Spór o ustawodawstwo dla pracowników spółki z G. SN odmówił przyjęcia skargi

I USK 76/26

2

Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z 8 kwietnia 2024 r. w pkt 1. oddalił

apelację odwołującej D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki

komandytowej w G. od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach

z 30 listopada 2022 r., oddalającego odwołania D. Sp. z o.o. Sp.k. w G. od 9 decyzji

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Zabrzu stwierdzających, że

wymienieni w decyzjach zainteresowani we wskazanych terminach nie podlegają

ustawodawstwu polskiemu oraz odmawiających wydania zaświadczenia A1

potwierdzającego, że w ww. okresie zastosowanie będzie znajdować

ustawodawstwo polskie; w pkt 2. zasądził od D. spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością spółki komandytowej w G. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Oddział w Zabrzu kwotę 2.160 złotych z odsetkami ustawowymi za

opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia do dnia zapłaty,

z tytułu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w G.

wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 8 kwietnia

2024 roku, zaskarżając ten wyrok w całości.

Skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia prawa

materialnego, a mianowicie:

1. art. 16 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczącego

wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów

zabezpieczenia społecznego (dalej jako: Rozporządzenie wykonawcze) poprzez:

a) błędną wykładnię art. 16 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego

polegającą na przyjęciu, iż organ rentowy miejsca zamieszkania zainteresowanych

(polski ZUS) może tymczasowo określić, jako mające do nich zastosowanie,

ustawodawstwo państwa niemieckiego, po wydaniu decyzji o niepodleganiu

ustawodawstwu polskiemu, a więc po wyłączeniu zainteresowanych z polskiego

zabezpieczenia społecznego,

b) błędną wykładnię art. 16 ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego

polegającą na uznaniu, iż organ rentowy miejsca zamieszkania zainteresowanych

(polski ZUS) może po wydaniu decyzji (następczo) przeprowadzić procedurę

koordynacji i dialogu z instytucją niemiecką, wskazując jej na zastosowanie

I USK 76/26

3

ustawodawstwa niemieckiego, a wobec braku odpowiedzi uznać to za „milczącą

akceptację" i ostateczne ustalenie ustawodawstwa niemieckiego,

c) błędną wykładnię art. 16 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 1 Rozporządzenia

wykonawczego polegającą na przyjęciu, że brak odpowiedzi organu niemieckiego,

błędnie uznany w toku postępowania w I instancji w niniejszej sprawie za „milczącą

akceptację" nie jest wzruszalny przez polski sąd powszechny do momentu wydania

przez organ niemiecki zaświadczenia A1, co skutkuje tym, iż sąd stwierdza brak

możliwości zmiany decyzji organu rentowego, wobec ostatecznego ustalenia

ustawodawstwa niemieckiego, a tym samym utrzymanie w mocy wadliwej decyzji

wydanej po przeprowadzeniu procedury niezgodnej z prawem unijnym;

2. art. 19 ust. 1 i 2 Rozporządzenia wykonawczego poprzez

niezastosowanie i uznanie, że ustalenie ustawodawstwa niemieckiego stało się

ostateczne wobec „milczącej akceptacji", podczas gdy niemiecka instytucja

ubezpieczeniowa nie poinformowała zainteresowanych o obowiązkach

przewidzianych w tym kraju i nie udzieliła im niezbędnej pomocy w dopełnianiu

formalności wymaganych przez to ustawodawstwo, ani nie poświadczyła, że to

ustawodawstwo ma zastosowanie, a zatem w żaden sposób nie uznała

zastosowania ustawodawstwa niemieckiego.

Dokonanie naruszenia przepisów prawa materialnego doprowadziło Sąd

Apelacyjny i Sąd Okręgowy do nierozpoznania istoty sprawy. Istotą sprawy było nie

tylko rozstrzygnięcie tego, czy decyzja organu rentowego o wyłączeniu

Zainteresowanej z polskiego ustawodawstwa i odmowie wydania zaświadczenia A1

w oparciu o dyspozycję art. 13 ust. 1 Rozporządzenia podstawowego jest

prawidłowa pod względem formalnym, ale także i przede wszystkim zbadanie, czy

zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe co do istoty merytorycznej.

Sąd drugiej, jak i pierwszej instancji powyższej kwestii zupełnie nie badał,

ograniczając się w zasadzie do stwierdzenia, iż ustalenie ustawodawstwa

właściwego dla zainteresowanych poczynione przez organ rentowy w ramach

procedury koordynacyjnej (przeprowadzonej zdaniem odwołującej wadliwie) nie

może być przedmiotem merytorycznej kontroli ze strony sądu, co w zasadzie

pozbawiło odwołującą prawa do sądu.

I USK 76/26

4

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżąca wskazała, że istnieje potrzeba wykładni przepisów unijnych, w celu

zmiany obecnie stosowanej przez organ rentowy oraz sądy procedury, która

wykreowana została poprzez błędną wykładnię art. 16 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 5

ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którą Sądy nie rozpoznają istoty

sprawy, w związku z czym odwołującej ani zainteresowanej nie przysługiwała

rzeczywista ścieżka odwołania od decyzji ZUS. Błędna wykładnia przepisów art. 16

ust. 2 i ust. 3 oraz art. 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, zdaniem skarżącej,

polega więc na uznaniu przez organ rentowy (przy akceptacji Sądu pierwszej

instancji oraz Sądu odwoławczego), że może ustalić ustawodawstwo mające

zastosowanie do zainteresowanej, jako ustawodawstwo innego państwa niż

ustawodawstwo państwa organu rentowego. Poprzez przyjmowanie takiej wykładni

dochodzi do ogromnej liczby sytuacji, w których pomimo istnienia teoretycznej

ścieżki odwoławczej do sądu powszechnego, faktyczne prawo do merytorycznej

oceny sprawy nie istnieje. Sytuacja płatnika oraz zainteresowanej jest więc, ze

względu na tak dokonaną wykładnię, zależna tylko i wyłącznie od merytorycznej

oceny organu rentowego, która de facto nie podlega w ocenie skarżącej realnej

kontroli sądów.

W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o

wydanie na posiedzeniu niejawnym postanowienia o odmowie przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, zasądzenie od odwołującej na rzecz organu rentowego

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa

radcowskiego według norm przepisanych i ewentualnie o oddalenie skargi

kasacyjnej oraz zasądzenie od odwołującej na rzecz organu rentowego zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

I USK 76/26

5

orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c.

określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, strona wnosząca skargę

kasacyjną powinna sformułować w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania

wraz ze stosownym uzasadnieniem. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności

wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać

argumenty prawne świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę

sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd

Najwyższy (postanowienia Sądu Najwyższego z: 20 sierpnia 2024 r., III USK

293/23, LEX nr 3747892; 13 listopada 2024 r., III PSK 79/24, LEX nr 3788176; K.

Antonów, A. Jabłoński, B. Suchacki, J. Witkowski (w:) K. Antonów, A. Jabłoński, B.

Suchacki, J. Witkowski, Kodeks postępowania cywilnego. Postępowanie odrębne w

sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Komentarz,

Warszawa 2014, art. 4751).

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na

przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., to jest istniejącej potrzebie

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów. Odwołanie się do przesłanki z art. 3989 § 1

pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo iż budzi

poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia

wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w

odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy

przytoczyć (postanowienia Sądu Najwyższego z: 13 czerwca 2008 r., III CSK

104/08, LEX nr 424365; 25 lipca 2024 r., I CSK 3777/23, LEX nr 3740727).

Skarżącą obciążał obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji

prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zawierającej szczegółowy opis tego, na

czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne (postanowienia Sądu

Najwyższego z: 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, LEX nr 570112; 15 stycznia 2025 r.,

I USK 370/24, LEX nr 3816667). W przypadku, gdy w ramach stosowania tych

przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący

I USK 76/26

6

powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne

do rozstrzygnięcia sprawy (postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 marca 2007 r.,

II CSK 84/07, LEX nr 315351; 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205;

13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365; 12 grudnia 2008 r.,

II PK 220/08, LEX nr 523522; 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, LEX nr 2054493;

26 listopada 2024 r., III USK 12/24, LEX nr 3792003). Ponadto, ze względu na

publicznoprawne funkcje skargi kasacyjnej, skarżący powinien wykazać celowość

dokonania wykładni konkretnego przepisu przez Sąd Najwyższy ze względu na

potrzeby praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego z: 14 grudnia 2012 r.,

III SK 29/12, LEX nr 1238124; 6 czerwca 2023 r., II PSK 64/22, LEX nr 3724324).

Podobnie jak w analogicznie rozpoznawanych przez Sąd Najwyższy

sprawach (postanowienia Sądu Najwyższego z: 23 lipca 2024 r., I USK 52/24,

Legalis nr 3104439; 11 grudnia 2024 r., I USK 223/24, niepubl. i 24 czerwca 2025 r.,

I USK 173/24, niepubl.), także w tym przypadku strona skarżąca nie wskazuje jasno

przepisów, które miałby budzić poważne wątpliwości interpretacyjne w rozumieniu

art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., nie mówiąc już o przedstawieniu odrębnej, pogłębionej

argumentacji prawnej, jak i szczegółowego opisu tego, na czym owe wątpliwości

polegają czy orzeczeń mających dowodzić istnienia rozbieżności w orzecznictwie.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącej o potrzebie wykładni trzeba

zauważyć, że zasadniczym trzonem wywodów wniosku, mającego przekonywać o

istnieniu potrzeby wykładni przepisów, jest forsowana w nim teza, iż „organ rentowy

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ubezpieczonego może określić

wyłącznie ustawodawstwo swojego państwa, o czym powinien powiadomić

instytucje innego państwa. Instytucja właściwa nie jest więc uprawniona do

ustalenia, że dana osoba podlega ustawodawstwu innego państwa”. Oznacza to,

że według skarżącej polski organ rentowy nie był uprawniony do ustalenia w decyzji

tymczasowej, że dla zainteresowanego w spornym okresie właściwe jest

ustawodawstwo niemieckie.

Nie można też stracić z pola widzenia, że procedura ustalania właściwego

ustawodawstwa w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w

Unii Europejskiej nie jest zagadnieniem nowym, ponieważ była już przedmiotem

licznych wypowiedzi judykatury. Sąd Najwyższy szczegółowo opisał i wyjaśnił jej

I USK 76/26

7

przebieg (wyroki Sądu Najwyższego z: 23 listopada 2012 r., II UK 103/12, OSNP

2013 nr 19-20, poz. 238; 6 czerwca 2013 r., II UK 333/12, OSNP 2014 nr 3, poz. 47;

11 września 2014 r., II UK 587/13, OSNP 2016 nr 1, poz. 13; 21 stycznia 2016 r.,

III UK 61/15, LEX nr 1977828; 7 maja 2022 r., II USK 31/22, LEX nr 3438545;

2 sierpnia 2023 r., III USK 103/23, LEX nr 3590556). Według tych judykatów,

niepotwierdzenie ubezpieczenia przez instytucję ubezpieczeń społecznych innego

państwa, w którym świadczona jest sporna praca marginalna, wiąże polskie organy

ubezpieczeń społecznych. Oznacza to, że organy rentowe i polskie sądy nie mogą

weryfikować decyzji słowackiej instytucji ubezpieczeniowej, która odmówiła uznania

pracy ewidentnie marginalnej świadczonej na terenie Słowacji przez obywatela

polskiego lub przedsiębiorcę za uzasadniającą podleganie słowackiemu

ubezpieczeniu społecznemu (wyroki Sądu Najwyższego z: 4 kwietnia 2017 r., II UK

248/16, LEX nr 2306376; 10 maja 2017 r., I UK 456/16, LEX nr 2352167; 22 lutego

2023 r., I USK 45/22, LEX nr 3553385).

Twierdzenie o występowaniu potrzeby wykładni przepisów prawa, o czym już

wspomniano, jest natomiast uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem

prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją

rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów. Nie

istnieje zatem potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził

swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności

uzasadniające zmianę tego stanowiska (postanowienia Sądu Najwyższego z:

16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP - wkładka 2003 Nr 13, poz. 5; 29 listopada

2023 r., III USK 157/23, LEX nr 3632804).

W judykaturze przyjmuje się, że „wspólne porozumienie” w rozumieniu art.

16 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16

września 2009 r. może polegać na poinformowaniu przez instytucję miejsca

świadczenia pracy o swoim stanowisku odnośnie do nieistnienia ważnego tytułu do

ubezpieczenia społecznego na terytorium jej państwa, wydaniu przez instytucję

właściwą miejsca zamieszkania decyzji (o charakterze tymczasowym - w trybie

art. 16 ust. 2 o stosowaniu ustawodawstwa krajowego i zaakceptowaniu (nawet

milczącym) tej decyzji przez instytucję właściwą dla miejsca świadczenia pracy

(niewniesienie zastrzeżeń; wyroki Sądu Najwyższego z: 25 listopada 2016 r., I UK

I USK 76/26

8

370/15, LEX nr 2166375; 15 marca 2018 r., III UK 44/17, LEX nr 2497577).

Jednocześnie w razie przeprowadzenia trybu konsultacyjnego ostateczne

określenie ustawodawstwa właściwego jest wiążące dla wszystkich

zainteresowanych państw członkowskich. Dokument o ustaleniu ustawodawstwa

właściwego, wydany w trybie art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i

Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r., o charakterze ostatecznym, może

być wycofany/uznany za nieważny przez instytucję, która go wydała, po wspólnym

porozumieniu instytucji państw członkowskich (art. 5 in fine rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r.), co

umożliwia wydanie w jego miejsce (przez instytucję miejsca zamieszkania)

kolejnego dokumentu ustalającego ustawodawstwo właściwe, uwzględniającego to

wspólne porozumienie (postanowienia Sądu Najwyższego z: 21 listopada 2016 r.,

II UK 733/15, LEX nr 3540660; 12 sierpnia 2020 r., II UK 314/18, OSNP 2021 nr 11,

poz. 123).

W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że instytucja miejsca

zamieszkania może wydać jedynie decyzję, że ustala ustawodawstwo właściwe jej

państwa członkowskiego albo wydać decyzję stwierdzającą, że ustawodawstwo jej

państwa nie jest właściwe. Przed wydaniem takiej ostatecznej decyzji organ

rentowy zobowiązany jest wszcząć procedurę określoną w art. 16 rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r. Jeśli

procedura określona w art. 16 przedmiotowego rozporządzenia zostanie

zrealizowana, to jest ona wiążąca przy określeniu ustawodawstwa właściwego,

gdyż przepisy art. 13 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. mają na celu wyeliminowanie podwójnego

(lub wielokrotnego) ubezpieczenia w różnych państwach członkowskich

(ewentualnie uniknięcia sytuacji, w której dana osoba nie będzie podlegała

żadnemu ustawodawstwu), a nie ustalenie ubezpieczenia korzystnego dla

zainteresowanego ze względu na wysokość składek (G. Uścińska, Stosowanie

przepisów dotyczących swobody przepływu pracowników i koordynacji systemów

zabezpieczenia społecznego przez sądy krajowe, Zabezpieczenie społeczne.

Teoria, Prawo, Praktyka 2020, nr 11, s. 25 wraz z przytoczonym orzecznictwem

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej).

I USK 76/26

9

Zatem z punktu widzenia ustalenia ustawodawstwa w trybie przepisów

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września

2009 r. istotne jest, aby w jego wyniku zainteresowany został objęty

ubezpieczeniem w jednym państwie członkowskim – a nie jak twierdzi skarżąca -

wyłącznie w państwie organu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

zainteresowanego. Utrwalony jest także pogląd, że w postępowaniu

zapoczątkowanym odwołaniem od decyzji ustalającej właściwe ustawodawstwo w

zakresie zabezpieczenia społecznego sąd bada wyłącznie to, czy została

zachowana właściwa procedura gwarantująca osiągnięcie celu zakładanego przez

koordynację systemów zabezpieczenia społecznego, nie ma natomiast uprawnienia

do badania zasadności stanowiska zajętego przez inne państwo członkowskie

(zaakceptowanego przez polski organ rentowy; wyrok Sądu Najwyższego z

28kwietnia 2021 r., III USKP 49/21, Legalis nr 2658289; postanowienie Sądu

Najwyższego z 18 listopada 2020 r., III UK 453/19, Legalis nr 2496890). Jest tak

dlatego, że po pierwsze, postępowanie to nie przewiduje arbitralnych decyzji

państwa miejsca zamieszkania, wymagając wspólnego porozumienia z innym

zainteresowanym państwem członkowskim, a po drugie, nawet w wypadku sporu to

nie sąd jest arbitrem rozstrzygającym, jakie ustawodawstwo będzie miało

zastosowanie (wyrok Sądu Najwyższego z 21 października 2021 r., I USKP 51/21,

Legalis nr 2938667; postanowienie Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2024 r., I USK

223/24, LEX nr 3811323). Wynika to w sposób jednoznaczny z art. 6 ust. 3 w

związku z art. 16 ust. 4 in fine rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r., zgodnie z którym, w przypadku, gdy

zainteresowane instytucje lub władze nie osiągną porozumienia co do określenia

mającego zastosowanie ustawodawstwa, sprawa może zostać przedstawiona

Komisji Administracyjnej przez właściwe władze, a Komisja Administracyjna stara

się pogodzić rozbieżne opinie w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym

przedstawiono jej sprawę (wyrok Sądu Najwyższego z 21 października 2021 r.,

I USKP 51/21, LEX nr 3520617; postanowienie Sądu Najwyższego z 30 stycznia

2024 r., II USK 370/23, LEX nr 3666279). Ustalone w powyższy sposób właściwe

ustawodawstwo powinno być brane pod uwagę przez organy państw członkowskich.

Natomiast weryfikacja i ewentualne ponowne ustalenie ustawodawstwa właściwego

I USK 76/26

10

są niezbędne, jeżeli pojawią się nowe okoliczności lub nastąpi zmiana w sytuacji

osób ubiegających się o wydanie formularza A1 (wyrok Sądu Najwyższego z

11 czerwca 2024 r., II USKP 149/23, Legalis nr 3089331; postanowienie Sądu

Najwyższego z 9 października 2024 r., I USK 60/24, LEX nr 3778874).

Podsumowując powyższe wywody, skarżąca nie wykazała występowania

przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., ponieważ problematyka związana z wykładnią

art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16

września 2009 r. była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi orzecznictwa i

doktryny, a skargi kasacyjne wnoszone przez odwołującą się D. Spółka z o.o.

Spółka komandytowa z siedzibą w G. dotyczące tego samego zagadnienia były już

przedmiotem rozstrzygnięć Sądu Najwyższego: postanowienie z 23 lipca 2024 r., I

USK 52/24 (LEX nr 3738963); 10 września 2024 r., I USK 531/23 (LEX nr 3775462);

9 października 2024 r., I USK 60/24 (LEX nr 3778874); 11 grudnia 2024 r., I USK

223/24 (LEX nr 3811323), nie jest zatem rolą Sądu Najwyższego zastępowanie

skarżącego w prawidłowym poszukiwaniu przesłanek uzasadniających przyjęcie

skargi do rozpoznania.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach orzeczono

stosownie do art. 98 § 1 i § 11 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.

M.G.

[a.ł]