Wniosku o uchylenie immunitetu sędziego nie przyjęto, bo nie podpisał go pełnomocnik

J.K. wnioskiem z dnia 2 czerwca 2026 r. (pierwotnie skierowanym do Sądu

Rejonowego […] wraz z prywatnym aktem oskarżenia (k.3-4)) wniósł o zezwolenie

na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Okręgowego – X.Y. za

czyn z art. 212 § 1 k.k.

Pełniący obowiązki Przewodniczącego I Wydziału Izby Odpowiedzialności

Zawodowej Sądu Najwyższego – Przewodniczący II Wydziału tej Izby

zarządzeniem z dnia 3 lipca 2026 r., wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia

braków formalnych pisma w postaci sporządzenia i podpisania wniosku przez

adwokata lub radcę prawnego oraz przesłania aktu oskarżenia wniesionego do

sądu wskazującego sprawę, w której immunitet ma być uchylony - w terminie 7 dni

od daty wezwania pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku.

I ZI 60/26

2

Przesyłka pocztowa została osobiście odebrana przez wnioskodawcę w dniu

29 lipca 2026 r. (k. 20). Do dnia posiedzenia Sądu Najwyższego, wnioskodawca nie

uzupełnił braków formalnych wniosku.

Kwestę immunitetu sędziowskiego regulują przepisy art. 80 § 1 u.s.p., które

zastrzegają, że sędzia nie może być zatrzymany ani pociągnięty do

odpowiedzialności karnej bez zezwolenia właściwego sądu dyscyplinarnego.

Wobec tego, Sądowi Najwyższemu jako sądowi właściwemu na podstawie art. 27a

§ 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym przysługuje

uprawnienie do wstępnej kontroli wniosku o wyrażenie zgody na pociągnięcie

sędziego oraz prokuratora do odpowiedzialności karnej.

Zgodnie z art. 80 § 2a u.s.p., wniosek o zezwolenie na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien

być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego będącego

pełnomocnikiem, natomiast art. 80 § 2b u.s.p. wskazuje, że jeżeli wniosek o

zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej nie odpowiada

warunkom formalnym pisma procesowego określonym w Kodeksie Postępowania

Karnego lub jest oczywiście bezzasadny, prezes sądu dyscyplinarnego, w drodze

zarządzenia, odmawia jego przyjęcia. Brzmienie powołanego przepisu nie

nastręcza problemów interpretacyjnych i w sposób jednoznaczny ustanawia

obowiązek zastępstwa profesjonalisty przy złożeniu wniosku inicjującego

postępowanie immunitetowe poprzez wprowadzenie przymusu adwokacko-

radcowskiego, określając jednocześnie katalog podmiotów uprawnionych do

sporządzenia i podpisania przedmiotowego wniosku, a nadto charakter, w jakim

podmioty te muszą występować (zob. W. Kozielewicz, Odpowiedzialność

dyscyplinarna sędziów, Warszawa 2005, str. 55, 66). Wspomniana reprezentacja,

pojawiająca się na przedpolu postępowania karnego, pozwala na uzyskanie

odpowiedniej jakości pisma, stanowiąc dodatkową ochronę przed pochopnymi

wnioskami składanymi przez strony (zob. J. Gudowski, T. Ereciński, J. Iwulski,

Komentarz do art. 80 - Prawo o ustroju sądów powszechnych, teza 11).

Brak sporządzenia i podpisania wniosku, o zezwolenie na pociągnięcie do

odpowiedzialności karnej sędziego, objętego przymusem adwokacko-radcowskim

stanowi przeszkodę do rozpoznania sprawy, uniemożliwiającą nadanie jej biegu.

I ZI 60/26

3

Mając powyższe na uwadze, należało odmówić przyjęcia wniosku o

zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego wskazanego w

piśmie z uwagi na niespełnienie warunków formalnych w postaci braku przesłania

wniosku sporządzonego i podpisanego przez pełnomocnika będącego radcą

prawnym lub adwokatem.

Marginalnie wskazać jeszcze trzeba, odnosząc się do pisma wnioskodawcy

z 10 sierpnia 2026 r., że argumentacja skarżącego „jakoby dokonanie oceny w

sprawie na podstawie fałszywych przesłanek (…) spowoduje skierowanie czynności

wskazanych w pkt 1-4 przeciwko sędziemu referentowi” jest obecnie całkowicie

nieuzasadniona. Sąd na etapie badania dopuszczalności wniosku o uchylenie

immunitetu nie rozpatruje sprawy merytorycznie, a jedynie ocenia wymogi formalne

pisma. Co kluczowe, odmowa przyjęcia wniosku z przyczyn formalnych – w tym z

powodu braku podpisu profesjonalnego pełnomocnika – nie zamyka skarżącemu

drogi do dochodzenia swoich praw. Rozstrzygnięcie to nie tworzy bowiem stanu

powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Wniosek, po uzupełnieniu braków i

prawidłowym sporządzeniu oraz podpisaniu go przez adwokata lub radcę

prawnego, będzie mógł zostać złożony i wówczas poddany ponownej ocenie

formalnej i merytorycznej.

Wobec powyższego należało zarządzić, jak na wstępie.

[…]