Dwuletnia kara łączna przekroczyła sumę kar jednostkowych. SN uchylił wyrok w tej części

II KK 252/25

2

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie, wyrokiem

nakazowym z dnia 9 lutego 2024 r., sygn. IV K 291/22, uznał oskarżonego K.C. za

winnego popełnienia trzech przestępstw:

1. z art. 190 § 1 k.k., wymierzając za nie karę 10 miesięcy ograniczenia

wolności;

2. z art. 217 § 1 k.k., wymierzając za nie karę 8 miesięcy ograniczenia wolności;

3. z art. 216 § 1 k.k. wymierzając za nie karę 5 miesięcy ograniczenia wolności.

Wymierzone kary każdorazowo polegać miały na wykonywaniu nieodpłatnej,

kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku

miesięcznym.

Następnie Sąd, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 3 k.k. wymienione

kary jednostkowe połączył, wymierzając oskarżonemu jedną karę łączną 2 lat

ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej

pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.

Od przedmiotowego wyroku nakazowego obrońca wniósł sprzeciw, ale wobec

jego cofnięcia przez oskarżonego, wyrok ten uprawomocnił się w dniu 8 stycznia

2025 r.

Wyrok ten, w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze łącznej, został

zaskarżony kasacją Prokuratora Generalnego skierowaną na korzyść skazanego.

Skarżący zarzucił rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa

karnego materialnego, a mianowicie art. 86 § 1 k.k., polegające na wymierzeniu kary

łącznej ograniczenia wolności powyżej sumy kar jednostkowych i wniósł o uchylenie

wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi

Rejonowemu dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Argumenty prawne podniesione w kasacji, wskazujące na rażące naruszenie

prawa materialnego, okazały się zasadne w stopniu oczywistym.

Z art. 86 § 1 in principio k.k. wynika, że górną granicą możliwej do orzeczenia

kary łącznej jest suma kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa. Nawet

uwzględniając, że przepis ten pomiędzy czasem popełnienia przestępstw (18 grudnia

II KK 252/25

3

2021 r.) a momentem procedowania przez Sąd Rejonowy, uległ nowelizacji (z dniem

1 października 2023 r.), wspomniana zasada nie straciła na aktualności.

Wobec wymierzenia oskarżonemu za poszczególne przestępstwa kar

jednostkowych 10, 8 i 5 miesięcy ograniczenia wolności, możliwe było, wobec

spełnienia warunku z art. 85 § 1 k.k., wymierzenie kary łącznej ograniczenia wolności

w wymiarze nieprzekraczającym roku i 11 miesięcy, co wynika z zsumowania

wymiarów wskazanych kar jednostkowych – nie zaś 2 lat, jak przyjął orzekający w

sprawie Sąd.

Obraza art. 86 § 1 k.k., jest rażącym naruszeniem prawa i ma istotny wpływ

na treść orzeczenia, jako że w wypadku wydania wyroku łącznego skazany ponosi

dolegliwość inną niż została przewidziana w ustawie, albo zbyt łagodną albo – jak w

niniejszej sprawie – zbyt surową (por. wyroki SN: z 13.10.2016 r., IV KK 176/16; z

21.04.2021 r., III KK 112/21).

Ze względu na ziszczenie się koniunkcji przesłanek wymienionych w art. 523

§ 1 k.p.k. prawomocny wyrok podlegał w zaskarżonej części uchyleniu, a sprawa w

tym zakresie – przekazaniu Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi – Północ w

Warszawie do ponownego rozpoznania, w celu wyeliminowania stwierdzonych,

opisanych powyżej uchybień, i orzeczenia na nowo kary łącznej według zasad

określonych w ustawie karnej.

Z tych względów orzeczono jak w wyroku.

Marek Pietruszyński Piotr Mirek Waldemar Płóciennik

[WB]

[r.g.]