Kasacja skazanego za złamanie żuchwy oddalona, zarzut wadliwej obsady sądu bezzasadny

Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia

2024 r., sygn. akt V K 2748/23, uznał oskarżonego T. P. za winnego tego, że w

dniu 18 sierpnia 2023 roku w W. przy ul. [...] spowodował naruszenie czynności

II KK 153/26

2

narządów ciała R. P. na okres trwający dłużej niż 7 dni w postaci złamania żuchwy,

poprzez uderzenie go w twarz, to jest występku z art. 157 § 1 k.k. Za ten czyn Sąd

na podstawie art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1 i § 1a pkt

1 k.k. i art. 35 § 1 k.k., stosując na podstawie art. 4 § 1 k.k. przepisy Kodeksu

karnego obowiązujące w dacie czynu, wymierzył oskarżonemu karę 1 roku

ograniczenia wolności, połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej

kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku

miesięcznym. Nadto, na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do

zapłaty na rzecz pokrzywdzonego R. P. kwoty 7.000,00 zł tytułem

zadośćuczynienia, a na podstawie art. 63 § 1 i 5 k.k. na poczet orzeczonej kary

ograniczenia wolności zaliczył okres jego zatrzymania w sprawie.

Wyrok powyższy został zaskarżony apelacjami obrońcy oskarżonego oraz

pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Po ich rozpoznaniu Sąd Okręgowy w

Warszawie wyrokiem z dnia 23 września 2025 r., sygn. akt X Ka 388/25, utrzymał w

mocy zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji.

Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca

skazanego T. P., zaskarżając go w całości na korzyść skazanego. Autor kasacji

sformułował następujące zarzuty naruszenia prawa procesowego:

1. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegające na wydaniu wyroku przez Sąd

nienależycie obsadzony, albowiem w składzie orzekającym zasiadała osoba

powołana na urząd sędziego z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej na podstawie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku, co - w

świede art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 EKPC - narusza standard Sądu

niezależnego, bezstronnego i ustanowionego ustawą, a tym samym stanowi

bezwzględną przyczynę odwoławczą powodującą konieczność uchylenia

wyroku.

2. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k., art. 45

Konstytucji RP oraz art. 6 EKPC, polegające na zaniechaniu zbadania z

urzędu bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady

Sądu I instancji - mimo że wyrok został wydany z udziałem osoby powołanej

na urząd sędziego przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej

II KK 153/26

3

ustawą z dnia 8 grudnia 2017 roku - co obligowało Sąd odwoławczy do

uchylenia wyroku Sądu Rejonowego.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroków sądów obu instancji i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.

Analiza akt sprawy oraz uchwały KRS dostępnej w domenie publicznej nie

pozwala na wysnucie wniosku, jakoby zachodziła bezwzględna przyczyna

odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia

2 czerwca 2022 r. (I KZP 2/22, OSNK 2022, nr 6, poz. 22) brak podstaw do

przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w

następstwie brania udziału w konkursie przed nowo powołaną Krajową Radą

Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu

bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w

rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Oznacza to, że należy wykazać in concreto, że

z uwagi na dające się zidentyfikować okoliczności związane z powołaniem danego

sędziego do sądu, istnieją tego rodzaju wątpliwości, iż sąd w składzie którego

zasiada taki sędzia jest sądem nienależycie obsadzonym. Jak wynika z akt sprawy

ani z uzasadnienia kasacji, kwestia powołania sędziego orzekającego w sprawie

nie wskazuje na zaistnienia takich wad, które powodowałyby konieczność uznania,

że w istocie w tej konkretnej sprawie zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza

opisana w art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k. Zwłaszcza, że w tym zakresie poszerzonej

argumentacji nie przedstawił sam skarżący, pozostając na bardzo ogólnych

twierdzeniach. Nie wskazał żadnych okoliczności, które in concreto prowadziłyby do

potwierdzenie się sygnalizowanych przez niego obaw w odniesieniu do

niezawisłości członka składu sądu w niniejszej sprawie. W orzecznictwie Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka

konsekwentnie podkreśla się, że ocena niezawisłości i bezstronności sędziego

musi być przeprowadzona w konkretnych okolicznościach danej sprawy (tzw. "test

niezawisłości"). Nie wystarczy ogólne odwołanie się do sposobu powołania

sędziego.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.

II KK 153/26

4

[J.J.]

[r.g.]