Wniosek o wznowienie wyroku za oszustwo bez nowych dowodów. SN odmówił przyjęcia

Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrokiem z 15 lutego 2023 r., po rozpoznaniu

apelacji oskarżyciela publicznego oraz m.in. obrońcy J. C. , utrzymał w mocy wyrok

Sądu Okręgowego w Warszawie z 23 września 2021 r. i ostatecznie m.in. J. C.

został uznany za winnego popełnienia czynu zabronionego z art. 286 § 1 k.k. w zw.

z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to wymierzono mu karę 6 miesięcy

pozbawienia wolności i roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na

wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, a na podstawie

II KO 205/25

2

art. 46 § 1 k.k. orzeczono obowiązek solidarnego naprawienia szkody. Kasacja w

sprawie nie została wywiedziona.

Na obecnym etapie postępowania skazany domagał się wznowienia

postępowania w jego sprawie argumentując wniosek tym, że zapadłe orzeczenie

skazujące jest niesprawiedliwe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 540 § 1 pkt 2a k.p.k., postępowanie zakończone

prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się

nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi wskazujące na to, że skazany

nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze.

W judykaturze utrwalony jest pogląd, że wznowienie postępowania propter nova

możliwe jest wyłącznie wtedy, gdy nowe fakty i dowody z bardzo wysokim stopniem

prawdopodobieństwa podważają ustalenia faktyczne dokonane w prawomocnie

zakończonym procesie i rysują perspektywę uniewinnienia skazanego w ponownym

postępowaniu albo skazania go za przestępstwo zagrożone karą łagodniejszą. Co

więcej, ich wartość dowodowa powinna być oceniana w ścisłym powiązaniu z

materiałem dowodowym będącym podstawą orzeczenia kwestionowanego w

postępowaniu wznowieniowym (por. post. SN: z 8 maja 2013r., V KO 21/13, z 16

lipca 2013r., III KO 19/13, z 21 listopada 2012r., IV KO 59/12). Ponadto to na

wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania istnienia podstaw wznowieniowych (por.

post. SN z 21 listopada 2012r., IV KO 62/12).

Wskazanych wymogów nie dopełnił J. C. w osobiście złożonym wniosku

wznowieniowym. Skazany nie wykazał żadnych okoliczności, które mogłyby być

choćby hipotetycznie rozważane jako podstawy wznowienia postępowania. Podane

przez wnioskodawcę uchybienia były kolejną próbę zakwestionowania

prawidłowości procedowania organów wymiaru sprawiedliwości i wyrażały

niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia. Stwierdzenie oczywistej

bezzasadności wniosku skazanego legło u podstaw odmowy jego przyjęcia w trybie

art. 545 § 3 k.p.k.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[JJ.]

[a.ł]

II KO 205/25

3