Wniosek o wznowienie bez podania żadnych argumentów. SN odmówił przyjęcia

Pismem z dnia 28 listopada 2025 r. skazany J. K. wniósł o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. II AKa 301/24, utrzymującym w

mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. VIII

K 196/21. W treści pisma wnioskujący nie podał przesłanek i argumentów

uzasadniających wznowienie postępowania, a jedynie wniósł o pisemne

II KO 261/25

2

poinformowanie go o rodzaju zarzutów i podstawie prawnej, wskazując, iż nie są

one mu znane.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Wniosek jest oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k.

Powyższy przepis nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia kontroli wniosku o

wznowienie postępowania pochodzącego od podmiotu nieprofesjonalnego pod

kątem tego czy nie jest on oczywiście bezzasadny. Kontrola ta ma charakter quasi

formalny, co oznacza, że w jej toku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania

wniosku, ani też do badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw

wznowienia, ale do wstępnego przeanalizowania jego treści w celu ustalenia

możliwości skutecznego złożenia tego pisma. Wniosek, który jest bezzasadny w

stopniu oczywistym, musi spotkać się z odmową przyjęcia bez wzywania do

usunięcia braków formalnych. Oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie

postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna „na

pierwszy rzut oka”, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić

do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu

Najwyższego z dni: 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016/1/5; 6

października 2015 r., V KO 56/15).

W złożonym przez J. K. wniosku nie tylko brak jest argumentacji choćby

potencjalnie wpisującej się w podstawy wznowienia, lecz w istocie jakichkolwiek

motywów odnoszących się do istoty pisma. Takie działanie w oczywisty sposób

wyklucza możliwość merytorycznej analizy wniosku, czyniąc go oczywiście

bezzasadnym.

W oparciu o powyższe stwierdzić zatem trzeba, że zmaterializowały się

przewidziane w art. 545 § 3 k.p.k. podstawy do odmowy przyjęcia wniosku o

wznowienie jako oczywiście bezzasadnego, bez wzywania wnioskodawcy do

uzupełnienia jego braków formalnych, takich jak niesporządzenie go przez

adwokata i brak opłaty.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]

II KO 261/25

3