Sąd odstąpił od kary, nie przypisując winy za blokadę skrzyżowania. SN uchylił wyrok

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie wyrokiem z dnia 22

maja 2025 r., sygn. akt V W 3715/24, po rozpoznaniu sprawy J. P. obwinionej o to,

że:

„1. w dniu 22 kwietnia 2024 r. ok. godz. 08:35 na skrzyżowaniu ulic M. z Ś.

w W. blokowała pas ruchu,

II KK 341/25

2

tj. o wykroczenie z art. 90 § 1 k.w.;

2. w tym samym miejscu i czasie nie stosowała się do polecenia

funkcjonariusza Policji, tj. wezwania do opuszczenia jezdni,

tj. o wykroczenie z art. 65a k.w.”,

na podstawie art. 39 § 1 k.w. odstąpił od wymierzenia kary wobec J. P. .

Wyrok nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 18

czerwca 2025 r. (k. 77 akt).

Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go

w całości na niekorzyść ukaranej, zarzucając:

„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 413 § 1 pkt 5

k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.s.w. i art. 82 § 2 pkt 1 k.p.s.w., polegające na braku

zawarcia w wydanym wobec J. P. - obwinionej o popełnienie wykroczeń z art. 90 § 1

k.w. i z art. 65a k.w. - wyroku niezbędnych elementów w postaci rozstrzygnięcia co

do zawinienia obwinionej w odniesieniu do zarzucanych jej wykroczeń i dokładnego

określenia przypisanych jej przez sąd czynów oraz kwalifikacji prawnej”.

Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla

Warszawy-Śródmieścia w Warszawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna w rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k., w związku

z czym należało ją uwzględnić w całości na posiedzeniu.

Nie powinno budzić wątpliwości, że ustalenie czynu przypisanego powinno

obejmować wszystkie elementy czynu mające znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji

prawnej, a zatem zawierać wskazanie czasu i miejsca jego popełnienia oraz

wszystkie elementy zachowania sprawcy wypełniające ustawowe znamiona czynu

zabronionego, nadto takie istotne elementy, które bliżej charakteryzują (konkretyzują)

czyn popełniony przez oskarżonego (zob. np. postanowienie SN z dnia 4 lutego 2008

r., sygn. akt V KK 245/07). Wskazuje się przy tym, że brak w opisie czynu

przypisanego oskarżonemu w wyroku (art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.) któregokolwiek

znamienia ustawowego typu czynu zabronionego skutkuje niemożnością przypisania

odpowiedzialności karnej za ten czyn.

II KK 341/25

3

Rzecz jednak w tym, że w zaskarżonym wyroku Sąd Rejonowy dla Warszawy-

Śródmieścia w Warszawie nie tylko pominął istotne elementy opisu czynu

przypisanego, ale w ogóle nie wskazał tego, jak czyn (jakie czyny) przypisał ukaranej

J. P. . W wyroku w części wstępnej zostały podane opisy czynów, za które J.P.

została obwiniona we wniosku o ukaranie (k. 26 akt), ale już w sentencji wyroku nie

przypisano obwinionej jakiegokolwiek czynu ograniczając się do rozstrzygnięcia o

odstąpieniu od wymierzenia kary.

Tymczasem oczywiste jest, że nie można rozstrzygać o karze, jeśli nie

przypisze się winy (odpowiedzialności) sprawcy (nulla poena sine culpa).

Rozstrzygnięcie o winie (przedmiocie odpowiedzialności karnej lub wykroczeniowej)

musi być wyraźne, a zatem nie można odczytywać jej w sposób dorozumiany. W

konsekwencji Sąd pierwszej instancji rażąco naruszył art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k.

(stosowany odpowiednio w postępowaniu w sprawach o wykroczenia – zob. art. 82

§ 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia) oraz art. 82 § 2 pkt 2 Kodeksu

postępowania w sprawach o wykroczenia, gdyż w zaskarżonym wyroku nie zawarł

rozstrzygnięcia odnośnie do sprawstwa czynów opisanych we wniosku o ukaranie

(zob. wyrok SN z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt WA 55/07).

Z uwagi na powyższe niezbędne okazało się uchylenie zaskarżonego wyroku

i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie

do ponownego rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.

[J.J.]

[a.ł]