Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi w sporze o składki zdrowotne przedsiębiorcy

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

wyrokiem z 14 listopada 2024 r., III AUa 286/23, oddalił apelację odwołującego się

L.W. od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z 23 stycznia 2023 r., VII U 632/22,

oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

Oddziału w Wałbrzychu z 28 czerwca 2022 r. ustalającej podstawy wymiaru

składek na ubezpieczenie zdrowotne odwołującego się jako osoby prowadzącej

działalność gospodarczą za okresy od listopada 2003 r. do czerwca 2016 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł odwołujący się. We

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sformułował w jego ocenie

istotne zagadnienia prawne: a/ czy w świetle dyspozycji przepisów art. 47 ust. 3c

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

I USK 395/26

2

(jednolity tekst: Dz.U. 2026 r., poz. 199 ze zm., dalej jako ustawa systemowa)

skarżący miał obowiązek przechowywania dokumentacji rozliczeniowej dłużej niż 5

lat oraz czy wobec tego wymóg ZUS wobec tego przepisu mógł domagać się

dokonania korekty dokumentacji w 2023 r. tj. po upływie 5 letniego okresu; b/ czy w

świetle art. 48d ustawy systemowej płatnik ma obowiązek składania korekty

dokumentów rozliczeniowych po upływie 5 lat, a jeżeli tak to na jakiej podstawie; c/

w jakim okresie w świetle art. 48b ustawy systemowej ZUS może żądać od płatnika

złożenia dokumentów związanych z ubezpieczeniami społecznymi określonych w

ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych za dane okresy, skoro sam posiada

pełną dokumentację, oraz może dokonać korekty deklaracji z urzędu to czy w tej

sytuacji ma prawo żądać ich od płatnika.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego

rozpoznania.

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Funkcje

postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania i jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w

konkretnej sprawie zachodzą istotne okoliczności przemawiające za interwencją

Sądu Najwyższego.

Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż

tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2

k.p.c. Wiosek ten powinien zawierać profesjonalny wywód prawny nawiązujący do

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z

nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego

(postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06).

I USK 395/26

3

Skarżący powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. (istotne

zagadnienie prawne), sformułował trzy pytania, jednak nie przedstawił żadnego

wywodu prawnego do nich nawiązującego.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że istotnym zagadnieniem

prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe,

nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić

się do rozwoju prawa. W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego

dotyczącego przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonej

w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., przedstawienie okoliczności uzasadniających

rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne

zagadnienie prawne polega na sformułowaniu samego zagadnienia wraz ze

wskazaniem konkretnego przepisu prawa, na tle którego to zagadnienie występuje

oraz wskazaniu argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen

prawnych, w tym także na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego.

Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu

zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.

(postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, LEX nr

1102817). Analogicznie należy traktować wymogi konstrukcyjne samego

zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c. oraz jego związek ze sprawą i skargą kasacyjną, która miałaby zostać

rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie prawne powinno, przede wszystkim,

być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym

sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), a jednocześnie

być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240;

z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP

119/08, LEX nr 478179) i pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą, co

oznacza, że sformułowane zagadnienie prawne musi mieć wpływ na

rozstrzygnięcie danej sprawy (postanowienia Sądu Najwyższego z 13 lipca 2007 r.,

I USK 395/26

4

III CSK 180/07, LEX nr 864002; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, LEX nr

560504), a w końcu, dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne

(poważne) wątpliwości.

Sformułowane przez skarżącego problemy prawne, przedstawiane jako

zagadnienia prawne, nie mają przymiotu istotnych zagadnień prawnych i nie budzą

poważnych wątpliwości w zakresie wykładni wskazanych przepisów prawnych. W

ocenie Sądu Najwyższego sformułowane zagadnienia prawne nie dotyczą

faktycznych problemów o charakterze ogólnym, a jedynie sprowadzają się do

dokonania oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy i uzyskania tejże oceny

korzystnej dla odwołującego się.

Przedstawione problemy prawne mają charakter oczywisty i są możliwe do

rozstrzygnięcia na podstawie już istniejącego orzecznictwa. Dodatkowo wskazać

należy, że nie wywołują one jakichkolwiek rozbieżności w orzecznictwie. Nie

towarzyszy im bowiem jakakolwiek argumentacja o charakterze jurydycznym, której

konsekwencją byłyby sformułowane w tym wniosku pytania, nazwane przez

skarżącego zagadnieniami prawnymi. Brak jest także wyjaśnienia potrzeby

dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni wymienionych w tym wniosku przepisów

prawa materialnego. Tym samym autor skargi nie podejmuje w ogóle próby

wykazania, że sformułowane przez niego wątpliwości, stanowią istotne zagadnienia

prawne wymagające zaangażowania Sądu Najwyższego. Niewystarczające jest

zaś samo sformułowanie zagadnienia prawnego bez przedstawienia

odpowiedniego wywodu prawnego służącego wykazaniu, że zagadnienie to

rzeczywiście występuje i wymaga wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2008 r. I CZ

11/2008 LexPolonica nr 2028011 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

3 lutego 2010 r. II UK 311/2009). Już tylko z tej przyczyny wniosek skarżącego nie

zasługuje zatem na uwzględnienie, zatem omawianie sformułowanych zagadnień

Sąd Najwyższy uznał za zbędne.

Z przytoczonych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

[SOP]

I USK 395/26

5