Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności wobec F.S.

Sąd Okręgowy w Radomiu, wyrokiem z dnia 21 lutego 2025 r. w sprawie V

Ka 587/20, po rozpoznaniu wywiedzionej przez obrońcę skazanego F.S. apelacji,

częściowo zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 23 czerwca 2020 r.,

II K 3406/19 i orzekł wobec skazanego karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.

We wniesionej kasacji, zaskarżając wyrok w całości, obrońca zarzucił rażące

naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 433

§ 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. i art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s., wnosząc o uchylenie

zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie skarżący

wniósł o wstrzymanie wykonania orzeczenia.

II KK 350/25

2

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia jest odstępstwem od reguły z

art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą

uprawomocnienia. Przyczyną, dla której możliwe jest jej zastosowanie są

nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji,

gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane. Stanowisko Sądu Najwyższego w tym

przedmiocie pozostaje niezmienne i utrwalone. Zastosowanie instytucji z art. 532 §

1 k.p.k. winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie

okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem

skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie

nieodwracalne, następstwa (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18

listopada 2003 r., IV KK 347/03, czy z dnia 20 października 2022 r., II KK 473/22).

Użycie przez autora kasacji ustawowego zwrotu „rażącego naruszenia

prawa”, nie stanowi samo w sobie okoliczności, która niejako z „automatu”

skutkowałaby wstrzymaniem wykonania orzeczenia. O „rażącym naruszeniu prawa”,

jako podstawie zaskarżenia i korygowania orzeczeń w trybie kasacji, można mówić

tylko w odniesieniu do bardzo poważnego naruszenia prawa. Z kolei „inne rażące

naruszenie prawa”, w rozumieniu art. 523 k.p.k., to naruszenie prawa

porównywalne, jeśli chodzi o wagę i doniosłość konsekwencji, z naruszeniami

wymienionymi w art. 439 k.p.k. Naruszenie prawa może być ocenione jako rażące

w sytuacji, gdy sposób procedowania Sądu, względnie przyjęta przez Sąd

interpretacja przepisu albo sposób zastosowania przez Sąd prawa, są w sposób

oczywisty wadliwe.

Dokonując wstępnej kontroli kasacji, Sąd Najwyższy nie podziela stanowiska

skarżącego, iż wykonywanie kary przed rozstrzygnięciem kasacji, w perspektywie

treści zarzutów, byłoby uciążliwe i niesprawiedliwe biorąc pod uwagę „warunki i

właściwości osobiste skazanego, znaczny upływ czasu od daty popełnienia

zarzucanych mu czynów oraz oczywiste i rażące naruszenia prawa”.

Przeprowadzona jednak na tym etapie analiza zarzutów kasacyjnych nie przesądza

o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Rozstrzygnięcie to musi być

bowiem poprzedzone pogłębioną analizą i oceną podniesionych wniesionego

nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

II KK 350/25

3

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]