SN nie wznowił z urzędu postępowania o odmowę warunkowego zwolnienia skazanego

Pismem z 26 kwietnia 2026 r. skazany M. W. zwrócił się do Sądu

Najwyższego o wznowienie z urzędu postępowania odwoławczego zakończonego

postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 10 kwietnia 2026 r., sygn. II

AKzw 256/26, utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Okręgowego Warszawa

– Praga w Warszawie z 3 marca 2026 r., sygn. VIII Kow 2107/25 w przedmiocie

odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia.

Skazany podniósł m.in., że w przedmiotowej sprawie wystąpiła bezwzględna przyczyna

odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wskazując na nienależytą obsadę sądu

odwoławczego. Wskazał nadto, że orzeczenie sądu odwoławczego jest błędne, albowiem odnosi się

do uzasadnienia zażalenia, którego on nie sporządził.

II KO 67/26

2

Analiza zarówno pisma skazanego, jak i charakteru sprawy prowadzi do wniosku, iż w

niniejszej sprawie wznowienie postępowania jest niedopuszczalne.

Argumentem przemawiającym za odmową wznowienia postępowania

w niniejszej sprawie jest fakt, że postanowienie sądu odwoławczego utrzymujące

w mocy postanowienie o odmowie udzielenia warunkowego przedterminowego

zwolnienia nie należy do kategorii orzeczeń kończących prawomocnie i ostatecznie

sprawę karną w rozumieniu przepisów o wznowieniu postępowania. Instytucja

wznowienia, o której mowa w rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego, dotyczy

orzeczeń, które definitywnie zamykają drogę do merytorycznego rozstrzygnięcia

o przedmiocie procesu lub ostatecznie kształtują sytuację prawną skazanego

w sposób niepodlegający dalszym modyfikacjom w danym trybie. Postanowienie

o odmowie udzielenia warunkowego zwolnienia, choć staje się prawomocne z

chwilą wydania orzeczenia przez sąd odwoławczy, nie ma charakteru ostatecznego

zakończenia kwestii możliwości skorzystania przez skazanego z tego środka

probacyjnego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 marca 2026 r., sygn. V

KO 6/26).

Wprawdzie odmowa udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia

ma negatywne konsekwencje dla sfery wolności skazanego, nie zmienia to jednak

faktu, iż rozstrzygnięcie to nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie karne

w zakresie odnoszącym się do odpowiedzialności karnej M. W. .

Natomiast skazany, jak i jego obrońca oraz osoby wymienione w art. 161 § 2

k.k.w., są uprawnieni do wystąpienia z ponownym wnioskiem o udzielenie

warunkowego zwolnienia w każdym czasie, gdy tylko uznają, że zaszły nowe

okoliczności uzasadniające pozytywną prognozę społeczną, z zastrzeżeniem

jedynie terminów okresowych wynikających z art. 161 § 3 k.k.w.

Skoro zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy warunkowego

przedterminowego zwolnienia nie kończy ostatecznie postępowania wykonawczego,

a skazany posiada otwartą drogę do ponownego ubiegania się o ten środek, brak

jest podstaw do uruchamiania nadzwyczajnego trybu, jakim jest wznowienie

postępowania z urzędu na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. Nawet ewentualne

zaistnienie uchybień z art. 439 § 1 k.p.k. w toku procedowania przed sądem

II KO 67/26

3

odwoławczym nie może prowadzić do wznowienia, jeżeli samo orzeczenie nie

spełnia warunku "zakończenia postępowania" w ujęciu materialnym i ostatecznym.

W związku z powyższym orzeczono jak w części dyspozytywnej nn.

postanowienia.

[J.J.]

[a.ł]