Wyrok nakazowy wobec byłego prezesa spółki uchylony, sprawa wraca do sądu

II KK 326/26

2

M.C. został oskarżony o to, że:

„1. w R. w okresie od 20 maja 2019 r. do 20 listopada 2020 r. faktycznie

zajmując się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi sp. z o. o. Z. z

siedzibą w R. i będąc odpowiedzialnym za dokonywanie terminowych wpłat

podatków, działając w imieniu płatnika nie dopełnił jako płatnik obowiązku

podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez nieprzekazanie

kwot pobranych od wypłaconych wynagrodzeń zaliczek na podatek dochodowy od

osób fizycznych w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu w którym

pobrano zaliczki na rachunek urzędu skarbowego za miesiące: kwiecień 2019 r., maj

2019 r., czerwiec 2019 r., lipiec 2019 r., sierpień 2019 r., luty 2020 r., marzec 2020

r., kwiecień 2024 r. (powinno być 2020 r.), maj 2020 r., czerwiec 2020 r., lipiec 2020

r., sierpień 2020 r., wrzesień 2020 r., październik 2020 r., czym naruszył przepisy art.

31 oraz 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 z późn. zm.) powodując narażenie na

uszczuplenie należności publicznoprawnej w kwocie 226.767,35 zł, tj. o popełnienie

przestępstwa skarbowego z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6

§ 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s.;

2. w R. w okresie od 20 stycznia 2023 r. do 20 kwietnia 2023 r. faktycznie

zajmując się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi sp. z o. o. Z. z

siedzibą w R. i będąc odpowiedzialnym za dokonywanie terminowych wpłat

podatków, działając w imieniu płatnika nie dopełnił jako płatnik obowiązku

podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez nieprzekazanie

kwot pobranych od wypłaconych wynagrodzeń zaliczek na podatek dochodowy od

osób fizycznych w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu w którym

pobrano zaliczki na rachunek urzędu skarbowego za miesiące: grudzień 2022 r.,

styczeń 2023 r., luty 2023 r., marzec 2023 r., czym naruszył przepisy art. 31 oraz 38

ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.

j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 z późn. zm.) powodując narażenie na uszczuplenie

należności publicznoprawnej w kwocie 24.462,40 zł, tj. o popełnienie przestępstwa

skarbowego z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw.

z art. 9 § 3 k.k.s.;

3. w R. w okresie od 20 grudnia 2023 r. do 20 stycznia 2024 r. faktycznie

zajmując się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi sp. z o. o. Z. z

II KK 326/26

3

siedzibą w R. i będąc odpowiedzialnym za dokonywanie terminowych wpłat

podatków, działając w imieniu płatnika nie dopełnił jako płatnik obowiązku

podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez nieprzekazanie

kwot pobranych od wypłaconych wynagrodzeń zaliczek na podatek dochodowy od

osób fizycznych w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu w którym

pobrano zaliczki na rachunek urzędu skarbowego za miesiące: listopad 2023 r. i

grudzień 2023 r. czym naruszył przepisy art. 31 oraz 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca

1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 z

późn. zm.) powodując narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej w

kwocie 506,00 zł, tj. o popełnienie wykroczenia skarbowego z art. 77 § 3 k.k.s. w zw.

z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s.”,

Wyrokiem nakazowym z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. akt II K 1809/25, Sąd

Rejonowy w Radomiu:

I. uznał M.C. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 1

czynu i za to na podstawie art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 §

2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 77 § 2

k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1, 2 i 3 k.k.s., wymierzył mu karę 70

stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 160 zł;

II. uznał M.C. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 2 i za

to na podstawie art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w

zw. z art. 9 § 3 k.k.s., przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 77 § 2 k.k.s. w zw.

z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1, 2 i 3 k.k.s., wymierzył mu karę 20 stawek

dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 160 zł;

III. uznał M.C. za winnego popełnienia czynu z pkt 3 i za to na podstawie art.

77 § 3 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s.,

przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 77 § 3 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w zw.

z art. 48 § 1 i 3 k.k.s., wymierzył mu karę grzywny w kwocie 1.000 zł;

IV. na podstawie art. 39 § 1 k.k.s. połączył kary orzeczone w punktach I i II

wyroku i orzekł wobec oskarżonego karę łączną 80 stawek dziennych grzywny,

określając wysokość jednej stawki na 160 zł;

V. zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa

kosztów sądowych.

Wobec braku skutecznego sprzeciwu stron wyrok nakazowy uprawomocnił się

w dniu 12 grudnia 2025 r.

II KK 326/26

4

Kasację na korzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżając

wyrok w całości, na zasadzie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i

2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., rozstrzygnięciu temu zarzucił „rażące i mające

istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a

mianowicie art. 500 § 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., polegające na wydaniu

wobec M.C. wyroku w postępowaniu nakazowym, mimo iż okoliczności popełnienia

opisanych w akcie oskarżenia czynów z art. 77 § 1 k.k.s. i inne oraz wina

oskarżonego, w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego, budziły wątpliwości w odniesieniu do przyjęcia, że wymieniony

stanowił podmiot zarzucanych mu indywidualnych czynów zabronionych,

polegających m.in. na tym, że będąc osobą faktycznie zajmującą się sprawami

finansowymi Z. sp. z o. o., w okresach: od 20 maja 2019 r. do 20 listopada 2020 r.

(czyn 1), od 20 stycznia 2023 r. do 20 kwietnia 2023 r. (czyn 2) oraz od 20 grudnia

2023 r. do 20 stycznia 2024 r. (czyn 3), będąc odpowiedzialnym za dokonywanie

terminowych wpłat podatków, działając w imieniu płatnika nie dopełnił jako płatnik

obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez

nieprzekazanie kwot pobranych od wypłaconych wynagrodzeń zaliczek na podatek

dochodowy od osób fizycznych w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po

miesiącu w którym pobrano zaliczki na rachunek urzędu skarbowego, gdyż ze

zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że przed okresami objętymi

czynami zabronionymi opisanymi w punktach 2 i 3 aktu oskarżenia M.C. złożył

rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu Z. sp. z o. o., co zostało potwierdzone w

sporządzonym w dniu 11 stycznia 2023 r. protokole Nadzwyczajnego Zgromadzenia

Wspólników, zaś w okresie objętym czynem zarzucanym M.C. w punkcie 1 aktu

oskarżenia, tj. w latach 2019 - 2020 miały się toczyć postępowania

restrukturyzacyjne, w ramach których dla spółki wyznaczano zarządców, a tym

samym oskarżony nie miał przymiotu zobowiązanego i uprawnionego do

podejmowania czynności w sprawach finansowych spółki.

W konkluzji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

nakazowego i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Radomiu do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co umożliwiło jej

uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

II KK 326/26

5

Zgodnie z treścią przepisu art. 500 § 1 i § 3 k.p.k. w sprawach, w których

przeprowadzono dochodzenie, uznając na podstawie zebranego w postępowaniu

przygotowawczym materiału, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, sąd

może w wypadkach pozwalających na orzeczenie kary ograniczenia wolności lub

grzywny wydać wyrok nakazowy, jeżeli na podstawie zebranych dowodów

okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości.

Możliwość wydania więc wyroku nakazowego wchodzi w grę jedynie w

wypadku, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwała na stwierdzenie, że

okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. Tym samym oczywiste

jest, że wątpliwości nie może budzić zarówno sprawstwo, jak i wina oskarżonego. W

przeciwnym razie konieczne jest rozpoznanie sprawy na rozprawie głównej w trybie

zwyczajnym. Postępowanie nakazowe jest bowiem zastrzeżone do najbardziej

oczywistych spraw, w których zebrany materiał dowodowy jest tak jednoznaczny, że

nie nasuwa żadnych zastrzeżeń co do sprawstwa i winy (wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 14 listopada 2025 r., II KK 384/25 czy z dnia15 czerwca 2016 r., II KK 160/16;

z dnia 27 kwietnia 2021 r., V KK 374/20; z dnia 9 stycznia 2025 r., III KK 245/24).

Tymczasem, jak trafnie podnosi Prokurator Generalny we wniesionej kasacji,

analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że powyższe warunki do procedowania w

trybie nakazowym nie zostały spełnione. Istniały bowiem wątpliwości co do

możliwości przyjęcia, że oskarżony M.C. swoim zachowaniem dopuścił się

zarzucanych mu czynów.

Po pierwsze, przesłuchany w charakterze podejrzanego oświadczył, że nie

przyznaje się do ich popełnienia (k – 82 - 83), wyjaśniając, że „w okresie 2019 - 2020

roku w spółce był zarządca W.K. Wyznaczony był przez Sąd Okręgowy w Radomiu,

Wydział Gospodarczy. W 2019 roku nie wyszło przyśpieszone postępowanie

układowe, spółka nadal się zadłużała, nie było finansów. W 2020 roku zgłosiłem o

postępowanie sanacyjne, powołany był zarządca spółki K.G. W dniu 11 stycznia

2023 roku złożyłem wniosek na Walnym Zgromadzeniu o rezygnacji z pełnienia

funkcji Prezesa Zarządu. W KRS jest błąd wpisu. W terminie 7 dni prześlę na adres

e-mailowy osobie prowadzącej dochodzenie protokół zgromadzenia wspólników, w

której zawarty jest punkt o mojej rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu”.

M.C. przesłał drogą elektroniczną skan aktu notarialnego o nr Rep. [...],

sporządzonego na okoliczność Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Z. sp. z

o. o., które odbyło się w dniu 11 stycznia 2023 r. W treści protokołu odnotowano m.in.,

II KK 326/26

6

że M.C. złożył rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu spółki (k - 91 - 92). Protokół ten

stanowił podstawę dokonanego pod nr […] wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym

spółki Z. sp. z o. o. Wprawdzie wpis ten - stanowiący o wykreśleniu M.C. z funkcji

Prezesa Zarządu spółki - został dokonany dopiero w dniu 11 lipca 2023 r. (k – 16 -

28), jednakże na potrzeby karnoprawnej oceny zarzucanych M.C. zaniechań

dopełnienia obowiązków podatkowych należy zauważyć, że w przypadku zmian w

składzie osobowym, czyli również odwołania członka zarządu lub zrzeczenia się

przez niego z pełnionej funkcji, mandat danej osoby wygasa w momencie podjęcia

uchwały, nie zaś w dacie dokonania wpisu w KRS, albowiem ten ostatni ma jedynie

deklaratoryjny charakter. Zgodnie z art. 202 § 4 k.s.h., mandat członka zarządu

wygasa bowiem m.in. wskutek jego rezygnacji, zaś art. 202 § 6 in fine k.s.h. stanowi,

że rezygnacja jest skuteczna z dniem następującym po dniu, w którym zwołano

zgromadzenie wspólników. Tak jak osoba powołana uchwałą do władz spółki może

skutecznie działać w imieniu tejże spółki zanim jeszcze wpis w KRS zostanie

dokonany, tak osoba pozbawiona, poprzez odwołanie, statusu członka zarządu lub

która sama zrzekła się pełnionej funkcji, nie posiada uprawnienia do ważnego

dokonywania czynności w imieniu i na rzecz tej osoby prawnej także do czasu, kiedy

wpis w tym zakresie zostanie dokonany w KRS. Powyższa okoliczność, czyli

zaprzestanie pełnienia przez M.C. funkcji Prezesa Zarządu Z. sp. z o. o. z dniem 12

stycznia 2023 r. miała istotne znaczenie dla karnoprawnej oceny czynów

zabronionych zarzucanych mu w punkcie 2 i 3 aktu oskarżenia, polegających na

niedopełnieniu obowiązków podatkowych w okresach odpowiednio: od 20 stycznia

2023 r. do 20 kwietnia 2023 r. oraz od 20 grudnia 2023 r. do 20 stycznia 2024 r.

Po wtóre, z wyjaśnień M.C. wynikało również, że spółka w 2020 r. posiadała

zarządcę – K.G. Z załączonej do akt sprawy informacji odpowiadającej odpisowi

pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że K.G.

został z dniem 1 października 2021 r. (data odnotowana w poz. 57) wpisany jako

zarządca Z. sp. z o. o., przy czym postanowienie Sądu Rejonowego w Radomiu o

sygnaturze V GR/620 w przedmiocie postępowania restrukturyzacyjnego zostało

wydane w dniu 8 października 2020 r. Okoliczność ta nie została jednak w żaden

sposób zweryfikowana w toku postępowania przygotowawczego, stąd Sąd meriti

winien był zaniechać procedowania w trybie nakazowym bez poczynienia ustaleń

także w tym zakresie zważywszy, że K.G. został w KRS wskazany jako zarządca,

gdzie w sytuacji ustanowienia przez sąd zarządcy w postępowaniu sanacyjnym

II KK 326/26

7

(odmiennie niż przy ustanowieniu nadzorcy sądowego - art. 67 ust. 1 ustawy z dnia

15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne) zarząd spółki co do zasady traci prawo

do zarządzania i rozporządzania majątkiem wchodzącym w skład masy sanacyjnej,

albowiem to zarządca przejmuje funkcję organu prowadzącego przedsiębiorstwo (art.

52 ust. 1 oraz art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne).

W toku postępowania przygotowawczego podjęto próbę przesłuchania K.G. (k. 64),

jednak nie stawił się on na wezwanie przesyłając drogą elektroniczną oświadczenie,

w treści którego wskazał, że w okresie od 1 października 2021 r. do 5 października

2022 r. pełnił funkcję zarządcy w postępowaniu sanacyjnym Z. sp. z o. o., przy czym

zakres jego obowiązków obejmował wszystkie czynności przekraczające czynności

zwykłego zarządu i wszelkie jego działania oraz podejmowane czynności są

szczegółowo opisane w aktach postępowania w Sądzie Rejonowym w Radomiu (k -

65).

Na zarządcę w osobie K.G. (w okresie 2020 – 2022) wskazała również

przesłuchana w charakterze świadka A.S., która zeznała, że począwszy od 19

września 2023 r. prowadzi jako syndyk postępowanie upadłościowe Z. sp. z o. o., k

– 54v). Jednocześnie zeznała, że „Wynagrodzenie dla pracownika było wypłacone

za miesiące listopad i grudzień 2023 r. w formie przelewu. Nie jestem w stanie

powiedzieć, czy posiadałam środki finansowe na wpłaty zaliczki do urzędu

skarbowego, był to początek upadłości, a musiałam w pierwszej kolejności ponosić

koszty związane z zabezpieczeniem majątku, jego spisem, wystąpieniem do

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w celu wypłaty zaległych

wynagrodzeń dla pracowników Z.”. W aktach sprawy na k – 56 – 59 znajduje się z

kolei odpis postanowienia z dnia 19 września 2023 r. ze sprawy RA1R/104/2023 o

ogłoszeniu upadłości dłużnika, którym jest Z. sp. z o.o.

Z powyższego wynika, że M.C. został uznany za winnego m.in. popełnienia

wykroczenia polegającego na zaniechaniu obowiązku podatkowego w okresie od 20

grudnia 2023 r. do 20 stycznia 2024 r. (czyn z punktu 3 aktu oskarżenia), w sytuacji

A.S. zeznała, iż wprawdzie z opóźnieniem, ale dokonała ona płatności tychże

podatków, a nadto, zgodnie z art. 75 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo

upadłościowe, z dniem ogłoszenia upadłości upadły - a więc także organ osoby

prawnej jakim jest zarząd - traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania z mienia

wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim. Syndyk staje się zatem

jedynym podmiotem uprawnionym do objęcia majątku, zarządzania nim,

II KK 326/26

8

zabezpieczenia go przed zniszczeniem oraz przystąpienia do jego likwidacji, a w

konsekwencji również to syndyk dokonuje fizycznej zapłaty podatków.

W załączonej do akt sprawy informacji Krajowego Rejestru Sądowego

odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców, sporządzonej wg.

stanu na 8 maja 2024 r., nie odnotowano postępowania upadłościowego, zaś A.S.

została (zmiana z poz. 64) wpisana jako tymczasowy nadzorca sądowy w związku z

wydanym przez Sąd Rejonowy w Radomiu postanowieniem z dnia 23 maja 2023 r.

o sygn. akt RA 1R/GU/104/2023 - zabezpieczenie majątkowe dłużnika poprzez

ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego w osobie A.S. (k - 26 verte).

Nie zostały również poczynione jakiekolwiek ustalenia w odniesieniu do W.K.,

który zgodnie z wyjaśnieniami M.C., miał w latach 2019 - 2020, a więc w okresie

objętym zarzutem opisanym w punkcie 1 aktu oskarżenia, pełnić w spółce funkcję

zarządcy (k - 83). W kontekście powyższego wypada zauważyć, że przesłuchana w

charakterze świadka M.S., która pracowała w Z. sp. z o. o. do dnia 30 marca 2023 r.,

ostatnio na stanowisku dyrektora ds. ekonomicznych - głównego księgowego,

również wskazała na toczące się począwszy od 2019 r. postępowanie

restrukturyzacyjne (k - 66), gdzie w załączonej do akt sprawy informacji Krajowego

Rejestru Sądowego (k – 16 - 28) nie odnotowano nazwiska W. K. w kontekście

postępowania restrukturyzacyjnego, które miało się toczyć w 2019 r.

Odnosząc się zaś do zagadnienia postępowania restrukturyzacyjnego, to ze

zgromadzonych dokumentów nie wynika ani od kiedy, ani jaki rodzaj ono przybrało,

tj. o zatwierdzenie układu, przyspieszonego postępowania układowego,

postępowania układowego, czy też postępowania sanacyjnego (art. 2 ustawy z dnia

15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne). Okoliczności te również mają znaczenie

dla dokonania karnoprawnej oceny czynów zarzucanych oskarżonemu zważywszy,

że w zależności od rodzaju postępowania restrukturyzacyjnego uprawnienia zarządu

spółki podlegają różnym ograniczeniom – począwszy od pełnej swobody, poprzez

zarząd własny przy zgodzie nadzorcy sądowego, po odsunięcie od działalności i

przejęcie zarządu nad majątkiem przez wyznaczonego przez sąd zarządcę

skończywszy. W tym kontekście wypada nadmienić, że M.C. w swoich wyjaśnieniach

wskazał, że w 2020 r. zgłosił wniosek o postępowanie sanacyjne, gdzie zarządcą

spółki został ustanowiony K.G. (k – 83), co oznaczałoby , że w postępowaniu

sanacyjnym obowiązek zapłaty podatków spoczywałby na dłużniku, czyli

restrukturyzowanej spółce Z. sp. z o. o. jako podatniku, jednakże to zarządca, nie

II KK 326/26

9

zaś zarząd w osobie oskarżonego odpowiadałby za fizyczne dokonywanie płatności

oraz składanie deklaracji podatkowych. Z kolei K.G. w przesłanym oświadczeniu

zdeklarował, że zakres jego obowiązków obejmował „wszystkie czynności

przekraczające czynności zwykłego zarządu” (k – 65), co oznaczałoby, że to jednak

zarząd, nie zaś on jako zarządca winien był dokonywać płatności bieżących

zobowiązań podatkowych. Okoliczność ta nie została wyjaśniona.

Przywołane okoliczności związane z niewyjaśnieniem wszystkich wątpliwości,

w szczególności w kwestii reprezentacji spółki w okresach objętych zarzutami,

niewątpliwie sprzeciwiały się uznaniu dopuszczalności wyrokowania w trybie

nakazowym. W tym zakresie Sąd meriti nie dopełnił ustawowego obowiązku

wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy w związku z okolicznościami, w

jakich oskarżony M.C. przestał pełnić funkcję prezesa zarządu spółki Z. sp. z o. o.

oraz miał być ograniczony w podejmowaniu decyzji związanych z rozporządzaniem

mieniem, również w celu płatności zobowiązań podatkowych. Bezspornym jest, iż

miało to istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. W sytuacji bowiem pozytywnej

dla oskarżonego weryfikacji przyjętej przez niego linii obrony i ustalenia, że

okoliczności, na które powołał się M.C. miały wpływ na zakres ciążących na nim

obowiązków, a następnie pociągnęły za sobą faktyczne zmiany osobowe we

władzach spółki, należałoby rozważyć, czy oskarżony w ogóle mógł zostać

pociągnięty do odpowiedzialności karnej za zarzucane mu czyny.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok

nakazowy i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania temu Sądowi

Rejonowemu, który przeprowadzając ponownie postępowanie winien mieć na

względzie poczynione powyżej uwagi i wyjaśnić ujawnione wątpliwości.

Marek Pietruszyński Paweł Wiliński Waldemar Płóciennik

[WB]

[r.g.]