Sąd Najwyższy oddalił wniosek o przekazanie sprawy prokurator do innego sądu

W rozpatrywanym wystąpieniu wskazano, że oskarżoną w zawisłej przed

Sądem właściwym sprawie jest prokurator, która jest osobą znaną sędziom i

pracownikom tegoż Sądu z racji regularnego występowania przed tym organem w

charakterze oskarżyciela publicznego. W konsekwencji rozpoznanie niniejszej

sprawy przez tutejszy Sąd mogłoby wzbudzać w odbiorze społecznym wątpliwości

co do zachowania pełnej bezstronności, a tym samym negatywnie oddziaływać na

społeczne zaufanie do wymiaru sprawiedliwości. Dla wyeliminowania jakichkolwiek

II KO 77/26

2

wątpliwości w tym zakresie oraz dla zagwarantowania realizacji standardu

rzetelnego procesu, uzasadnione jest przekazanie przedmiotowej sprawy do

rozpoznania przez inny, równorzędny sąd.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Wniosek Sądu Rejonowego nie jest zasadny.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego od dawna trafnie podnosi się, że

hipotetyczna obawa przed przyszłymi niekorzystnymi społecznymi opiniami,

niemająca żadnych realnych podstaw, nie powinna uzasadniać uchylania się przez

sąd właściwy od rozpoznania sprawy (zob. np. postanowienie SN z dnia 25

listopada 2009 r., III KO 81/09).

Zdaniem Sądu Najwyższego z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w

rozpatrywanej sprawie. Nie zachodzą bowiem uzasadnione podstawy do

podzielenia wyrażonej przez Sąd Rejonowy obawy, że jej rozpoznanie przez ten

Sąd może narazić na szwank dobro wymiaru sprawiedliwości. Odstąpienie od

zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić

wyłącznie w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że

pozostawienie sprawy w gestii sądu właściwego sprzeciwiałoby się dobru wymiaru

sprawiedliwości. Sąd Rejonowy nie wykazał, że taki wypadek zachodzi w tej

sprawie.

Okoliczność bowiem, że oskarżoną w sprawie jest znany sędziom Sądu

właściwego prokurator nie oznacza automatycznie konieczności przyjęcia, że

spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 37 § 1 k.p.k. przez możliwość

zrodzenia się w opinii publicznej wątpliwości co do braku bezstronności i

obiektywizmu. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że dobro wymiaru

sprawiedliwości przemawia za przekazaniem sprawy w zasadzie tylko wtedy, gdy

zaistnieją okoliczności, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania

lub stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy

w sposób obiektywny. W ocenie Sądu Najwyższego nie jest tak w tej sprawie. To,

że oskarżona jest znana sędziom Sądu właściwego z racji kontaktów o charakterze

zawodowym, dla przekazania sprawy nie może okazać się wystarczające. Nie

sposób bowiem przyjmować, że zwykłe kontakty o charakterze służbowym (na inne

relacje w rozpatrywanym wystąpieniu się nie powołano) pomiędzy określonymi

II KO 77/26

3

podmiotami mogą uzasadniać wystąpienie realnych, a nie czysto hipotetycznych

wątpliwości co do bezstronności sądu, i to godzących przy tym w autorytet wymiaru

sprawiedliwości. Zresztą sam Sąd Rejonowy wskazuje trafnie, że przy

rozpoznawaniu tej sprawy nie sposób zakładać po jego stronie braku obiektywizmu

czy bezstronności. Zwłaszcza, gdy uwzględni się okoliczność, że chodzi tu o

stosunkowo dużą jednostkę sądownictwa, z liczną obsadą sędziowską.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.

[J.J.]

[r.g.]