Sąd Najwyższy utrzymał odmowę przyjęcia kasacji oskarżyciela prywatnego L. J.

W dniu 16 lutego 2026 r. oskarżyciel prywatny wniósł osobistą kasację od

postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2025 r., w

sprawie o sygn. akt II AKz 1393/25, którym nie uwględniono zażalenia oskarżyciela

prywatnego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24

października 2025 r. sygn. akt II AKo 494/25 o odmowie przyjęcia wniosku o

wznowienie postępowania. Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2026 r. odmówiono

przyjęcia kasacji sporządzonej przez L. J. w sprawie prawomocnie zakończonej ww.

II KZ 21/26

2

postanowieniem. Podstawą odmowy przyjęcia kasacji była jej ustawowa

niedopuszczalność.

We wniesionym zażaleniu oskarżyciel prywatny zakwestionował

prawidłowość wydanego zarządzenia wskazując w pierwszej kolejności na

nierozpoznanie jego wniosku o ustanowienie „obrońcy z urzędu”, czym naruszono -

jego zdaniem - fundamentalne gwarancje i uprawnienia przysługujące mu w

procesie karnym jako stronie, a ponadto na wadliwość decyzji o odmowie przyjęcia

kasacji od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2025

r., w sprawie o sygn. akt II AKz 1393/25, „w którym to postanowieniu umorzono

postępowanie w sprawie o sygn. X K 1111/24”. Zdaniem skarżącego, skoro

przysługiwało mu prawo do wniesienia kasacji, to zaskarżone zarządzenie jako

błędne należało uchylić, a sprawę przekazać do „dalszego prowadzenia”.

W dniu 8 czerwca 2026 r. wpłynął wniosek skarżącego o zawieszenie

postępowania w sprawie II KZ 21/26 z uwagi na toczące się postępowanie o

ubezwłasnowolnienie całkowite B. S. (sprawa I NS 36/24).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Na wstępie trzeba stwierdzić, że wniosek o zawieszenie

postepowania zażaleniowego w sprawie II KZ 21/26 jest oczywiście bezzasadny.

Nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii objętej zażaleniem, tj.

dopuszczalności kasacji, to, jakie rozstrzygnięcie zapadnie w sprawie o

ubezwłasnowolnienie całkowite oskarżonej w tej sprawie B.S.

Odnosząc się zaś do zażalenia, to stwierdzić trzeba, iż jest ono niezasadne.

Na wstępie podnieść trzeba, że nie jest prawdą, iż postanowieniem Sądu

Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2025 r., w sprawie o sygn. akt II AKz

1393/25 umorzono postępowanie w sprawie o sygn. X K 1111/24. Postępowanie w

sprawie zainicjowanej prywatnym aktem oskarżenia umorzone zostało

postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy- Śródmieścia w Warszawie z

dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt X K 1111/24, utrzymanym następnie w mocy przez

Sąd Okręgowy w Warszawie w dniu 5 czerwca 2025 r. (IX Kz 455/25).

Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2025 r., o

którym wspomina skarżący i od którego złożył on kasację, rozstrzygało jedynie w

kwestii zażalenia oskarżyciela prywatnego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w

II KZ 21/26

3

Warszawie z dnia 24 października 2025 r., sygn. akt II AKo 494/25 o odmowie

przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2025 r. sygn.

akt IX Kz 455/25. W tej sytuacji słusznie w zaskarżonym zarządzeniu uznano i

szczegółowo uzasadniono, że od tego orzeczenia kasacja stronie nie służy (art.

519 k.p.k.). Zasadnie zatem odmówiono jej przyjęcia.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.

[J.J.]

[a.ł]