Po porozumieniu z bankiem klienci cofnęli skargę, SN umorzył postępowanie kasacyjne

Powodowie A.K. i K.K. wnieśli do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od

wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 8 listopada 2022 r. (sygn. akt I ACa

370/22), wydanego w sprawie o zapłatę przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W..

Wniesiona skarga kasacyjna została przyjęta do rozpoznania

postanowieniem Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2024 r. (sygn. akt I CSK

1081/23), po czym sprawie nadano dalszy bieg pod sygnaturą II CSKP 539/24.

II CSKP 539/24

2

W piśmie z 20 maja 2026 r. pełnomocnik powodów, informując o zawarciu

przez strony 6 maja 2026 r. porozumienia kompensacyjnego, którego przedmiotem

było zakończenie sporu wynikającego z umowy będącej podstawą pozwu, cofnął

w całości skargę kasacyjną oraz wniósł o wzajemne zniesienie między stronami

kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także o zwrot

połowy opłaty uiszczonej od skargi kasacyjnej. Pełnomocnik powodów potwierdził

nadanie odpisu pisma przesyłką poleconą do pełnomocnika pozwanego.

Po wpływie pisma zarządzono zawiadomienie pełnomocników stron

o wyznaczeniu sędziego sprawozdawcy do rozpoznania sprawy II CSKP 539/24

i po doręczeniu zawiadomień i bezskutecznym upływie terminu do zgłoszenia

wniosku, o którym mowa w art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym, Sąd

Najwyższy skierował sprawę na posiedzenie niejawne 8 lipca 2026 r. w celu

wydania orzeczenia w związku z cofnięciem skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wobec cofnięcia skargi kasacyjnej przez powodów, Sąd Najwyższy umorzył

postępowanie kasacyjne na podstawie art. 391 § 2 w zw. z art. 39821 k.p.c.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, że cofnięcie skargi

kasacyjnej jest czynnością procesową, która wiąże sąd i nie podlega jego

następczej kontroli. Skutkuje ono koniecznością umorzenia postępowania (zob. np.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 3 września 1998 r., I CKN 820/97; z 14

czerwca 2017 r., I CSK 520/16 oraz z 9 października 2013 r., V CSK 444/12).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 104 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 oraz art. 39821 k.p.c. Cofnięcie skargi kasacyjnej

nastąpiło w związku z zawarciem przez strony porozumienia kompensacyjnego.

Treść porozumienia nie została przedłożona, a strony nie złożyły zgodnych

oświadczeń co do rozliczenia kosztów postępowania kasacyjnego. Wprawdzie

w odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o zasądzenie od powodów

solidarnie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych, jednak po cofnięciu skargi

kasacyjnej nie zgłosił sprzeciwu wobec wniosku powodów o wzajemne zniesienie

kosztów postępowania. Skoro cofnięcie skargi kasacyjnej nastąpiło w wyniku

II CSKP 539/24

3

porozumienia stron, a brak jest podstaw do przyjęcia, że strony uzgodniły odmienny

sposób rozliczenia kosztów, zastosowanie znajduje art. 104 k.p.c., przewidujący

wzajemne zniesienie kosztów procesu. W razie cofnięcia środka zaskarżenia

w wyniku porozumienia stron, sąd stosuje odpowiednio art. 104 k.p.c., znosząc

koszty wzajemnie, jeżeli strony nie postanowiły inaczej (zob. np. postanowienia

Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2015 r., I PK 67/15, z 11 grudnia 2024 r., II CSKP

568/23, z 28 sierpnia 2025 r., II CSKP 240/23 oraz z 23 października 2025 r., I CSK

2266/24).

W zakresie wniosku powodów o zwrot połowy opłaty uiszczonej od skargi

kasacyjnej Sąd Najwyższy uwzględnił znajdujący się w aktach sprawy dowód jej

uiszczenia (k. 588), pochodzący z Oddziału Finansowego Sądu Apelacyjnego

w Warszawie. Ponieważ opłata została pobrana przez ten Sąd, wniosek o jej

częściowy zwrot przekazano do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie,

stosownie z art. 200 § 14 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz art. 80a w zw.

z art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1228).

(A.G.)

[SOP]