Sąd Najwyższy oddalił kasację skazanego od wyroku łącznego i obciążył go kosztami

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

W pierwszym jej zarzucie wskazano na wystąpienie w sprawie bezwzględnej

przesłanki odwoławczej z art. 439§1 pkt 2 k.p.k. spowodowanej wydaniem wyroku

przez nienależycie obsadzony Sąd II instancji, albowiem w składzie orzekającym

zasiadali sędziowie mianowani na swoje stanowiska w wadliwej procedurze

II KK 280/26

2

nominacyjnej przed organem niespełniającym konstytucyjnych wymogów

stawianych Krajowej Radzie Sądownictwa, tj. sędzia X. Y. i sędzia X.1 Y.1

Zarzutowi temu nie można jednak przypisać cechy zasadności.

Przede wszystkim zauważyć trzeba, że w powyższym zakresie autor kasacji

odwołał się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, tj. uchwały składu połączonych Izb

Sądu Najwyższego - Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia

23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA 1-4110-1/20, oraz uchwały wydanej w składzie

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22.

Dostrzec jednak należy, że wymienieni w zarzucie Sędziowie do konkursu przed

tzw. KRS przystąpili już w 2018 r., a zatem na niemalże dwa lata przed wydaniem

pierwszej uchwały Sądu Najwyższego dotyczącej omawianej problematyki, zaś

sama uchwała Krajowej Rady Sądownictwa nr [...] wydana została […] 2019 r.

Brak jest w sprawie także jednoznacznych okoliczności wskazujących na

powiązanie ww. Sędziów z przedstawicielami władzy wykonawczej.

Jednocześnie podnieść należy, że oceny moralne osób decydujących się na

udział w procesie nominacyjnym prowadzonym przez organ o takim charakterze jak

Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana po 2018r., nie mieszczą się w kategorii

zachodzenia bezwzględnych przesłanek odwoławczych.

Tym samym nie sposób uznać, by w sprawie rzeczywiście wystąpiła

bezwzględna przesłanka odwoławcza z art. 439§1 pkt 2 k.p.k.

Odnosząc się zaś do pozostałych, alternatywnych zarzutów kasacyjnych (pkt

1 i 2) zauważenia wymaga, że jako zarzuty dotyczące wprost niewspółmierności

wymierzonej skazanemu kary łącznej, są one, w świetle dyspozycji art. 523§1

k.p.k., w postępowaniu kasacyjnym, niedopuszczalne.

W drugim z omawianych zarzutów obrona wprost powołała się na rażącą

niewspółmierność kary łącznej. Co się zaś tyczy pierwszego z nich, wspomnieć

jedynie można dodatkowo, że Sąd Odwoławczy dokonał zmiany orzeczenia Sądu I

instancji poprzez obniżenie wymiaru kary łącznej, co wprost świadczy o tym, że

Sąd ten nie nadał decydującego znaczenia okolicznościom obciążającym, lecz

również uwzględniał okoliczności przemawiające na jego korzyść.

Podsumowując należało uznać, że autor kasacji nie wykazał, by Sąd

Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia o charakterze rażącego

II KK 280/26

3

naruszenia prawa, a tym bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na treść

orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za

bezzasadną w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

[WB]

[r.g.]