Kasacja obrońcy skazanego za oszustwo z zawieszoną karą pozostawiona bez rozpoznania

Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2025 r., sygn. akt

IX Ka 352/25, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę A. K. , utrzymał w

mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 14

II KK 421/26

2

listopada 2024 r., sygn. akt V K 71/20, którym to wyrokiem oskarżony A. K. uznany

został za winnego popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w

zw. z art. 4 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia

wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat tytułem próby

Kasację od orzeczenia Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, który

na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił:

„obrazę art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. polegającą na zaniechaniu dokonania oceny

prawidłowości przyjętej przez Sąd I Instancji kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego

(pomimo formułowanych w tym zakresie tez apelacji) - to jest wyłudzenia mienia a w

szczególności realizacji znamienia wprowadzenia w błąd PFRON i PZG w sytuacji,

gdy:

1. zawarcie aneksu nr 2 do umowy dotyczącej finansowania Programu Partner III —

>>Być atrakcyjnym na rynku pracy<< oraz

2. rozliczenie wykonania tegoż Programu polegające na przedłożeniu dokumentów

w postaci tabel dokumentujących realizację zadań oraz oświadczenia zarządu

PZG nastąpiło po przyznaniu i wypłaceniu dotacji, a zatem opis czynu zawarty w

sentencji wyroku wskazuje, że zidentyfikowane zachowania A. K. mogły co

najwyżej wyczerpać znamię czynu z art. 284 § 1 k.k., co w konsekwencji winno

skutkować umorzeniem postępowania wobec przedawnienia karalności czynu”.

W oparciu o tak sformułowany zarzut autor kasacji wniósł o „zmianę wyroku

Sądu Okręgowego i umorzenie postępowania, względnie uchylenie zaskarżonego

orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w II Instancji”.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej W

Warszawie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Przedmiotowa kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy w związku z tym

konieczne było – wbrew sugestii oskarżyciela publicznego zawartej w pisemnej

odpowiedzi na kasację – nie jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, lecz

pozostawienie bez rozpoznania, a to stosownie do dyspozycji art. 531 § 1 k.p.k. w

zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. Uznanie

II KK 421/26

3

kasacji za oczywiście bezzasadną jest bowiem możliwe wyłącznie w odniesieniu do

nadzwyczajnego środka odwoławczego, który jest dopuszczalny, a tym samym

podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść

wyłącznie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej

wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji wniesionej przez stronę z

powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz

kasacji jednego z podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 524 § 4 pkt 2 k.p.k.).

Zapadłym w tej sprawie wyrokiem sąd ad quem utrzymał w mocy wyrok Sądu

Rejonowego, w tym w części orzeczenia o karze roku i sześciu miesięcy pozbawienia

wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat tytułem próby.

W kasacji wniesionej przez obrońcę wskazano wprawdzie na uchybienie

określone w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w związku z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., tj. jest

przedawnienie karalności, rzecz w tym – co akurat w powyższym zakresie trafnie

zdiagnozował w swoim piśmie prokurator – że był to zabieg pozorny, służący do

obejścia ustawowych kryteriów i ograniczeń kasacyjnych.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że jedynie formalne

powołanie się na uchybienie przewidziane w art. 439 § 1 k.p.k., bądź całkowicie

bezpodstawne nazwanie takim uchybieniem sytuacji, która bez wątpienia nie stanowi

naruszenia prawa wymienionego w tym przepisie, nie czyni dopuszczalną kasacji

podlegającej ograniczeniom określonym w art. 523 § 2 k.p.k. (zob. postanowienie z

dnia 10 grudnia 2014 r., IV KK 215/14, OSNKW 2015, z. 5, poz. 43 i powołane tam

judykaty).

W niniejszej spawie obrońca twierdzenie o przedawnieniu karalności, opiera

na wyrażonej przez siebie sugestii, że czyn przypisany A. K. przez Sąd pierwszej

instancji, co zaakceptował Sąd odwoławczy, powinien zostać – stosownie do ustaleń

faktycznych poczynionych przez sądy, które znalazły odzwierciedlenie w opisie

czynu – zakwalifikowany jako przestępstwo z art. 284 § 1 k.k., a nie z art. 286 § 1

k.k. Oczywiste w tym stanie rzeczy jest, że tak zredagowany zarzut wyłącznie

werbalnie odnosi się do bezwzględnej przyczyny odwoławczej w nim zawartej w

powiązaniu z ujemną przesłanką procesową określona w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., gdyż

II KK 421/26

4

przyjęcie kwalifikacji tego czynu jako przestępstwa przywłaszczenia wymagałby

postawienia pod adresem orzeczenia zapadłego w instancji ad quem zarzutu bądź

naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zakresie kontroli ustaleń faktycznych, bądź art. 455

k.p.k. (a więc zarzutów w realiach tej sprawy niedopuszczalnych) i dopiero w

wypadku ich skuteczności czynienie rozważań na gruncie instytucji przedawnienia.

Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w części dyspozytywnej,

zwalniając jednocześnie skazanego (art. 624 § 1 k.p.k.) od ponoszenia kosztów

sądowych postępowania kasacyjnego, za czym przemawia zarówno jego stan

majątkowy, jak i względy słuszności, bowiem nie powinien on ponosić negatywnych

konsekwencji sporządzenia przez obrońcę niedopuszczalnej kasacji.

Od niniejszego postanowienia środek odwoławczy nie przysługuje (art. 430 § 2

k.p.k.)

SSN (Tomasz Artymiuk)

[J.J.]

[a.ł]