Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania

Pismem złożonym za pośrednictwem Prokuratury Krajowej A. B. wniósł

osobisty wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sąd

Apelacyjnego w Lublinie z 16 kwietnia 2024 r., sygn. II AKa 52/24, utrzymującym

w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Radomiu z 4 grudnia 2023 r., sygn. II K 78/23.

Zarządzeniem z 20 stycznia 2026 r. skazany A. B. został wezwany do

uzupełnienia braku formalnego wniosku o wznowienie postępowania poprzez

sporządzenie i podpisanie go przez adwokata lub radcę prawnego w terminie 7 dni

od doręczenia tego wezwania pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku. Pismem z

28 stycznia 2026 r. ww. wniósł o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu celem

dokonania powyższej czynności. Zarządzeniem z 11 lutego 2026 r. wyznaczono

skazanemu obrońcę z urzędu i zlecono mu zbadanie akt sprawy pod kątem

II KO 267/25

2

istnienia przesłanek do sporządzenia wniosku o wznowienia postępowania, a

następnie – o ile takowe przesłanki by zaistniały – w terminie 30 dni od doręczenia

zarządzenia opracowanie stosownego wniosku ewentualnie powiadomienie Sądu

Najwyższego o niestwierdzeniu podstaw do wznowienia postępowania. Obrońca

pismem z 12 marca 2026 r. poinformował Sąd Najwyższy o braku podstaw do

złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Na podstawie art. 120 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 2 k.p.k.,

zarządzeniem z 28 kwietnia 2026 r. skazany następnie został wezwany do

uzupełnienia braku formalnego wniosku o wznowienie postępowania poprzez

sporządzenie i podpisanie tego wniosku przez obrońcę z wyboru, będącego

adwokatem lub radcą prawnym, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod

rygorem odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie.

Skazany, któremu ww. wezwanie doręczono 5 maja 2026 r., w wyznaczonym

terminie ww. braku tego nie uzupełnił.

W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że skazany nie zastosował

się do skierowanego do niego wezwania i w wyznaczonym terminie nie

usunął braku formalnego wniosku o wznowienia postępowania, co z kolei -

stosownie do treści art. 120 § 2 w zw. z art. 530 § 2 w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. -

wywołało konieczność wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia tego wniosku.

Dlatego też na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. i art.

530 § 2 k.p.k. należało odmówić przyjęcia osobistego wniosku M. O. o wznowienie

postępowania.

[J.J.]

[a.ł]