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i

rozstrzygnięcia konkretnego sporu; 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną

sprawą; 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (poważne)

wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w

danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa

i praktyki sądowej. Wymóg ten jest uzasadniony publicznymi celami rozpoznania

przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej. Ograniczenie się przez skarżącego do

postawienia dwóch ogólnych i nierozbudowanych pytań nie jest wystarczającym

określeniem zagadnienia prawnego – tym bardziej, jeżeli zagadnienie prawne

zostało przedstawione bez odniesienia się do ogólnych problemów

interpretacyjnych (postanowienie Sądu Najwyższego z 12 marca 2025 r., I USK

345/23, LEX nr 3845591) oraz nie przeprowadzono analizy wskazującej na jego

istotność, ponadto nie wykazano, dlaczego zagadnienie to jest istotne w niniejszej

sprawie (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 maja 2022 r., I CSK 1069/22, LEX

nr 3448150).

Uwzględniając przedstawione wyżej założenia interpretacyjne trzeba

stwierdzić, że strona skarżąca nie przedstawia żadnego zagadnienia, tym bardziej

istotnego zagadnienia prawnego, w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania brakuje przekonującej

argumentacji, którą strona skarżąca wykazałaby, że w sprawie rzeczywiście

występuje istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Pamiętać przy tym także należy, że ustawodawca konstruując wymagania

skargi kasacyjnej, wyodrębnił w oddzielnych przepisach art. 3984 k.p.c. obowiązek

przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (§ 1) i obowiązek

przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia (§

2). Chodzi zatem o dwa odrębne, kreatywne elementy skargi kasacyjnej, które

spełniają określone cele i podlegają ocenie Sądu Najwyższego na różnych etapach

postępowania kasacyjnego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego

uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone

podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do

I USK 282/26

6

rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą

być przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione,

czego w niniejszej sprawie zabrakło. Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c.

nie wystarczy więc odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, bo

choć dla obu tych przesłanek argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy, w

ramach przedsądu, bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające

przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana i skonstruowana,

aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych

elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym bardziej się ich domyślać. Skarga

kasacyjna jest wszak szczególnym środkiem zaskarżenia realizującym przede

wszystkim interes publiczny, polegający na usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie

sądów powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa, zatem uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na

wykazaniu, że takie okoliczności w sprawie zachodzą (postanowienia Sądu

Najwyższego: z 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, LEX nr 449007; z 10 marca 2008

r., III UK 4/08, LEX nr 459291; z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 404134 i z

19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08, LEX nr 406392).

Na marginesie należy także zwrócić uwagę, że w sytuacji, gdy skarga

kasacyjna nie zarzuca obrazy jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego

stanowiącego podstawę wyrokowania sądu odwoławczego – tak jak to ma miejsce

w niniejszej sprawie - to nie jest możliwa ocena, czy naruszenie przepisów prawa

procesowego wskazanych przez nią w podstawie kasacyjnej mogło mieć

rzeczywiście istotny wpływ na wynik sprawy - czego wymaga art. 3983 § 1 pkt 2

k.p.c. Nie chodzi przy tym o czysto teoretyczną możliwość takiego wpływu, lecz o

wykazanie, że w okolicznościach danej sprawy ten wpływ był (mógł być) realny, a

można to stwierdzić dopiero wówczas, gdy w skardze zostanie podniesiony

adekwatny w konkretnych okolicznościach faktycznych zarzut obrazy prawa

materialnego. Innymi słowy, możliwość uznania przez Sąd Najwyższy orzeczenia

Sądu drugiej instancji za merytorycznie błędne uzależnione jest od oceny

materialnoprawnych zarzutów (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z 27

I USK 282/26

7

listopada 2025 r., I CSK 3081/23, Legalis nr 3292437 i postanowienie Sądu

Najwyższego z 17 czerwca 2025 r., I PSK 31/25, Legalis nr 3262621).

Strona skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

pod pozorem istnienia istotnego zagadnienia prawnego, próbuje przekonać, że

niedokładne określenie przedmiotu sprawy w sentencji orzeczenia może stanowić

podstawę zarzutów kasacyjnych zapominając, że z ugruntowanego orzecznictwa

Sądu Najwyższego wynika, iż o przedmiocie rozstrzygnięcia przesądza ta część

sentencji orzeczenia, która wyraża decyzję sądu. Natomiast wstępna część

sentencji orzeczenia, przeznaczona m.in. na opis stron procesu, przedmiotu

sprawy, a gdy chodzi o sentencję orzeczenia sądu odwoławczego - także środka

procesowego, z którego korzysta strona skarżąca, nie ma tak istotnego

znaczenia. Jej tekst powinien być tłumaczony przy uwzględnieniu treści

rozstrzygnięcia (tak postanowienie Sądu Najwyższego z 3 lipca 1998 r., III CZ

87/98, Legalis nr 336026).

Nadto, w obecnym stanie prawnym zarzuty naruszenia art. 233 § 1 i 2 k.p.c.

nie mogą być więc w ogóle podstawą skargi kasacyjnej. Przepis art. 233 § 1 k.p.c.

nie uprawnia również do kwestionowania kompletności ustaleń faktycznych,

niezbędnych dla prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego. Przepis art.

3983 § 3 k.p.c. wprawdzie nie wskazuje expressis verbis konkretnych przepisów,

których naruszenie, w związku z ustalaniem faktów i przeprowadzaniem oceny

dowodów, nie może być przedmiotem zarzutów wypełniających drugą podstawę

kasacyjną, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje on art. 233 § 1 k.p.c., bowiem

właśnie ten przepis określa kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów (zob.

m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2024 r., III USK 368/23, Legalis

nr 3168652 czy postanowienie Sądu Najwyższego z 26 listopada 2025 r., I CSK

2389/25, Legalis nr 3292400).

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej

określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2

k.p.c. w punkcie pierwszym. Rozstrzygnięcie o kosztach postepowania kasacyjnego

ma podstawę w przepisach § 16 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenie Ministra

Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa

I USK 282/26

8

albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 87) oraz art. 102

k.p.c.

DS.

[a.ł]