Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary wobec A.T. mimo wniesionej kasacji

W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego podniesiono zarzuty rażącego

naruszenia przepisów prawa, co miało istotny wpływ na treść wyroku. W konkluzji

zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia, gdyż w przekonaniu autorki

skargi, doniosłość podniesionych zarzutów przemawia za uruchomieniem instytucji z

art. 532 § 1 k.p.k. Obrońca stwierdziła, że wniosek uzasadniony jest charakterem

podniesionych w kasacji zarzutów, które dotyczą istotnych uchybień w zakresie

ustalenia sprawstwa czynu przypisanego skazanemu, a w tej sytuacji wykonywanie

kary pozbawienia wolności przed rozpoznaniem kasacji przez Sąd Najwyższy

mogłoby prowadzić do powstania dla skazanego trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

II KK 428/26

2

Instytucja wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma

charakter wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama

czynność wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero wówczas, gdy bądź

to (niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi kasacyjnej) już

wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych powodów do uznania słuszności tej

kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże odrębnie istnienie szczególnych

okoliczności powodujących, że wykonywanie lub wykonanie orzeczenia pociągałoby

za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki.

We wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie wskazano takich

szczególnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego uwzględnienie.

Podniesione argumenty dotyczą kwestii ściśle merytorycznych, zaś ich trafność nie

jawi się na tyle w sposób oczywisty, by przemawiały za wstrzymaniem wykonania

orzeczenia. Należy wskazać, że samo powołanie się na treść zarzutów nie może być

uznane za wystarczające dla przyjęcia, iż konieczne jest wstrzymanie wykonania

prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Wykonywany jest bowiem

wyrok prawomocny, a kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia już

wykonalnego orzeczenia i nie ma ona skutku suspensywnego. Nie może ten

argument automatycznie przesądzać o tym, że na pierwszy rzut oka istnieje

podstawa do odstąpienia od domniemania trafności ocen i ustaleń przyjętych za

podstawę prawomocnego wyroku już na etapie rozpoznawania niniejszego wniosku.

Należy podkreślić, że przedmiotem rozważań związanych z oceną przez Sąd

Najwyższy zasadności złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k. wniosku o wstrzymanie

wykonania orzeczenia nie może być przecież całościowa i merytoryczna ocena

trafności i zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, gdyż ta może zostać

rozstrzygnięta dopiero w trakcie rozpoznawania tego nadzwyczajnego środka

zaskarżenia.

Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie

stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w

żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do

kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości

uznanie zarzutów podniesionych w kasacji za oczywiście zasadne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

II KK 428/26

3

Andrzej Stępka

[WB]

[r.g.]