Skazany pisał o konszachtach obrony z oskarżeniem. SN nie wznowił sprawy z urzędu

W dniu 13 sierpnia 2025 r. (data prezentaty) do Sądu Najwyższego wpłynął

wniosek L.G. (poprzednio P.), o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 9 czerwca 2016 r.,

sygn. akt II AKa 105/16, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w

Siedlcach z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 45/14 (nieprecyzyjnie

wnioskodawca opisuje wyrok Sądu Okręgowego jako prawomocny). Wskazał, że

powodem wniosku o wznowienie jest art. 439 § 1 pkt 4 i 10 k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek skazanego, który w istocie stanowi sygnalizację potrzeby

wznowienia postępowania z urzędu z uwagi na zachodzenie bezwzględnych

przyczyn odwoławczych, nie jest zasadny. Lektura pism skazanego przekonuje, że

II KO 229/25

2

są one chaotyczne w treści i formie; przytacza on wiele rzekomych uchybień, do

jakich miało dojść w toku postępowania (m.in. błędne przekazanie sprawy do

rozpoznania Sądowi Okręgowemu). Wspomina o konflikcie z obrońcą, rzekomych

„konszachtach obrony z oskarżeniem” oraz działaniu w stanie wyższej

konieczności.

Nie uprawdopodobnił nawet w najmniejszym stopniu, by miało dojść w

sprawie do zachodzenia wskazanych przez wnioskodawcę bezwzględnych

uchybień odwoławczych (z których treści kodeksowej nie zdaje sobie chyba sprawy

sam skazany). Nie jest zadaniem Sądu Najwyższego wieloaspektowa analiza z

urzędu pod kątem ewentualnego wznowienia każdej sprawy, w jakiej skazani

podnosiliby bez jakiegokolwiek uzasadnienia bezwzględne przyczyny odwoławcze.

Należało zatem orzec jak w sentencji.

[WB]

[r.g.]