Wniosek o wyłączenie sędziego SN od sprawy pozostawiony bez rozpoznania

Do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek J.J. o wyłączenie SSN Marka Siwka

od rozpoznania sprawy o sygn. akt I ZI 75/26 z uwagi na istnienie okoliczności

mogących wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności i

zawnioskowano o uwzględnienie przy rozpoznaniu wniosku akt oraz ustaleń Sądu

Najwyższego zawartych w sprawach o sygn. akt: I ZB 52/22, V KO 4/22, I ZO 96/22,

V KO 31/23, I ZB 10/22, II KS 34/25 w zakresie w jakim dotyczą one statusu,

procedury nominacyjnej oraz wcześniejszej oceny bezstronności i niezawisłości SSN

Marka Siwka.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek należało pozostawić bez rozpoznania.

I ZO 180/26

2

Głównym powodem złożenia przedmiotowego wniosku o wyłączenie

sędziego jest okoliczność, że sędzia SN Marek Siwek został wyłączony w innych

sprawach z uwagi na jego status, procedurę nominacyjną oraz wcześniejsze oceny

bezstronności i niezawisłości.

Zawarte we wniosku okoliczności nie mogły zostać rozpoznane w trybie 41

§ 1 k.p.k. bowiem zgodnie z treścią art. 8 § 1 k.p.k. sąd karny rozstrzyga samodzielnie

zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu

lub organu. Ponadto nie ma w tej kwestii jednolitej linii orzeczniczej, gdyż w szeregu

innych orzeczeń, Sąd Najwyższy nie uznawał wskazywanych okoliczności za

wystarczające dla zaistnienia przesłanek z art. 41 § 1 k.p.k. czy też art. 40 § 1 pkt 1

k.p.k. Podkreślenia wymaga również, że orzeczenia takie opierały się na uchwale

trzech połączonych, chociaż niepełnych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej, Karnej

oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r., w sprawie o sygn.

akt BSA I-4110-1/20 a uchwała ta została uznana przez Trybunał Konstytucyjny za

niezgodną z art. 179, art. 144 ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1,

art. 7 i art. 2 Konstytucji RP; art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art.

6 ust. 1 EKPCz (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2020 r., sygn.

akt U 2/20). W związku z powyższym, nie wywiera ona skutków prawnych

polegających na związaniu jej treścią składów orzekających Sądu Najwyższego.

Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają

moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.

W tym miejscy Sąd Najwyższy przypomina, że uzasadniona wątpliwość co

do bezstronności sędziego zachodzi wówczas, gdy sędzia swój pogląd ujawnia przed

rozpoznaniem sprawy lub w trakcie jej rozpoznawania, wyraźnie zmierzając w

kierunku potwierdzenia swojej oceny sprawy, lub wyraża swój stosunek do strony

(zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 31 maja 1985 r., V KRN 333/85; z 27 stycznia

1971 r., III KR 213/70; z 8 lutego 2011 r., V KK 227/10; postanowienie Sądu

Najwyższego z 24 września 2008 r., III KK 73/08).

Wnioskodawczyni nie wykazała również, aby SSN Marek Siwek był w

jakikolwiek sposób uprzedzony w stosunku do niej, jak również nie wykazała, aby

dokonał oceny sprawy o sygn. akt I ZI 75/26, bądź też wyrażał opinię oceniającą

uczestników tego postępowania, która świadczyłaby o jego nastawieniu do sprawy

lub osób w nim uczestniczących. Przede wszystkim zauważyć należy, iż

zdecydowana większość okoliczności, na których oparty jest wniosek, ma charakter

I ZO 180/26

3

abstrakcyjny i nie jest w ogóle związana ze sprawą o sygn. akt I ZI 75/26, w której

SSN Marek Siwek jest sprawozdawcą.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

[r.g.]