Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego za obrót papierosami bez znaków akcyzy

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 13 marca 2024 r., sygn.

akt II K 73/22, K.K. uznano za winnego czynu z art. 258 § 1 k.k., za który

wymierzono karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, czynu z art. 65 § 1 k.k.s. w zb.

z art. 91 § 3 k.k.s. w zw. z art. 91 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2

k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 5 k.k.s., za który wymierzono karę 9 miesięcy

II KK 212/26

2

pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 350 stawek dziennych po 100 zł,

czynu z art. 65 §1 k.k.s. w zw. z art. 65 § 3 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 k.k.s. w zw. z

art. 91 § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., za który wymierzono karę grzywny w

wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł, czynu z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 65

§ 3 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 k.k.s. w zw. z art. 91 § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s.,

za który wymierzono karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł.

Wymierzone kary jednostkowe objęto węzłem kary łącznej w wymiarze roku i 2

miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 400 stawek dziennych

po 100 zł.

Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II AKa 138/24,

zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego,

zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając:

„1) rażące naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść

orzeczenia, tj.: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k., i art. 410 k.p.k., polegające na

zaakceptowaniu dowolnej, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania

oraz wskazań wiedzy oceny materiału dowodowego i w konsekwencji

przeniesienia błędnych ustaleń faktycznych do orzeczenia Sądu Apelacyjnego,

polegających na:

1. przyjęciu, że skazany K. K. działał w zorganizowanej grupie przestępczej

zajmującej się sprawdzaniem, przechowywaniem i dystrybucją wyrobów

akcyzowych bez polskich znaków akcyzy i bez zgłoszeń celnych należnego

podatku VAT i podatku akcyzowego;

2. przyjęciu, że skazany K.K. sprawdzał, przechowywał i przewoził wyroby

akcyzowe w ilości nie mniejszej niż 291 179 paczek papierosów bez polskich

znaków akcyzy, bez zgłoszenia celnego w wysokości 370 068,00 zł,

należnego podatku VAT w kwocie 1.139,723 zł i podatku akcyzowego w

kwocie 5.042,711 zł;

3. przyjęciu, że skazany K.K. przechowywał towar (524 paczek papierosów)

bez polskich znaków akcyzy i naraził Skarb Państwa na uszczuplenie

II KK 212/26

3

należności publicznoprawnej w kwocie 8.881 zł i naraził budżet wspólnoty

europejskiej na uszczuplenie należności celnej w kwocie 776 zł;

4. przyjęciu, że skazany K.K. przechowywał towar (1152 paczek papierosów)

bez polskich znaków akcyzy i naraził Skarb Państwa na uszczuplenie

należności publicznoprawnej w kwocie 19 524 zł z tytułu akcyzy i naraził

budżet wspólnoty europejskiej na uszczuplenie należności celnej w kwocie

1486 zł;

- podczas gdy K.K. przewoził jedynie 195 kartonów papierosów bez polskich

znaków akcyzy po 10 paczek w kartonie i dostarczył łącznie 300 kartonów po 10

paczek,

2) rażącą niewspółmierność kary, w sytuacji gdy okoliczności sprawy,

uwzględnienie stopnia społecznej szkodliwości czynu, okoliczności

obciążających i łagodzących, celów kary w zakresie kształtowania świadomości

prawnej społeczeństwa, a także celów zapobiegawczych, które ma ona osiągnąć

w stosunku do skazanego przemawiają za tym, by wobec niego wymierzyć karę

w dolnej granicy jej ustawowego zagrożenia”.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i wyroku Sądu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Zamościu.

W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Zamościu

wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.

Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji

rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a

zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że

postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego

naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w

której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK

6/14).

II KK 212/26

4

Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, sformułowanego jako rażące

naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 7

k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz miało polegać na zaakceptowaniu

dowolnej, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy

oceny materiału dowodowego, wskazać trzeba, że okazał się on oczywiście

bezzasadny. Stanowi on przede wszystkim powtórzenie zarzutu zredagowanego w

apelacji i właściwie oznacza dalsze kwestionowanie ustaleń faktycznych w sprawie,

co nie jest zabiegiem dopuszczalnym na etapie postępowania kasacyjnego. Do

kwestii poruszonych w tym zarzucie Sąd Apelacyjny odniósł się rzetelnie, zarówno

do negowanego udziału oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej – s. 15

i nast. uzasadnienia, jak i do ustaleń faktycznych dotyczących liczby paczek

papierosów objętych przypisanymi mu czynami – s. 19 uzasadnienia. Pisemne

motywy rozstrzygnięcia są wprawdzie w tym ostatnim zakresie dość lakonicznie,

ale odniesiono się klarownie do kwestionowanego zagadnienia, podzielając tam

ustalenia Sądu I instancji.

Drugi zarzut kasacji, w którym obrońca zarzucił rażącą niewspółmierność

kary, sugerując zasadność wymierzenia kary w dolnej granicy jej ustawowego

zagrożenia, również nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. W postępowaniu

kasacyjnym z reguły nie bada się wymiaru kary, która mieści się w granicach

ustawowego zagrożenia karnego, stanowiąc przy tym wyraz dyskrecjonalnej decyzji

składu orzekającego, nadto w układzie procesowym niniejszej sprawy to nie Sąd II

instancji wymierzył skazanemu karę, skoro utrzymał jedynie wyrok Sądu I instancji

w mocy. Dodać nadto należy, że Sąd odwoławczy, analizując apelację, odniósł się

w sposób rzetelny do kwestii wymiaru kary – s. 19 uzasadnienia.

Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie

zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy

prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu

kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.

Z uwagi na sytuację materialną skazanego, w tym pobyt w zakładzie

karnym, a także zwolnienie z kosztów sądowych postępowania rozpoznawczego w

obu instancjach, orzeczono o zwolnieniu K.K. również z kosztów sądowych

postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.

II KK 212/26

5

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[WB]

[r.g.]