Prezes spółki nie złożył sprawozdań w terminie. SN oddalił kasację obrońcy

Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim wyrokiem z 30 grudnia 2024 r. sygn.

akt II K 18/24 wobec I.T., oskarżonego o to, że:

1. w okresie od 1 kwietnia 2019 r. do 11 października 2023 r. w B., woj. [...]

pełniąc funkcję Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. KRS [...] nie złożył w

wymaganym terminie rocznego sprawozdania finansowego z działalności

wskazanej spółki za rok obrotowy 2018 r. we właściwym Sądzie

II KK 462/25

2

Rejestrowym, tj. o przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września

1994 r. o rachunkowości,

2. w okresie od 16 października 2020 r. do 18 maja 2021 r. w B., woj. [...]

pełniąc funkcję Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. KRS [...] nie złożył w

wymaganym terminie rocznego sprawozdania finansowego z działalności

wskazanej spółki za rok obrotowy 2019 we właściwym Sądzie Rejestrowym,

tj. o przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o

rachunkowości,

3. w okresie od 16 października 2021 r. do 05 sierpnia 2022 r. w B., woj. [...]

pełniąc funkcję Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. KRS [...] nie złożył w

wymaganym terminie rocznego sprawozdania finansowego z działalności

wskazanej spółki za rok obrotowy 2020 we właściwym Sądzie Rejestrowym,

tj. o przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o

rachunkowości,

4. w okresie od 16 lipca 2025 r. do 11 października 2023 r. w B., woj. [...]

pełniąc funkcję Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. KRS [...] nie złożył w

wymaganym terminie rocznego sprawozdania finansowego z działalności

wskazanej spółki za rok obrotowy 2022 we właściwym Sądzie Rejestrowym,

tj. o przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o

rachunkowości.

na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umorzył postępowanie karne w zakresie

czynów mu zarzucanych w pkt I – III (pkt 1 wyroku) oraz ustalił, że I.T. popełnił

zarzuconemu w pkt IV przestępstwo wyczerpujące znamiona występku z art. 79 pkt

4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, przy jednoczesnym ustaleniu,

że czyn ten popełniony został w dniu 16 lipca 2023 r. na podstawie art. 66 § 1 i 2

k.k. i art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne o ten czyn warunkowo umorzył, ustalając

okres próby na rok (pkt 2 wyroku). Ponadto, na podstawie art. 67 § 3 k.k. zasądził

od oskarżonego 100 (sto) złotych świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu

Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (pkt 3 wyroku).

Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z 30 maja 2025 r. sygn. akt V Ka 305/25

na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę zmienił zaskarżony

wyrok w ten sposób, że (pkt I wyroku):

II KK 462/25

3

1. uchylił rozstrzygnięcie z pkt 1 nadto rozstrzygnięcie o zwolnieniu od opłaty;

2. w granicach czynów zarzucanych w pkt I, II, i III ustalił, że oskarżony I.T.

popełnił występki polegające na tym, że:

a) w dniu 16 lipca 2019 r. w B., woj. [...] pełniąc funkcję Prezesa Zarządu B.

Sp. z o.o. KRS [...] nie złożył w wymaganym terminie rocznego sprawozdania

finansowego oraz sprawozdania z działalności wskazanej spółki za rok obrotowy

2018 we właściwym Sądzie Rejestrowym;

b) w dniu 16 października 2020 r. w B., woj. [...] pełniąc funkcję Prezesa

Zarządu B. Sp. z o.o. KRS [...] nie złożył w wymaganym terminie rocznego

sprawozdania finansowego oraz sprawozdania z działalności wskazanej spółki za

rok obrotowy 2019 we właściwym Sądzie Rejestrowym;

c) w dniu 16 października 2021 r. w B., woj. [...] pełniąc funkcję Prezesa

Zarządu B. Sp. z o.o. KRS [...] nie, złożył w wymaganym terminie rocznego

sprawozdania finansowego oraz sprawozdania z działalności wskazanej spółki za

rok obrotowy 2020 we właściwym Sądzie Rejestrowym;

zaś każdy ze wskazanych czynów wyczerpuje dyspozycję art. 79 pkt 4

ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości i na podstawie art. 66 § 1 i § 2

k.k. w zw. z art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne co każdego z tych czynów

warunkowo umorzył na okres roku próby oraz na podstawie art. 67 § 3 k.k. zasądził

od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy

Postpenitencjarnej za każdy ze wskazanych czynów świadczenia pieniężne w

kwotach po 1.000 (tysiąc) złotych.

Ponadto orzeczone w pkt 3 świadczenie pieniężne podwyższył do kwoty

1000 (tysiąc) złotych (pkt I. ppkt 3 wyroku). W pozostałym zaś zakresie zaskarżony

wyrok utrzymał w mocy (pkt II wyroku).

W odpowiedzi prokurator wniósł o oddalenie kasacji obrońcy jako oczywiście

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna w stopniu oczywistym.

W konsekwencji należało ją oddalić na posiedzeniu w trybie określonym w art. 535

§ 3 k.p.k.

II KK 462/25

4

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie Sąd

Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 30 maja 2025 r. na podstawie art. 66 § 1 i 2

k.k. i art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec I.T. warunkowo umorzył na okres

próby wynoszący rok. Do tego rodzaju sytuacji procesowej zastosowanie ma art.

523 § 2 k.p.k., w myśl którego kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie

skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę

pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Tylko

podniesienie uchybienia określonego w art. 439 § 1 k.p.k., może "konwalidować"

brak spełnienia niektórych przesłanek formalnych kasacji, w szczególności w

przypadku wnoszenia kasacji od orzeczenia niewymierzającego bezwzględnej kary

pozbawienia wolności (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Przyjęcie odmiennego stanowiska

stałoby w sprzeczności z istniejącymi uregulowaniami kodeksowymi.

O ile podniesienie zarzutu wskazującego na zaistnienie przesłanki, o której

mowa w art. 439 § 1 k.p.k. daje podstawę do uznania kasacji za prawnie

dopuszczalną i podlegającą rozpoznaniu, o tyle o jej zasadność uzależniona jest od

tego, czy uchybienie ma rzeczywiście cechę naruszenia przewidzianego w tym

przepisie. Za takowe natomiast nie sposób uznać jedynie fasadowe wskazanie

uchybienia, w celu doprowadzenia do rozpoznania kasacji, oparte o okoliczności,

które nie dają podstaw do przyjęcia jego zaistnienia, w tym po to, aby móc zarzucić

także inne naruszenia, o jakich mowa w art. 523 § 1 k.p.k., ale nie ujęte już w

katalogu wskazanym w art. 439 k.p.k. (zob. uzasadnienie postanowienia Sądu

Najwyższego z 28 listopada 2022 r. sygn. akt II KK 466/22 i cyt. tam orzecznictwo).

Odnosząc się bezpośrednio do twierdzeń skarżącego zawartych w zarzucie

z pkt 1 kasacji, należy zauważyć, iż prawomocna decyzja o odmowie wszczęcia

dochodzenia wydana na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k., wbrew twierdzeniom

obrońcy, nie stwarza stanu powagi rzeczy osądzonej. Kwestia negatywnej

przesłanki procesowej, w odniesieniu do pierwotnie zarzuconych I.T. czynów z pkt I,

II i III części wstępnej wyroku, została przez sąd odwoławczy wnikliwie

przeanalizowana, czego przejawem są wywody uzasadniające zmianę wyroku w

tymże zakresie (s. 4-5 formularza uzasadnienia wyroku). W przedmiotowej sprawie

bowiem kluczowym jest, iż przeszkody, której zaistnienia domaga się skarżący w

omawianym zarzucie, nie stwarza decyzja o odmowie wszczęcia postępowania

II KK 462/25

5

oparta wyłącznie na ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Aby doszło do

zmaterializowania się przesłanki, z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. konieczne jest procesowe

zaistnienie w postępowaniu osoby podejrzanego w rozumieniu art. 71 § 1 k.p.k., co

wynika bezpośrednio z brzmienia art. 327 § 1 k.p.k. Tak więc w sytuacji, gdy

czynności przeprowadzone w sprawie nie wykraczały poza fazę in rem (formalny

brak podejrzanego), to nie mogły one doprowadzić do zaistnienia stanu powagi

rzeczy osądzonej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 9 października 2008 r. sygn. akt

V KK 252/08), a ów zarzut kasacyjny w takim stanie rzeczy uznać należało za

oczywiście bezzasadny.

Nie sposób też uznać za zasadny zarzut z pkt 2 kasacji. W kontekście

twierdzeń skarżącego i treści opisów czynów zarzuconych w pkt I., II i III oraz tych

ostatecznie przypisanych I.T., tj. wyszczególnienia przez sąd odwoławczy w

opisach czynów dwóch odrębnych obowiązków, a mianowicie rocznego

sprawozdania finansowego oraz sprawozdania z działalności spółki, w miejsce

nieprecyzyjnego sformułowania „rocznego sprawozdania finansowego z

działalności wskazanej spółki” obejmującego w istocie obie te kwestie stanowiące o

zakresie inkryminowanych zachowań. Sąd Najwyższy zauważa bowiem, iż zakresu

tego nie wyznacza przyjęty w akcie oskarżenia opis czynu zarzucanego

oskarżonemu ani też wskazana tam kwalifikacja prawna. Granice oskarżenia

wyznacza bowiem zdarzenie historyczne, na którym zasadza się oskarżenie.

Istotna jest zatem tożsamość czynu wyznaczona faktycznymi ramami zdarzenia

(postanowienie Sądu Najwyższego z 31 lipca 2024 r. sygn. akt IV KK 283/24 i cyt.

tam orzecznictwo). Zgodnie z treścią art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., sąd odwoławczy

rozstrzygając o ostatecznym przypisaniu I.T. zachowań przedstawionych w akcie

oskarżenia, przy dostrzeżeniu niespójności redakcyjnych w ich opisie, był

zobowiązany do precyzyjnego ich skorygowania a przy tym stosownego

uzasadnienia, co też uczynił na s. 7 formularza uzasadnienia wyroku.

Mając na uwadze powyższe rozważania, orzeczono o oddaleniu kasacji jako

oczywiście bezzasadnej, rozstrzygając o kosztach w myśl art. 637a k.p.k. w zw.

z art. 636 § 1 k.p.k.

II KK 462/25

6

Ryszard Witkowski

[WB]

[r.g.]