Skazany na dożywocie powoływał DNA, ale SN uznał, że sądy znały ten dowód

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt II KO

148/25, odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada

II KZ 30/25

2

2016 r., sygn. akt II AKa 308/16, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w

Warszawie z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt VIII K 176/15, wobec jego

oczywistej bezzasadności.

Pismem z dnia 2 września 2025 r. skazany M.M., na podstawie art. 542 § 3

k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., złożył zażalenie na to postanowienie Sądu

Najwyższego „odnośnie odmowy wznowienia postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Wwa” (pis. oryg.). W uzasadnieniu

zażalenia skazany wskazał, że w dniu 19 kwietnia 2016 r. został skazany na karę

dożywotniego pozbawienia wolności przez Sąd Okręgowy w Warszawie, sygn. akt

VIII K 176/15, w którego składzie zasiadała sędzia I.S. Skazany podał ponadto, że

wyrok ten został następnie utrzymany w mocy przez Sąd Apelacyjny w Warszawie,

w którego składzie zasiadał sędzia M.M. Zdaniem skazanego Sądy obu instancji w

jego sprawie były nienależycie obsadzone ze względu na udział w sprawie

wskazanych sędziów. Podnosząc powyższe zarzuty skazany wskazał, że „Sąd

Najwyższy niesłusznie uznał bezzasadność mojego wniosku o wznowienie

postępowania”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest całkowicie bezzasadne.

Zażalenie nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia z

powodów wskazanych w jego treści, ponieważ skarżący we wniesionym środku

odwoławczym nie przedstawił żadnych argumentów, które pozwoliłyby na uznanie,

że zaskarżona decyzja procesowa Sądu Najwyższego jest błędna, została wydana

z naruszeniem prawa, czy też w jej treści zignorowano argumentację skazanego

przedstawioną w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania.

Wypada przypomnieć, że w osobistym wniosku o wznowienie postępowania

skazany M.M. podniósł, iż: „w dniu 19.04.2016 r. zostałem skazany na dożywotnie

pozbawienie wolności z art. 148 § 1, gdzie dowody zebrane w sprawie ran: DNA –

opinie biegłych - patologa, daktyloskopia wykluczają mnie z tego sprawstwa, a

mimo tego zostałem skazany”. Sąd Najwyższy odniósł się do tej argumentacji

wskazując, że „DNA, opinia biegłych z zakresu medycyny sądowej czy też ślady

daktyloskopijne to dowody, które były znane orzekającym w sprawie Sądom

pierwszej oraz drugiej instancji i poddane został w toku postępowania rozważeniu”.

II KZ 30/25

3

Tym samym nie mogły one stanowić „nowych faktów lub dowodów”

uzasadniających wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II

AKa 308/16, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia

19 kwietnia 2016 r., sygn. akt VIII K 176/15.

Rzecz w tym, że skazany w zażaleniu w ogóle nie odniósł się do powyższej

kwestii. Nie podając jakichkolwiek argumentów mających przemawiać za

nieprawidłowością rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego skarżący wskazał na

zupełnie inny, niepodnoszony wcześniej argument mający świadczyć o potrzebie

wznowienia postępowania w jego sprawie. Podnosi bowiem, że sądy I i II instancji

orzekające w jego sprawie były nienależycie obsadzone w rozumieniu art. 439 § 1

pkt 2 k.p.k. Tymczasem wszystkie kwestie, o których skarżący po raz pierwszy

wspomniana dopiero w zażaleniu, w tym dotyczące nienależytej obsady sądu, nie

mogą podlegać rozważeniu w niniejszym postępowaniu zażaleniowym (zob. np.

postanowienie SN z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt III KZ 42/24).

Na marginesie należy jedynie odnotować, że wyroki sądów obu instancji

zapadły w 2016 r., a zatem nie sposób twierdzić, że nienależyta obsada tych sądów

w przedmiotowej sprawie mogła chociażby hipotetycznie wynikać z udziału w

składzie sądu osób powołanych na urząd sędziego w Sądzie Najwyższym, sądzie

powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r. poz. 3).

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.

Jacek Błaszczyk

Kazimierz Klugiewicz Barbara Skoczkowska

[WB]

[a.ł]