Sygnatura akt: II KO 231/25
Sąd: Sąd Najwyższy
Wydział: Izba Karna Wydział II
Rodzaj: Zarządzenie
Data orzeczenia: 23 lipca 2026 r.
W serwisie od: 23 lipca 2026 r.
Zestawienie z tego dnia
Kategorie: Sąd Najwyższy

Sąd Najwyższy nie wszczął z urzędu wznowienia sprawy o dozór elektroniczny skazanego

Spór

Skazany K. W. chciał wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie w sprawie odmowy zezwolenia na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego.

Ustalenia sądu

Skazany twierdził, że sprawę rozpoznawał sędzia nieuprawniony do orzekania, powołany na wniosek neo-KRS. Sąd Najwyższy traktował to jako twierdzenie skazanego, nie ustalony fakt.

Rozstrzygnięcie

Sąd Najwyższy stwierdził brak podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania o wznowienie i zakreślił sprawę w repertorium jako załatwioną w inny sposób.

Dlaczego

Postanowienie w przedmiocie dozoru elektronicznego nie kończy postępowania, co do którego jest dopuszczalne wznowienie, a orzeczenia wykonawcze nie rozstrzygają o istocie procesu, dlatego nie badano podstawy z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Dla firm

Postanowienia wydawane w postępowaniu wykonawczym nie podlegają wznowieniu, więc zarzut nieprawidłowego składu sądu nie był w tej sprawie badany.

Więcej o sprawie

Skazany jako podstawę wskazał udział sędziego powołanego na wniosek neo-KRS. Postanowienie wydane w postępowaniu wykonawczym nie kończy postępowania, które można wznowić.

Jako podstawę wznowienia podał okoliczność rozpoznania sprawy sędziego nieuprawnionego do orzekania z uwagi na jego powołanie na wniosek tzw. neo-KRS, czyli Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą znowelizowaną w 2017 r.
Z uzasadnienia, Sąd Najwyższy

Sąd: Sąd Najwyższy, Izba Karna Wydział II
Sygnatura: II KO 231/25

Treść orzeczenia

II KO 231/25

ZARZĄDZENIE

Dnia 23 lipca 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Gierszon

po zapoznaniu się z pismem skazanego K. W.

sygnalizującym potrzebę z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym

postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie

z dnia 3 lutego 2025 r., sygn. akt II AKzw 18/25,

utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie

z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt XI Kow 1619/24,

w przedmiocie odmowy zezwolenia na wykonywanie kary pozbawienia wolności w

systemie dozoru elektronicznego

1. stwierdzam brak podstaw do wszczęcia przez Sąd

Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego

wyżej postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.);

2. zarządzam poinformowanie skazanego o treści zarządzenia

oraz pouczenie, że na zarządzenie z punktu 1 nie przysługuje

żaden środek zaskarżenia;

3. zarządzam zakreślenie sprawy w repertorium KO jako

załatwionej w inny sposób.

Uzasadnienie

Skazany K. W. złożył pismo zatytułowane skarga o wznowienie

postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z

dnia 3 lutego 2025 r., sygn. akt II AKzw 18/25, utrzymującym postanowienie Sądu

Okręgowego w Warszawie z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt XI Kow 1619/24, w

II KO 231/25

przedmiocie odmowy zezwolenia na wykonywanie kary pozbawienia wolności w

systemie dozoru elektronicznego. Jako podstawę wznowienia podał okoliczność

rozpoznania sprawy sędziego nieuprawnionego do orzekania z uwagi na jego

powołanie na wniosek tzw. neo-KRS, czyli Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej ustawą znowelizowaną w 2017 r.

Należało zważyć, co następuje.

Wniesione przez skazanego pismo zatytułowane wniosek potraktowane

zostało zgodnie z art. 118 § 1 k.p.k. jako sygnalizacja potrzeby wznowienia

postępowania karnego z urzędu.

Przechodząc do merytorycznej oceny sygnalizacji skazanego, to zwrócić

należy uwagę, że postanowienie w przedmiocie zezwolenia na odbywanie kary

pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie kończy postępowania,

co do którego zachodzi dopuszczalność wznowienia postępowania. Wznowienia

postępowania ma zastosowanie głównie do postępowań zakończonych

prawomocnym orzeczeniem rozstrzygającym o odpowiedzialności karnej (zob. art.

540-540b k.p.k.). Ponadto dopuszcza się wznowienie postępowania co do orzeczeń,

które w inny sposób rozstrzygają o istocie procesu. Do takich orzeczeń nie należą

natomiast orzeczenia wydawane w postępowaniu wykonawczym. Dlatego nie było

potrzeby kontroli wydanego orzeczenia z perspektywy wystąpienia bezwzględnej

podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., na którą powołał się

wnioskodawca. Gdyby nawet taka okoliczność wystąpiła w badanej sprawie, to nie

byłoby możliwości jej uwzględnienia ze względu na charakter postepowania, które

kończy wydane w tej sprawie orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Warszawie

Mając powyższe na uwadze, zarządzono jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]

II KO 231/25

Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie przygotował model językowy na podstawie treści orzeczenia. Orzeczenie może być nieprawomocne.