Sąd Najwyższy nie wstrzymał wyroku wobec skazanego A.T. mimo pogorszenia zdrowia

W kasacji, wniesionej przez obrońcę na rzecz skazanego A.T., od wyroku

Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 15 października 2025 r.,

sygn. akt VI Ka 868/25, utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w

Otwocku z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt II K 824/23, podniesiono zarzut

wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., w

postaci nienależytej obsady Sądu II instancji. Skazany A.T. złożył wniosek (data

wpływu do SN - 30.06.2026 r.), w trybie art. 532 § 1 k.p.k., o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego wyroku - do czasu rozpoznania kasacji. W uzasadnieniu stanowiska

II KK 209/26

2

wnioskodawca wskazał generalnie, że w warunkach izolacji nie ma „należytej opieki

medycznej” i „czasowe opuszczenie zakładu karnego mogłoby poprawić jego

zdrowie”. Postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2026 r. wniosek

skazanego nie został uwzględniony.

W dniu 9 września 2026 r. A.T. złożył do Sądu Najwyższego kolejny wniosek

o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku. Skazany podniósł, że jego

stan zdrowia uległ dalszemu pogorszeniu, gdyż odczuwa „bóle narządów

wewnętrznych, częste zawroty głowy, ma bardzo złe samopoczucie” i w przekonaniu

wnioskodawcy niezbędne jest wykonanie szeregu specjalistycznych badań

medycznych dotyczących jego stanu zdrowia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ponowny wniosek skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.

Po raz kolejny przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie

wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego

orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia

kasacji. Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma niewątpliwie charakter

wyjątkowy, wprowadza bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności

prawomocnych orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni

rozszerzającej, zaś sama czynność procesowa wniesienia kasacji, nie stanowi

dostatecznej podstawy do zastosowania tej szczególnej instytucji. Łączy się to

bowiem z faktem, że kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc

orzeczenia objętego prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim

rozstrzygnięć. Wprawdzie przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek

przemawiających za podjęciem takiej decyzji, jednakże w orzecznictwie

prezentowane jest utrwalone stanowisko, że zastosowanie instytucji wstrzymania

wykonania orzeczenia, winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w

swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie orzeczenia,

przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo

dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Do owych szczególnych okoliczności

należy zaliczyć rangę i charakter postawionych zarzutów kasacyjnych i ich widoczną

już prima facie zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo

uwzględnienia wniesionej skargi, gdyż w takiej sytuacji wykonanie orzeczenia przed

rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego

II KK 209/26

3

zbyt poważne i nieodwracalne następstwa. Może to nastąpić tylko wówczas, gdy już

pobieżna analiza wniesionej kasacji wskazuje na jej zasadność. Tylko taka ocena

może uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania wyroku.

W świetle powyższych uwarunkowań, dokonując owej wstępnej kontroli

kasacji wniesionej na rzecz A.T. i nie przesądzając oczywiście ostatecznego

rozstrzygnięcia sprawy, które nastąpi po merytorycznym rozpoznaniu tego

nadzwyczajnego środka zaskarżenia, Sąd Najwyższy ponownie nie znalazł podstaw

do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania wyjątkowej instytucji

z art. 532 § 1 k.p.k.

A.T. złożenie kolejnego wniosku umotywował pogarszającą się sytuacją

związaną ze stanem zdrowia, tudzież potrzebą przeprowadzenia szeregu

specjalistycznych badań medycznych, których zaniechanie - w ocenie wnioskodawcy

- będzie się wiązało z istotnymi konsekwencjami dla zdrowia skazanego. Rzecz

jednak w tym, co w orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie i konsekwentnie

podkreśla się, że wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia w trybie art. 532

§ 1 k.p.k., nie uzasadniają okoliczności dotyczące sytuacji osobistej strony (np. stan

zdrowia), gdyż te okoliczności mogą być powołane we wniosku o odroczenie

wykonania kary lub zarządzenie przerwy w odbywaniu kary (zob. postanowienie SN

z 21 czerwca 2023 r., III KK 241/22 oraz literatura i orzecznictwo szeroko przywołane

w poprzednim postanowieniu SN z 17 lipca 2026 r., II KK 209/26). Jedynie

uzupełniająco wskazać należy, że z aktualnej informacji przedstawionej przez

administrację Zakładu Karnego w J. wynika, że skazany był wielokrotnuie

konsultowany przez lekarzy specjalistów i może być leczony w zakładzie karnym (k.

58).

W tym stanie rzeczy, nie przesądzając w żadnym stopniu przyszłego

rozstrzygnięcia, które zapadnie po merytorycznym rozpoznaniu wniesionej kasacji,

Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że na obecnym etapie postępowania brak

jest wystarczających podstaw przemawiających za uwzględnieniem kolejnego

wniosku skazanego i zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532

§ 1 k.p.k.

Mając powyższe względy na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]

II KK 209/26

4