Kasacja pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej w sprawie śmierci N. G. pozostawiona bez rozpoznania

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie postanowieniem z

dnia 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt IV K 309/25 na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.

w zw. z art. 339 § 3 pkt 2 k.p.k. umorzył postępowanie z powodu oczywistego braku

faktycznych podstaw oskarżenia (pkt 1) oraz orzekł o opłacie i kosztach sądowych

(punkty 2-4).

II KK 447/26

2

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik oskarżycielki

subsydiarnej.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie postanowieniem z dnia 17

lutego 2026 r., sygn. akt VI Kz 1309/25 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Kasację od powyższego postanowienia wniósł pełnomocnik oskarżycielki

subsydiarnej, który zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. rażące naruszenie art. 339 § 3 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 1

k.p.k., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy

postanowienia o umorzeniu postępowania z powodu rzekomego oczywistego braku

faktycznych podstaw oskarżenia w sytuacji, gdy nie przeprowadzono

wnioskowanych dowodów służących uzupełnieniu braków postępowania

przygotowawczego, w tym dotyczących kluczowych a nie wyjaśnionych okoliczności,

tj. przybliżonej godziny zgonu pokrzywdzonej N. G. , wiedzy oskarżonego o

powodach utraty przytomności przez ww. osobę, zatajenia tych informacji przed

pogotowiem ratunkowym oraz wprowadzenia pogotowia w błąd przez oskarżonego

pogotowia w zakresie rzekomego utopienia, które nie miało miejsca.

2. rażące naruszenie art. 339 § 3 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 1

k.p.k., art. 7 oraz art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., mające istotny wpływ na wynik sprawy,

poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o umorzeniu postępowania w sytuacji,

gdy w postępowaniu nie przesłuchano świadków: P. G. , M. G. oraz M. 1. F. jako

rzekomo nieistotnych dla sprawy w sytuacji, w której dotyczą one jednej z kluczowych

okoliczności sprawy, tj. oświadczenia samego oskarżonego o posiadanej w dniu

zdarzenia wiedzy nt. przyczyn stanu N. G. w dniu 2 grudnia 2023 r.,

3. rażące naruszenie art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., mające istotny wpływ na

wynik sprawy, poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, sprzecznych z

elementarnym doświadczeniem życiowym, logiką oraz materiałem dowodowym w

sprawie, a także pominięcie szeregu istotnych okoliczności, tj.:

i) że postępowanie przygotowawcze prowadzone było w sposób rzetelny,

podczas gdy organy ścigania z nieznanych przyczyn nie zabezpieczyły szeregu

istotnych dowodów (np. brak oględzin oraz rzekomego miejsca zdarzenia tj. łazienki,

brak zabezpieczenia telefonu oskarżonego, brak badania oskarżonego pod kątem

zażycia środków odurzających pomimo znalezienia takich środków podczas rewizji

osobistej, brak badania zawartości wszystkich znalezionych substancji w pokoju

oskarżonego itd.)oraz nie ustaliły istotnych faktów, takich jak godzina śmierci N. G. ,

II KK 447/26

3

które pozwoliłyby ustalić rzeczywisty przebieg zdarzeń zweryfikować zeznania

oskarżonego oraz świadków,

ii) że oskarżony nie miał wiedzy o pozostawaniu N. G. w dniu 2 grudnia

2023 r. pod wpływem środków odurzających, a w szczególności oksykogonu,

ponieważ okoliczność ta została ujawniona w opinii sporządzonej po jej śmierci,

podczas gdy wiedza oskarżonego w tym zakresie nie pochodziła z treści opinii, a z

obserwacji uczestniczącej, co oskarżony sam potwierdził podczas rozmowy z M. G.

i P. G. w dniu 27 maja 2025 r.,

iii) że oskarżony - co pominął sąd I instancji - wskazał policjantom w dniu

zdarzenia, że wraz z N. G. zażywali narkotyki, a okoliczność tę zataił przed

pracownikami pogotowia ratunkowego,

iv) że wszelkie substancje ujawnione w pokoju oskarżonego i przy nim

samym zostały przebadane, podczas gdy w rzeczywistości badaniu poddano jedynie

3 sztuki tabletek (zob. treść opinii z zakresu badań fizykochemicznych z dnia 27

grudnia 2023 r.),

v) że materiał dowodowy wykluczył, iż oskarżony kłamał twierdząc, jakoby

wyciągnął N. G. z wanny pełnej wody, podczas gdy na powyższą okoliczność

wskazuje szereg świadków, którzy widzieli, że w wannie nie było wody, natomiast

leżały kulki do kąpieli, które rozpuszczają się w wodzie, a dodatkowo pod ciałem i

wokół ciała N. nie było śladów wody; w szczególności zaś nie została ustalona

przybliżona godzina zgonu pokrzywdzonej, a tym samym nie zweryfikowano, czy

pokrzywdzona w ogóle żyła w czasie, w którym miała udać się do kąpieli.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o

przekazanie Sądowi Okręgowemu Warszawa-Praga w Warszawie do ponownego

rozpoznania.

W odpowiedzi na kasację obrońca oskarżonego wniósł o jej pozostawienia

bez rozpoznania, ewentualnie oddalanie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasację wniesioną przez pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej należało

pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalną z mocy ustawy.

Zgodnie z treścią art. 519 k.p.k. strona może wnieść kasację od

prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od

II KK 447/26

4

prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i

zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a Kodeksu karnego.

W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie

postanowieniem z dnia 17 lutego 2026 r., sygn. akt VI Kz 1309/25 utrzymał w mocy

postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia

27 sierpnia 2025 r., sygn. akt IV K 309/25 o umorzeniu postępowania z powodu

oczywistego braku faktycznych podstaw oskarżenia. Zatem orzeczenie, od którego

została wniesiona kasacja nie należy do kategorii orzeczeń wymienionych w art.

519 k.p.k., bowiem nie jest ani wyrokiem ani postanowieniem o umorzeniu

postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego.

Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika jednoznacznie, że jedynymi

postanowieniami podlegającymi zaskarżeniu przez stronę w drodze kasacji są te

postanowienia sądu odwoławczego, które dotyczą umorzenia postępowania

powiązanego z zastosowaniem środka zabezpieczającego (zob. postanowienie SN

z dnia 10 stycznia 2022 r., IV KK 608/21; postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2021

r., II KZ 46/20; postanowienie SN z dnia 20 sierpnia 2026 r., V KZ 22/26).

Dodatkowo warto zauważyć, że stwierdzona niedopuszczalność kasacji nie

oznacza, iż zaskarżone orzeczenie pozostaje w ogóle poza zakresem kontroli

kasacyjnej. Ograniczenia przedmiotowe wynikające z art. 519 k.p.k. nie odnoszą się

bowiem do kasacji wnoszonej w trybie art. 521 § 1 k.p.k. Zgodnie z tym przepisem

Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację

od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie, a zatem

również od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego utrzymującego w

mocy postanowienie o umorzeniu postępowania. Jest to jedyna droga wzruszenia

orzeczenia tego rodzaju w postępowaniu kasacyjnym.

W zaistniałej sytuacji wniesioną kasację należało pozostawić bez rozpoznania

jako niedopuszczalną z mocy ustawy.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.

[JJ.]

[a.ł]

II KK 447/26

5