SN nie wstrzymał wykonania 15 lat więzienia dla P.S. przed rozpoznaniem kasacji

Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV K

35/24, uznał oskarżonego P.S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 2

k.k. w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 k.k. w zb. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w

zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 15 lat pozbawienia wolności, a

także przestępstwa z art. 245 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzył mu

karę 2 lat pozbawienia wolności, następnie zaś orzeczone kary pozbawienia

wolności połączył, na mocy art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k., wymierzając

oskarżonemu karę łączną 15 lat pozbawienia wolności.

II KK 100/26

2

Powyższy wyrok został zaskarżony apelacjami wniesionymi przez

prokuratora oraz obrońcę oskarżonego, które jednak okazały się nieskuteczne. Sąd

Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 października 2025 r., sygn. akt II AKa

258/25, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

Wyrok Sądu odwoławczego zaskarżył w całości obrońca skazanego,

zarzucając mu rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 433 § 1

k.p.k. w z art. 440 k.p.k. i art 435 k.p.k., jak również art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3

k.p.k., a także art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 440 k.p.k. oraz art. 433 §

2 k.p.k. w zw. z art. 452 § 1 k.p.k., art. 170 § 1 k.p.k., art. 6 k.p.k. oraz art. 42 ust. 2

Konstytucji RP (ew. także art. 6 ust. 3 lit. d EKPC), a ponadto naruszenie przepisów

prawa materialnego, a to art. 148 § 2 pkt 2 k.k. Mając na względzie powyższe,

skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi odwoławczemu. Prokurator złożył odpowiedź na

kasację, wnosząc o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

W ślad za kasacją obrońcy, pismem datowanym na 13 marca 2026 r. (data

wpływu 23 marca 2026 r.) skazany wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego

orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. W ocenie Sądu Najwyższego wniosek

ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

Wstrzymanie wykonania orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. jest

nadzwyczajnym odstępstwem od zasady bezzwłocznej wykonalności

prawomocnych orzeczeń. Jak wskazuje jednolita i konsekwentna praktyka Sądu

Najwyższego, decyzja w tym zakresie uzależniona jest od wykazania wysokiego

prawdopodobieństwa zasadności zarzutów kasacyjnych oraz realnej groźby

wystąpienia nieodwracalnych skutków dalszego odbywania kary. Weryfikacja akt

sprawy oraz zarzutów kasacyjnych w granicach wyznaczanych rozpoznaniem

wniosku o wstrzymanie nie wykazała zaistnienia przesłanek wstrzymania

wykonania orzeczenia.

Merytoryczne badanie wpływu ewentualnych uchybień na treść wyroku

dopuszczalne jest wyłącznie na etapie pełnego rozpoznania skargi. Jednocześnie

Sąd Najwyższy podkreśla, że ani surowość sankcji, ani izolacja penitencjarna nie

stanowią samoistnych podstaw wstrzymania. Dolegliwość ta jest naturalnym

II KK 100/26

3

następstwem prawomocnego skazania i nie uzasadnia odstępstwa od

bezzwłocznego wykonania prawomocnego orzeczenia.

Przedmiotowe postanowienie dotyczy wyłącznie kwestii wpadkowej i w

żaden sposób nie przesądza o tym, w jaki sposób Sąd Najwyższy ostatecznie oceni

słuszność samej kasacji.

Mają na względzie wskazaną wyżej argumentację, Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji postanowienia.

[WB]

[a.ł]