Ubezpieczony nie doczeka się rozpoznania skargi o emeryturę, zapłaci ZUS 240 zł kosztów

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Koszalinie decyzją z dnia 30

czerwca 2023 r., na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U.

z 2022 r. poz. 504 ze zm. – dalej jako ustawa emerytalna) odmówił S.F. ponownego

obliczenia emerytury z uwzględnieniem przeliczonego kapitału początkowego na

podstawie wniosku z dnia 1 czerwca 2023 r., ponieważ ubezpieczony nie załączył do

wniosku żadnych nowych dowodów na okoliczność wysokości osiąganych zarobków.

I USK 800/26

2

Wyrokiem z dnia 29 maja 2024 r. Sąd Okręgowy w Koszalinie oddalił

odwołanie ubezpieczonego, a wyrokiem z dnia 30 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny

w Szczecinie oddalił jego apelację.

W skardze kasacyjnej odwołujący się zarzucił naruszenie przepisów

postępowania, to jest art. 233 § 1 w zw. z art. 391 oraz art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c.,

polegające na rażąco wadliwej, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania

ocenie dowodów zgromadzonych w toku postępowania przed organem rentowym i

Sądem pierwszej instancji. Zdaniem ubezpieczonego Sąd drugiej instancji w sposób

całkowicie ambiwalentny, bez uzasadnienia przyjął niektóre ustalenia Sądu pierwszej

instancji za własne, podczas gdy odmówił mocy dowodowej dowodom odwołującego

się.

Zdaniem wnioskodawcy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art.

3981 § 1 pkt 4 k.p.c. dlatego powinna zostać przyjęta do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył:

Skarga kasacyjna nie może zostać przyjęta do rozpoznania.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się słusznie, że w sytuacji, gdy

skarga kasacyjna nie zarzuca obrazy jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego

stanowiącego podstawę wyrokowania sądu odwoławczego, to w konsekwencji nie

jest możliwa ocena, czy naruszenie przepisów prawa procesowego wskazanych

przez nią w podstawie kasacyjnej mogło mieć - rzeczywiście - istotny wpływ na wynik

sprawy, czego wymaga art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie chodzi przy tym o czysto

teoretyczną możliwość takiego wpływu, lecz o wykazanie, że w okolicznościach

danej sprawy ten wpływ był (mógł być) realny, a można to stwierdzić dopiero

wówczas, gdy w skardze zostanie podniesiony adekwatny w konkretnych

okolicznościach faktycznych zarzut obrazy prawa materialnego. Zatem, aby uznać,

że wskazywane przez skarżącego uchybienia procesowe mogły mieć istotne

znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, niezbędne jest określenie przepisów prawa

materialnego, które stanowiły (lub powinny stanowić) podstawę roszczenia

zgłoszonego w pozwie. Innymi słowy, możliwość uznania przez Sąd Najwyższy

orzeczenia Sądu drugiej instancji za merytorycznie błędne uzależnione jest od oceny

materialnoprawnych zarzutów, a skoro ich nie powołano w skardze, to Sąd

Najwyższy traci możliwość takiej oceny, co przesądza los skargi kasacyjnej opartej

I USK 800/26

3

włącznie na drugiej podstawie kasacyjnej (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia z 8

listopada 2023 r., I USKP 15/23, LEX nr 3622599; z dnia 27 września 2023 r., II PSKP

26/22, LEX nr 3626223; z dnia 18 czerwca 2024 r., II USKP 9/24, LEX nr 3727965;

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 stycznia 2014 r., I PK 208/13, LEX nr

1646059; z dnia 16 października 2012 r., I PK 125/12, LEX nr 1675322). Inaczej

rzecz ujmując, skarżący przy pomocy zarzutów naruszenia przepisów postępowania

powinien zmierzać do wykazania, że wadliwość procedowania przez Sąd drugiej

instancji była na tyle istotna, że doprowadziła do błędnego zastosowania przepisu

(przepisów) prawa materialnego będącego właściwą podstawą rozstrzygnięcia

zawartego w zaskarżonym orzeczeniu. Wynik sprawy to jej rozstrzygnięcie, które jest

oparte na przepisach prawa materialnego zastosowanych w ramach subsumcji

ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod właściwy przepis. Zarzuty naruszenia

przepisów postępowania nie mogą być celem samym w sobie, lecz muszą służyć

wykazaniu błędnego zastosowania przepisu (przepisów) prawa materialnego, który

stanowi rzeczywistą podstawę prawną rozstrzygnięcia (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 10 czerwca 2021 r., III USK 163/21, LEX nr 3302371; z dnia 24

października 2006 r., II PK 38/06, LEX nr 950620; oraz wyroki Sądu Najwyższego: z

dnia 16 czerwca 2011 r., III UK 213/10, LEX nr 950436; z dnia 25 czerwca 2014 r.,

IV CSK 679/13, LEX nr 1511203; z dnia 9 lipca 2014 r., I PK 316/13, LEX nr 1511811;

z dnia 4 marca 2021 r., II USKP 27/21, LEX nr 3178194). Uwzględniając wskazaną

regułę, mając też w pamięci, że Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w

granicach zgłoszonych podstaw (art. 39813 § 1 k.p.c.), jest pewne, że skarga

kasacyjna ubezpieczonego nie może zostać zakwalifikowana jako „oczywiście

uzasadniona” w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Kierując się wskazanymi racjami Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2

k.p.c. i art. 98 § 1 i § 11 k.p.c. i art. 99 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.

[A.P.]

[a.ł]