Brak ekspertyzy daktyloskopijnej. SN odmówił przyjęcia wniosku skazanego M.G.

M.G. pismem z dnia 27 stycznia 2025 r. złożył wniosek o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w

Lublinie z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 307/21, zmieniającym wyrok Sądu

Okręgowego w Lublinie z dnia 21 września 2021 ., sygn. akt IV K 386/20, na mocy

II KO 254/25

2

którego został skazany za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2

k.k. i in.

Skazany, powołując się na jedną z podstaw wznowieniowych, określoną w

art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., wskazał, że w postępowaniu przygotowawczym

dopuszczono się przestępstwa, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia (art.

231 k.k.), albowiem nie została przeprowadzona ekspertyza daktyloskopijna.

Skazany dołączył do wniosku postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w

Radzyniu Podlaskim z dnia 18 listopada 2024 r., sygn. […] o odmowie wszczęcia

postępowania z powodu braku znamion czynu zabronionego. Wniósł o przyznanie

mu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i wniesienia wniosku o wznowieni

postępowania.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Wniosek o wznowienie postępowania jest bezzasadny w oczywistym stopniu.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, oczywista bezzasadność wniosku o

wznowienie ma miejsce także wtedy, gdy wniosek taki oparty zostanie na innych

podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu

postępowania karnego lub też żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie

będzie się mieściła w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a

k.p.k. lub art. 540b k.p.k. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 4 lipca

2019 r., V KO 36/19, LEX nr 2696944; z dnia 4 lipca 2019 r., V KO 28/19, LEX nr

2696924; z dnia 26 lutego 2021 r., V KO 6/21, LEX nr 3123842).

Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, albowiem argumentacja

skazanego nie wpisuje się w żadną z podstaw wznowieniowych, w tym w tę

określoną w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. Zgodnie z treścią tego przepisu, postępowanie

sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli w związku z

postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa

do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia. W orzecznictwie zgodnie

wskazuje się, że „strona dążąca do wznowienie postępowania na podstawie art.

540 § 1 pkt 1 k.p.k. - czyli wówczas, gdy w związku z postępowaniem dopuszczono

się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć

wpływ na treść orzeczenia – jest zobowiązana wskazać w treści wniosku wyrok

skazujący lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające

II KO 254/25

3

niemożność wydania takiego wyroku, ustalające, że doszło do czynu zabronionego,

który wywarł wpływ na przebieg postępowania” (postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 8 października 2025 r., I KO 106/25, LEX nr 3922124). Skazany powinności

tej nie sprostał. W kontekście przedstawionej przez niego argumentacji warto

podkreślić, że brak możliwości wydania wyroku skazującego musi wynikać jedynie

z przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3-11 lub w art. 22 k.p.k., na co wskazuje

wprost art. 541 § 1 k.p.k. Nie jest nią zatem stwierdzenie w postanowieniu o

odmowie wszczęcia śledztwa, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego,

albowiem jest to negatywna przesłanka procesowa określona w art. 17 § 1 pkt 2

k.p.k., przesądzającą, iż brak jest merytorycznych postaw do prowadzenia

postępowania i wydania wyroku skazującego.

Wolno też na koniec zauważyć, że na skutek wcześniejszej inicjatywy

skazanego ukierunkowanej na wznowienie postępowania, Sąd Najwyższy

wyznaczył mu obrońcę z urzędu, który nie stwierdził podstaw do wznowienia

postępowania (sprawa II KO 136/23).

Z tych względów, wobec braku okoliczności, które uzasadniałyby wszczęcie

postępowania z urzędu, w tym w szczególności dotyczącej nienależytej obsady

sądów orzekających w przedmiotwej sprawie (art. 542 § 3 k.p.k.), orzeczono jak w

części dyspozytywnej postanowienia, co czyni zbędnym kwestię wyznaczenia

skazanemu obrońcy z urzędu.

[WB]

[a.ł]