Rozpoznanie na nieostrym nagraniu z monitoringu. SN oddalił kasację w sprawie włamań

II KK 513/25

2

A.K. został oskarżony o to, że:

„I. w dniu 5 września 2018 r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z innym

nieustalonym sprawcą, po uprzednim wyłamaniu zamka podklamkowego drzwi

wejściowych do mieszkania mieszczącego się w bloku przy ul. [...] dostali się do

jego wnętrza, skąd dokonali zaboru w celu przywłaszczenia metalowego łańcuszka

firmy J. z zawieszką, bransoletki na rękę firmy J., 40 sztuk posrebrzanych

medalików oraz 3 szt. swetrów, w wyniku czego straty w łącznej kwocie 470 zł

poniosła B. W. tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k.,

II. w dniu 5 września 2018 r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z innym

nieustalonym sprawcą, po uprzednim wyłamaniu zamka podklamkowego drzwi

wejściowych do mieszkania mieszczącego się w bloku przy ul. [...], usiłowali

dokonać zaboru w celu przywłaszczenia mienia, lecz z przyczyn nieustalonych

zamierzonego celu nie osiągnęli, w wyniku czego straty w kwocie 120 zł poniosła A.

Ś. tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k.,

III. w dniu 20 czerwca 2018 r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z innym

nieustalonym sprawcą, po uprzednim wyłamaniu dwóch wkładek zamków drzwi

wejściowych do mieszkania mieszczącego się w bloku przy ul. [...] dostał się do

jego wnętrza, skąd zabrał w celu przywłaszczenia złotą obrączkę zdobioną

grawerem, 7 szt. obrączek z jasnożółtego złota, złoty pierścionek z koralem, złoty

pierścionek z kamieniem piasek pustyni, złoty pierścionek z wydłużonym owalnym

kamieniem, złoty pierścionek z jasnozielonym kamieniem w kształcie prostokąta,

złoty pierścionek z jasnoniebieskim kamieniem w kształcie prostokąta, złoty

pierścionek z elementem ozdobnym w postaci ażurowej kuli, sygnet męski z

jasnożółtego złota, 3 szt. złotych pierścionków z kamieniem koloru czarnego, złoty

pierścionek z fioletowym kamieniem, srebrną obrączkę z grawerem, 2 szt. złotych

bransoletek z okrągłymi kamieniami, złotą bransoletkę z elementami w kształcie łez,

złoty pierścionek z elementem w postaci ażurowego płaskiego serca, złote kolczyki

z ozdobnym elementem w postaci złotej kulki, złote kolczyki z ozdobnym

elementem w postaci płaskich koniczynek, złote kolczyki zdobione gładką kulką,

zawieszki z ciemnożółtego złota z grawerem, złoty łańcuszek z owalnych ogniw,

złotą zawieszkę w formie płaskiego krzyża, złotą zawieszkę w formie krzyża z

II KK 513/25

3

wizerunkiem Chrystusa, złotą bransoletkę w postaci połączonych ze sobą kulek,

złotą zawieszkę w kształcie serca, złote kolczyki wykonane z cienkiego drucika,

złote kolczyki o gładkiej powierzchni oraz pieniądze w kwocie 1800 zł i 150 dolarów

USD, których wartość w chwili popełnienia czynu wynosiła 560 zł, w wyniku czego

straty w łącznej kwocie 9.820 zł poniosła A. K. 1. i T. K. tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k.”.

Wyrokiem z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt IV K 511/19, Sąd Rejonowy

Lublin – Zachód w Lublinie uznał:

1. oskarżonego A. K. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z pkt I - III

przyjmując, że działał w warunkach ciągu przestępstw opisanego w art. 91 § 1 k.k.,

czym wyczerpał dyspozycję art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279

§ 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 14 § 1

k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 2 lat

pozbawienia wolności,

2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary 2

lat pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od

dnia 8 stycznia 2019 r. godz. 16.40 do dnia 14 listopada 2019 r. godz. 15.05,

3. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego obowiązek naprawienia

szkody w całości na rzecz pokrzywdzonej B. W. w kwocie 470 zł,

4. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego obowiązek naprawienia

szkody w całości na rzecz pokrzywdzonych A.K.1. i T. K. w kwocie 9.820 złotych

Apelację na korzyść oskarżonego wniósł obrońca, który zaskarżając wyrok

Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił:

„1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia,

tj.

1) obrazę art. 7 k.p.k. poprzez:

- nieprawidłowe dokonanie oceny dowodu z zeznań świadka B. W., zeznań

świadka G. K., zeznań świadka Z. W., protokołu oględzin mieszkania wraz z

dokumentacją fotograficzną, protokołu oględzin płyty, protokołu okazania wizerunku

II KK 513/25

4

wraz z kartami albumowymi, wstępnej opinii z zakresu antroposkopii i profilowania

kryminalnego wraz z opiniami i ekspertyzami uzupełniającymi oraz opinii

określającej wartość rynkową mienia wbrew dyrektywom w postaci zasad

prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego a w

konsekwencji uznanie wymienionych dowodów za wiarygodne, spójne, logiczne,

rzeczowe i konsekwentne, w konsekwencji czego doszło do błędnego ustalenia

stanu faktycznego mającego istotne znaczenie dla ustalenia faktów istotnych

dotyczących sprawstwa, polegającego na przyjęciu, że oskarżony A. K. <<W dniu

05.09.2018 r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym sprawcą,

po uprzednim wyłamaniu zamka podklamkowego drzwi wejściowych do mieszkania

mieszczącego się w bloku przy ul. [...] dostali się do jego wnętrza, skąd dokonali

zaboru w celu przywłaszczenia metalowego łańcuszka firmy J. z zawieszką,

bransoletki na rękę firmy J., 40 sztuk posrebrzanych metalików oraz 3 szt. swetrów,

w wyniku czego straty w łącznej kwocie 470 zł poniosła B. N. >>, podczas gdy

prawidłowa ocena dowodów prowadzi do wniosku, że brak jest istnienia podstaw do

przyjęcia, że oskarżony A. K. dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia

przestępstwa,

- nieprawidłowe dokonanie oceny dowodu z zeznań A. Ś., dokumentacji

fotograficznej, opinii określającej wartość rynkową mienia, wstępnej opinii z zakresu

antroposkopii i profilowania kryminalnego wraz z opiniami i ekspertyzami

uzupełniającymi wbrew dyrektywom w postaci zasad prawidłowego rozumowania,

wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego a w konsekwencji uznanie

wymienionych dowodów za wiarygodne, spójne, logiczne, rzeczowe i

konsekwentne, w konsekwencji czego doszło do błędnego ustalenia stanu

faktycznego mającego istotne znaczenie dla ustalenia faktów istotnych dotyczących

sprawstwa, polegającego na przyjęciu, że oskarżony A. K. <<W dniu 05.09.2018 r.

w L., działając wspólnie i w porozumieniu z innym nieustalonym sprawcą, po

uprzednim wyłamaniu zamka podklamkowego drzwi wejściowych do mieszkania

mieszczącego się w bloku przy ul. [...] usiłowali dokonać zaboru w celu

przywłaszczenia mienia, lecz z przyczyn nieustalonych zamierzonego celu nie

osiągnęli, w wyniku czego straty w kwocie 120 zł poniosła A. Ś. >>, podczas gdy

prawidłowa ocena dowodów prowadzi do wniosku, że brak jest istnienia podstaw do

II KK 513/25

5

przyjęcia, że oskarżony A. K. dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia

przestępstwa,

- nieprawidłowe dokonanie oceny dowodu z zeznań świadka T. K., zeznań świadka

A. K., zeznań świadka E. S., opinii określającej wartość rynkową mienia, protokołu

oględzin mieszkania, dokumentacji fotograficznej, protokołu okazania wizerunku

wraz z karami albumowymi, sprawozdania z badań antroposkopijnych, opinii

mechanoskopijnej, wbrew dyrektywom w postaci zasad prawidłowego rozumowania,

wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego a w konsekwencji uznanie

wymienionych dowodów za wiarygodne, spójne, logiczne, rzeczowe i

konsekwentne, w konsekwencji czego doszło do błędnego ustalenia stanu

faktycznego mającego istotne znaczenie dla ustalenia faktów istotnych dotyczących

sprawstwa, polegającego na przyjęciu, że oskarżony A. K. <<W dniu 20.06.2018 r.

w L., działając wspólnie i w porozumieniu z innym nieustalonym sprawcą^ po

uprzednim wyłamaniu dwóch wkładek zamków drzwi wejściowych do mieszkania

mieszczącego się w bloku przy ul. [...] dostał się do jego wnętrza, skąd zabrał w

celu przywłaszczenia złotą obrączkę, zdobioną grawerem, 7 szt. obrączek z

jasnożółtego złota, złoty pierścionek z koralem, złoty pierścionek z kamieniem

piasek pustyni, złoty pierścionek z wydłużonym owalnym kamieniem, złoty

pierścionek z jasnoniebieskim kamieniem w kształcie prostokąta, złoty pierścionek

z elementem ozdobnym w postaci ażurowej kuli, sygnet męski z jasnożółtego złota,

3 szt. złotych pierścionków z kamieniem koloru czarnego, złoty pierścionek z

fioletowym kamieniem, srebrną obrączkę, z grawerem, 2 szt. złotych bransoletek z

okrągłymi kamieniami, złotą bransoletkę z elementami w kształcie łez, złoty

pierścionek z elementem w postaci ażurowego płaskiego serca, złote kolczyki z

ozdobnym elementem w postaci złotej kulki, złote kolczyki z ozdobnym elementem

w postaci płaskich koniczynek, złote kolczyki zdobione gładką kulką, zawieszki z

ciemnożółtego złota z grawerem, złoty łańcuszek z owalnych ogniw, złotą

zawieszkę w formie płaskiego krzyża, złotą zawieszkę w formie krzyża z

wizerunkiem Chrystusa, złotą bransoletkę, w postaci połączonych ze sobą kulek,

złotą zawieszkę w kształcie serca, złote kolczyki wykonane z cienkiego drucika,

złote, kolczyki o gładkiej powierzchni oraz pieniądze w kwocie 1.800 zł i 150

dolarów USD, których wartość w chwili popełnienia czynu wynosiła 560 zł, w wyniku

II KK 513/25

6

czego straty w łącznej kwocie 9 820 zł poniosła A. K. 1. i T. K.>>, podczas gdy

prawidłowa ocena dowodów prowadzi do wniosku, że brak jest istnienia podstaw do

przyjęcia, że oskarżony A. K. dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia

przestępstwa,

- nieprawidłowe dokonanie oceny dowodu ze złożonych przez oskarżonego A. K.

wyjaśnień wbrew dyrektywom w postaci zasad prawidłowego rozumowania,

wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego i uznanie wyjaśnień za

niewiarygodne, w wyniku czego doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego

mającego istotne znaczenie dla ustalenia faktów istotnych dotyczących sprawstwa

czynów przestępnych z aktu oskarżenia, podczas gdy prawidłowa ocena dowodu

prowadzi do wniosku, że brak jest istnienia podstaw do przyjęcia, że oskarżony A.

K. dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia przestępstwa,

2) Obrazę art. 170 § 3 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k:

- nierozpoznanie wniosków dowodowych obrońcy oskarżonego A. K. złożonych w

toku postępowania przed sądem I instancji, tj. wniosku o dopuszczenie i

przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków Ł. S., Ł. Z. i M. Ś., podczas gdy sąd I

instancji winien rozpoznać wnioski dowodowe poprzez ich uwzględnienie,

ewentualnie ich oddalenie”.

Z daleko idącej ostrożności procesowej, obrońca zarzucił także „rażącą

niewspółmierność kary, tj. kary 2 lat pozbawienia wolności w stosunku do

charakteru czynu, stopnia zawinienia, społecznej szkodliwości czynu, następstw

wynikowych czynu oraz dyrektyw wymiaru kary za przestępstwo, podczas gdy

odpowiednią reakcją karną na czyn zabroniony popełniony przez oskarżonego

pozostaje wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania na okres próby”.

Na podstawie art. 167 k.p.k. w zw. z art. 452 § 3 k.p.k. obrońca wniósł o

dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań imiennie wymienionych

świadków na okoliczność treści notatki urzędowej z dnia 14.03.2019 r. i z dnia

05.12.2019 r. oraz na okoliczność ustalenia czy oskarżony A. K. wypełnił znamiona

przestępstw zarzucanych mu w ramach aktu oskarżenia.

II KK 513/25

7

W konkluzji obrońca wniósł o zmianę w całości przez sąd odwoławczy

zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. K. od wszystkich

zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów ewentualnie, z daleko idącej

ostrożności procesowej, wymierzenie oskarżonemu roku pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lata.

W osobistej apelacji oskarżony, zaskarżając wyrok w całości, zarzucił obrazę

przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj. art. 5 § 2 k.p.k., art.

7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 173 § 1 i 4 k.p.k. w zw. z treścią rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z 2 czerwca 2003 r. (Dz. U. nr 104, poz. 981), art. 170 § 1

k.p.k., art. 201 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., art. 6 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach

faktycznych, mający wpływ na treść wyroku poprzez wydanie orzeczenia pomimo,

iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie sprawstwa

oskarżonego – Sąd winien przekazać sprawę prokuratorowi celem uzupełnienia

postępowania przygotowawczego w kierunku możliwości popełnienia zarzucanych

oskarżonemu A. K. czynów przez M. Ś. albo orzekając w granicach art. 7 k.p.k. na

podstawie zebranego materiału uniewinnić oskarżonego od popełnienia

zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Oskarżony wniósł o zmianę

zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go, względnie o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Jednocześnie A. K. wniósł o dopuszczenie dowodów zawnioskowanych wcześniej

przez niego i jego obrońcę.

Sąd Okręgowy w Lublinie, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego,

wyrokiem z dnia 2 lipca 2025 r., sygn. akt XI Ka 127/25, utrzymał w mocy

zaskarżone orzeczenie.

We wniesionej na korzyść skazanego kasacji, zaskarżając wyrok Sądu

odwoławczego w całości, obrońca na podstawie art. 523 k.p.k. oraz 526 § 1 k.p.k.

powyższemu rozstrzygnięciu zarzucił rażącą obrazę prawa procesowego mającą

istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

- „art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 173 § 1 k.p.k. poprzez dowolną

ocenę, że wadliwie przeprowadzona czynność okazania świadkom wizerunku

II KK 513/25

8

skazanego na tablicy poglądowej nie miała wpływu na rozpoznanie A. K. jako

sprawcy zarzucanego mu czynu, podczas gdy na tablicy poglądowej wizerunki

osób przybranych różniły się znacząco od wizerunku oskarżonego, przy

jednoczesnym pominięciu okoliczności że w trakcie rozprawy świadkowie nie byli

pewni dokonanego rozpoznania oraz pominięcie okoliczności, że na potrzeby opinii

biegłego z zakresu antroposkopii nie przygotowano do rozpoznania wizerunku M.

Ś., przez co w sposób nieprawidłowy ograniczono krąg podejrzanych, co w

konsekwencji doprowadziło do wadliwego uznania winy w stosunku do A. K.,

- art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez dokonanie

przez Sąd dowolnej, a nie swobodniej oceny dowodów wyrażającej się w błędnym

stanowisku co do oceny materiału dowodowego w postaci opinii biegłych z zakresu

antroposkopii, a w szczególności uznaniu, iż A. K. został prawidłowo rozpoznany na

podstawie nieostrych nagrań monitoringu, uznanych przez innych biegłych za

niekwalifikujące się do przeprowadzenia porównawczych badań antropologicznych

(k. 1766) przy jednoczesnym oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy, złożonym w

postępowaniu odwoławczym (k. 1962) o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z

zakresu techniki informatycznej celem wyostrzenia nagrania monitoringu,

- art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4, 7, 410, poprzez dokonanie przez Sąd dowolnej, a

nie swobodniej oceny dowodów wyrażającej się w błędnym stanowisku co do oceny

materiału dowodowego, a w szczególności uznaniu, iż A. K. został prawidłowo

rozpoznany na podstawie czynności okazania tablic poglądowych i prawidłowo

rozpoznany na podstawie opinii biegłego z zakresu antroposkopii, podczas gdy

czynność okazania na podstawie tabeli została przeprowadzona wadliwie, zaś

zapis monitoringu w opinii biegłych z Biura Ekspertyz Sądowych (k. 1742) nie

nadawał się do opiniowania,

- rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku

Sądu Okręgowego w Lublinie tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 w zw. z art 410

k.p.k., art 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez:

- niepełne odniesienie się do zarzutów apelacji i niewystarczające w tym zakresie

ustosunkowanie się do argumentacji skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło

II KK 513/25

9

do zaaprobowania rażącego uchybienia przepisom postępowania, polegającego na

jednostronnej, dowolnej i sprzecznej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia

życiowego ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w zakresie

zarzutów apelacji, oraz błędnym ustaleniu okoliczności stanu faktycznego w

sprawie, które to uchybienie skutkowało pociągnięciem skazanego do

odpowiedzialności karnej

- niezasadne przyjęcie w ślad za ustaleniami Sądu I instancji, na bazie

nieprawidłowej analizy materiału dowodowego oraz okoliczności tej sprawy, że

zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do ustalenia, że skazany

dokonał zarzucanych mu czynów, podczas gdy prawidłowa i rzetelna analiza

całokształtu materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w sprawie brak jest

dostatecznych dowodów na takie ustalenia, zwłaszcza co do zarzutu III, gdzie z

materiału dowodowego wynika, że oskarżony o 8 rano rozpoczął szkolenie, zaś

samochód S. B. został zarejestrowany przez kamery Z. w L. o 9.51, co wskazuje że

nie jest możliwe aby oskarżony był obecny w tym samochodzie i na szkoleniu,

skoro trasa, jak ustalił Sąd I instancji, zajmuje ok. 2g40 minut,

- niezasadne przyjęcie na bazie nieprawidłowej analizy, że zebrany w sprawie

materiał dowodowy (a tym samym zaakceptowanie stanowiska Sądu I instancji w

tym zakresie) daje podstawy do ustalenia, że oskarżony dokonał zarzucanych mu

czynów, podczas gdy prawidłowa i rzetelna analiza całokształtu tegoż materiału,

prowadzi do wniosku, że w sprawie brak jest dostatecznych dowodów na takie

ustalenia, tym bardziej że Sąd I instancji zaniechał przeprowadzenia dowodu z

zeznań szeregu świadków i nie rozpoznał wszystkich wniosków dowodowych

obrony,

- niewystarczające odniesienie się do zarzutu dotyczącego pozbawienia prawa do

obrony, poprzez nieuwzględnienie wniosku o wyznaczenie odrębnego terminu na

głosy końcowe stron przed Sądem I instancji, co doprowadziło do zamknięcia

przewodu sądowego, pomimo nierozpoznania przez Sąd I instancji szeregu

wniosków, w tym wniosków o przesłuchanie świadków, przez co ocena zeznań

istotnych świadków, dających alibi oskarżonemu, została dokonana wyłącznie

II KK 513/25

10

przez Sąd Okręgowy, bez umożliwienia skazanemu odwołania się od oceny zeznań

tych świadków do kolejnej instancji”.

W konsekwencji tych zarzutów obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu

Okręgowego w Lublinie oraz wyroku Sądu Rejonowego Lublin Zachód w Lublinie w

całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi w

postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Odpowiadając pisemnie na kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako

oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasację obrońcy skazanego uznać należało za oczywiście bezzasadną i

oddalić ją na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Wbrew stanowisku przedstawionemu w kasacji, Sąd Okręgowy dokonał

trafnej kontroli odwoławczej aprobując dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia

faktyczne w sprawie, oparte na podstawie przeprowadzonych dowodów, nie

naruszając reguł odnoszących się do uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego

wskazanych w art. 457 § 3 k.p.k. Sąd Odwoławczy zgodnie z wymogami art. 433 §

2 k.p.k. w sposób wyczerpujący i rzetelny rozpoznał wszystkie stawiane w

apelacjach zarzuty, czyniąc tym samym zadość przepisowi art. 457 § 3 k.p.k. W

ramach przysługujących mu uprawnień, Sąd odwoławczy uzupełnił postępowanie

dowodowe poprzez przesłuchanie wskazanych we wniosku świadków – Ł. K., B. K.,

S. B. 1, R. B. 2. i M. M. oraz dokonał oceny złożonych przez nich zeznań,

podkreślając, iż nie potwierdziły one wersji skazanego. Sąd zwrócił uwagę na ich

ogólnikowość, która nie pozwoliła na dokładne określenie kiedy i w jakim czasie

skazany miał świadczyć usługi na rzecz wymienionych, czy też przebywać na

kursie zawodowym. W ocenie Sądu ogólnikowość tych zeznań, popadanie przez

świadków w sprzeczności (zarówno wewnętrzne, jak i wzajemne), nie pozwoliły na

dokonanie miarodajnych ustaleń i w żaden sposób nie podważyły pozostałych

dowodów uznanych za wiarygodne.

II KK 513/25

11

Czynności podjęte przez Sąd odwoławczy konwalidowały uchybienie procesowe

Sądu pierwszej instancji. W efekcie przesłuchania wskazanych świadków Sąd

Okręgowy stanął na stanowisku, że uchybienie Sądu Rejonowego ostatecznie

pozostawało bez wpływu na treść orzeczenia. Również pozostałe uchybienia w

postaci nieprzeprowadzenia wszystkich dowodów dopuszczonych na etapie

postępowania, a także nie rozpoznania części wniosków złożonych przez A. K. i

jego obrońcę, konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego, pozostały

bez wpływu na treść zaskarżonego wyroku.

Jak zasadnie podniósł prokurator, odwołując się do orzecznictwa Sądu

Najwyższego, obraza art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. ma miejsce

zarówno wtedy, gdy Sąd pomija zupełnie w swych rozważaniach zarzuty zawarte w

środku odwoławczym, jak i wtedy, gdy analizuje je w sposób nierzetelny. Ta

nierzetelna ocena zarzutów odwoławczych dokonana z obrazą art. 433 § 2 k.p.k.

występuje wtedy, gdy ma ona charakter formalny, bo odnosi się do argumentów

zawartych w środku odwoławczym w sposób powierzchowny, pozbawiony wnikliwej

staranności (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2017 r., III KK

103/17). Nie sposób jednak w rozpoznawanej sprawie uznać, aby Sąd Okręgowy w

Lublinie w ogóle nie rozważył wniosków i zarzutów podniesionych w apelacjach

albo nie wyjaśnił zajętego przez siebie stanowiska. Tak samo jak nie sposób

zaakceptować twierdzeń skarżącego, aby Sąd odniósł się do nich „niepełnie” czy

„niewystarczająco”. Lektura motywów wyroku Sądu odwoławczego wskazuje, że

Sąd ten w sposób rzeczowy i wszechstronny przeanalizował każdy z podnoszonych

w apelacjach zarzutów, wskazując powody akceptacji dla ustaleń faktycznych

przyjętych przez Sąd Rejonowy i każdorazowo szczegółowo uzasadnił swoje

stanowisko. Należycie zbadał, rozważył i ocenił wszystkie ustalone w sprawie

okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak również na niekorzyść A. K.,

podzielając pogląd Sądu meriti, iż podstawą uznania oskarżonego za winnego

zarzucanych mu czynów stanowiły przede wszystkim zeznania świadków, którzy

rozpoznali go jako sprawcę zdarzenia, zapis monitoringu z parkingu oraz opinia

antropologiczna dotycząca oskarżonego. Nie dostrzegając potrzeby powtarzania

argumentacji Sądu Okręgowego, przypomnieć jedynie należy, że w odniesieniu do

czynów z dnia 5 września 2018 r., Sąd poczynił obszerne rozważania zawarte na

II KK 513/25

12

stronach 9 – 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku (numeracja – SN), co do czynu

z dnia 20 czerwca 2018 r. na stronach 12 – 13, przy czym na ostatniej ze

wskazanych stron rozważono także kwestie związane z zarzutami godzącymi w

ocenę prawidłowości okazania skazanego oraz podnoszącymi naruszenie prawa do

obrony.

Mając powyższe na uwadze, kasację obrońcy skazanego uznać należało za

oczywiście bezzasadną i oddalić ją na posiedzeniu w trybie przepisu art. 535 § 3

k.p.k.

[J.J.]

[r.g.]