Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary łącznej 7 lat i 10 miesięcy wobec M.K.

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2025 r. w sprawie II AKa 132/25, Sąd Apelacyjny

w Warszawie utrzymał w mocy wyrok łączny Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia

3 marca 2023 r., XVIII K 225/22, którym wymierzono skazanemu M.K. m.in. karę

łączną 7 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności.

W wywiedzionych kasacjach obrońcy skazanego podnieśli zarzuty obrazy

prawa procesowego, a adwokat P.W. także prawa materialnego, w tym

europejskiego i wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W obu kasacjach

zawarto także wnioski o wstrzymanie wykonania orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wnioski obrońców skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie są

zasadne.

II KK 308/26

2

W obecnym stanie prawnym w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może

wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego

wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji (art. 532 § 1 k.p.k.). Wobec braku

ustawowych warunków zastosowania instytucji wstrzymania wykonania

zaskarżonego orzeczenia, w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone zostało

stanowisko, iż przyczyną, dla której możliwe jest jej zastosowanie są nieodwracalnie

niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie

jest lub ma być wykonane, a wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania

orzeczenia prowadzi do przyjęcia, że jej zastosowanie winno być uzasadnione

okolicznościami szczególnymi i jednoznacznymi.

Sąd Najwyższy nie podziela sugestii obrońców, iż wniosek o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego orzeczenia uzasadniony jest istnieniem realnego niebezpieczeństwa

poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej w wykonania prawomocnego

wyroku, której nie powinien doznać wobec zasadności wniesionej kasacji i czasu

oczekiwania na jej rozpoznanie.

Dokonując na obecnym etapie kontroli kasacji Sąd Najwyższy nie znajduje

podstaw do uznania podniesionych w nich zarzutów za na tyle oczywiste,

jednoznaczne i świadczące o zasadności nadzwyczajnego środka zaskarżenia, a

tym samym o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku, aby prowadziłby do

wniosku, że wykonanie orzeczonej wobec skazanego M.K. kary łącznej pozbawienia

wolności rodziłoby nieodwracalne i zbyt poważne dla niego następstwa.

Przeprowadzona na tym etapie analiza nie przesądza o ostatecznym kierunku

rozstrzygnięcia sprawy, które musi być poprzedzone pogłębioną oceną

podniesionych zarzutów kasacyjnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]